Adhyaya 102
The Greatness of Vaiśākha: Compassion and the Gift of Merit that Frees Beings from Hell
ဤအধ্যာယသည် ဝိုင်သာခ (မာဓဝ) မာဟာတ္မယအတွင်း ယမနှင့် ဟရီဒူတ (ဗိဿနု၏ သံတမန်များ) ပါဝင်သော နောက်ဘဝဘောင်အဖြစ်ဖြင့် စတင်ဖော်ပြသည်။ နရက၌ ဒုက္ခခံစားနေသော သတ္တဝါများကို မြင်သဖြင့် ကရုဏာပြည့်ဝသော မင်းတစ်ပါးသည် အလွန်ကြီးမားသော စွန့်လွှတ်မှုကို ကြေညာကာ မိမိ၏ ပုဏ္ဏ (ကုသိုလ်) ကို အခြားသူများထံ လှူဒါန်း၍ သူတို့ကို သုဝဏ္ဏ/သွဝဂ္ဂသို့ တက်ရောက်စေချင်သည်၊ မိမိကတော့ နောက်ကျန်ရမည်ဆိုသော်လည်း လက်ခံမည်ဟု ဆိုသည်။ ဟရီဒူတများက ကရုဏာသည် ဓမ္မကို တိုးပွားစေပြီး အမြင့်ဆုံး ဓမ္မဖြစ်ကြောင်း အတည်ပြုကြသည်။ ထို့နောက် ဝိုင်သာခလတွင် ပြုလုပ်သင့်သော အကျင့်အကြံ—သန့်စင်ရေချိုး (သ္နာန)၊ ဒါန၊ ဇပ (မန္တရရွတ်)၊ ဟောမ (မီးပူဇော်) နှင့် ပူဇာ—တို့၏ အနန္တအကျိုးကို စာရင်းပြုဖော်ပြသည်။ ဒါနအမျိုးမျိုးကို သီးခြား သုဝဂ္ဂလောကများနှင့် ချိတ်ဆက်ကာ ဝရုဏလောက၊ စူရျလောက၊ ဘြဟ္မာလောက၊ ဗိဿနုလောကတို့ကို ရည်ညွှန်းသည်။ အဆုံးတွင် ဟရီကို သက်သေထား၍ သုံးကြိမ် ကြေညာကာ ကုသိုလ်လွှဲပြောင်းခြင်း (ပုဏ္ဏ-သင်္ကရမဏ) ကို တရားဝင် ပြုလုပ်နည်းကို သင်ကြားသည်။ ရှီဘိ၊ ဒဓီချီ၊ သဟသ္ရဇိတ်တို့ကဲ့သို့သော နမူနာများဖြင့် ဒယာ (ကရုဏာ) သည် အမြတ်ဆုံး ဓမ္မဟု ထပ်မံအတည်ပြုသည်။ မင်း၏ ပုဏ္ဏ-ဒါနကြောင့် နရကဒုက္ခခံ သတ္တဝါများ လွတ်မြောက်ကာ ဒိဗ္ဗယာဉ်များဖြင့် ထွက်ခွာသွားကြပြီး မင်းသည် ယောဂီများတောင် ရောက်ရန်ခက်သော အမြင့်ဆုံး အခြေအနေကို ရရှိသည်။
Shlokas
No shlokas available for this adhyaya yet.