Adhyaya 9

Verse 1

सूत उवाच । ततोऽमरगणास्ते च सगंधर्वाः सदानवा । उत्पाट्य मंदरं शैलं चिक्षिपुः पयसां निधौ

သုတက ပြောသည်– ထို့နောက် ဒေဝတားအစုအဝေးတို့သည် ဂန္ဓဗ္ဗနှင့် ဒာနဝတို့နှင့်အတူ မန္ဒရတောင်ကို အမြစ်မှ ဆွဲထုတ်ကာ ရေတို့၏ خزာနာဖြစ်သော သမုဒ္ဒရာထဲသို့ ပစ်ချလိုက်ကြသည်။

Verse 2

ततः सनातनः श्रीमान्दयालुर्जगदीश्वरः । अधारयद्गिरेर्मूलं कूर्मरूपेण पृष्ठतः

ထို့နောက် အနန္တကာလတည်မြဲ၍ ဂုဏ်တော်ပြည့်စုံ သနားကြင်နာသော လောကဣශ්වරသည် ကုර්မ (လိပ်) ရုပ်ကို ခံယူကာ မိမိ၏ကျောပေါ်တွင် တောင်၏အမြစ်ကို ထောက်ခံတင်ထား하였다။

Verse 3

अनंतं तत्र संवेष्ट्य ममंथुर्दुग्धसागरम् । एकादश्यां मथ्यमाने चोद्भूतं प्रथमं द्विज

ထိုနေရာ၌ သူတို့သည် အနန္တကို ကြိုးကဲ့သို့ ပတ်လည်ချည်ကာ နို့သမုဒ္ဒရာကို မွှေကြသည်။ ဧကာဒသီနေ့၌ မွှေနေစဉ်၊ ဟေ ဒွိဇ၊ ပထမဦးဆုံး ပေါ်ထွက်လာသည်မှာ ဤအရာပင် ဖြစ်သည်။

Verse 4

कालकूटविषं ते तु दृष्ट्वा सर्वे प्रदुद्रुवुः । ततस्तान्विद्रुतान्दृष्ट्वा शंकरश्चोक्तवानिदम्

သို့သော် ကာလကူဋ အဆိပ်ကို မြင်သည်နှင့် အားလုံး ထိတ်လန့်၍ ထွက်ပြေးကြသည်။ ထို့နောက် ရှင်ကရသည် သူတို့ပြေးလွှားနေသည်ကို မြင်ကာ ဤစကားကို မိန့်တော်မူ하였다။

Verse 5

भोभोऽमरगणा यूयं विषं कुरुतमादरम् । वारयिष्याम्यहं तूर्णं कालकूटं महाविषम्

“ဟေ ဒေဝတားအစုအဝေးတို့၊ ဤအဆိပ်ကို စိတ်အာရုံစိုက်ကြလော့။ ငါသည် ကြောက်မက်ဖွယ် မဟာအဆိပ် ကာလကူဋကို ချက်ချင်း တားဆီးမည်။”

Verse 6

इत्युक्त्वा पार्वतीनाथो ध्यायन्नारायणं हृदि । महामंत्रं समुच्चार्य विषमादद्भयंकरम्

ဤသို့ဆိုပြီးနောက် ပါဝတီနာထ (ရှီဝ) သည် နှလုံးအတွင်း နာရာယဏကို သမాధိဖြင့် စိတ်တည်ကာ မဟာမန္တရကို ရွတ်ဆို하였다—အန္တရာယ်ကြား၌ပင် အံ့ဩဖွယ်နှင့် ကြောက်မက်ဖွယ် ဖြစ်၏။

Verse 7

महामंत्रप्रभावेण विषं जीर्णं गतं महत् । अच्युतानंतगोविंद इति नामत्रयं हरेः

မဟာမန္တရ၏ အာနုභာဝကြောင့် ကြောက်မက်ဖွယ် အဆိပ်သည် အစာချေကာ ပျောက်ကွယ်သွား၏။ “အချျုတ၊ အနန္တ၊ ဂိုဝိန္ဒ” ဟူသည် ဟရီ၏ နာမသုံးပါး ဖြစ်သည်။

Verse 8

योजपेत्प्रयतो भक्त्या प्रणवाद्यं नमोंऽतिकम् । विषभोगाग्निजं तस्य नास्ति मृत्योर्भयं तथा

ဘက္တိနှင့် စည်းကမ်းတကျဖြင့်၊ ပ္ရဏဝ (အိုမ်) ဖြင့်အစပြု၍ “နမို” ဖြင့်အဆုံးသတ်သော သန့်ရှင်းသည့် နမസ്കာရမန္တရကို ဂျပပြုသင့်၏။ ထိုသူအတွက် အဆိပ်၊ မြွေ၊ မီးတို့ကြောင့် ဖြစ်လာသော သေမင်းကြောက်ရွံ့မှု မရှိတော့။

Verse 9

इति श्रीपाद्मे महापुराणे ब्रह्मखंडे सूतशौनकसंवादे समुद्रमथनं । नाम नवमोऽध्यायः

ဤသို့ဖြင့် သီရိပဒ္မ မဟာပုရာဏ၏ ဘြဟ္မခဏ္ဍ၌၊ စူတနှင့် ရှောနက၏ ဆွေးနွေးပြောဆိုမှုအတွင်း “သမုဒ္ဒရမထန” ဟူသော နဝမအခန်း ပြီးဆုံး၏။

Verse 10

रूक्षपिंगलकेशा च जरतीं बिभ्रती तनुम् । सा च ज्येष्ठाब्रवीद्देवान्किंकर्तव्यं मयेति वै

ကြမ်းတမ်းသော အဝါရောင်ဆံပင်နှင့် အိုမင်းသော ကိုယ်ခန္ဓာကို ထမ်းဆောင်လျက်၊ ဂျေဋ္ဌာသည် ဒေဝတို့အား “အကျွန်မ ဘာလုပ်ရမည်နည်း” ဟု မေးမြန်း၏။

Verse 11

देवास्तथाब्रुवंस्तां च देवीं दुःखस्यभाजनम् । येषां नॄणां गृहे देवी कलहः संप्रवर्तते

ထို့နောက် ဒေဝတားတို့သည် ဒုက္ခ၏အိုးအိမ်ဖြစ်သော ထိုဒေဝီအား ဤသို့ မိန့်ကြားကြသည်– “မည်သူတို့၏ အိမ်သို့ ဤဒေဝီ ဝင်ရောက်လာသော် ထိုအိမ်၌ အငြင်းပွားမှု ပေါ်ပေါက်၍ မပြတ်မတောက် ဆက်လက်ဖြစ်ပွား၏။”

Verse 12

तत्र स्थानं प्रयच्छामो वस ज्येष्ठे शुभान्विता । निष्ठुरं वचनं ये च वदंति येऽनृतं नराः

“အဲဒီနေရာ၌ သင့်အား နေရာပေးအပ်မည်—မင်္ဂလာဂုဏ်နှင့်ပြည့်စုံသော အကြီးမားသည့် ဇေဋ္ဌာဒေဝီရေ၊ ထိုနေရာ၌ နေထိုင်ပါ။ သို့သော် ကြမ်းတမ်းသောစကား ပြောသူများနှင့် မုသားပြောသူများ…”

Verse 13

संध्यायां ये हि चाश्नंति दुःखदा तिष्ठ तद्गृहे । कपालकेशभस्मास्थि तुषांगाराणि यत्र तु

စန္ဓျာ (ညနေဆည်းဆာ) အချိန်၌ စားသောက်သူတို့သည် ဒုက္ခကို ဆောင်လာကြ၏; ဒုက္ခပေးသူမေ၊ ထိုအိမ်၌ပင် တည်နေပါ—ခေါင်းခွံ၊ ဆံပင်၊ ပြာ၊ အရိုး၊ ဖျင်းနှင့် မီးခဲတို့ကို သိမ်းဆည်းထားရာအိမ်၌။

Verse 14

स्थानं ज्येष्ठे तत्र तव भविष्यति न संशयः । अकृत्वा पादयोर्धौतं ये चाश्नंति नराधमाः

ဇေဋ္ဌာဒေဝီရေ၊ ထိုနေရာ၌ သင့်အတွက် အထက်မြတ်သူတို့အကြား နေရာရှိမည်မှာ မသံသယ။ ထို့ပြင် ခြေမဆေးဘဲ စားသောက်သော နရဓမတို့သည် (ကဲ့ရဲ့ထိုက်)။

Verse 15

तद्गृहे सर्वदा तिष्ठ दुःखदारिद्रदायिनी । वालुकालवणांगारैः कुर्वंति दंतधावनम्

ဒုက္ခနှင့် ဆင်းရဲမွဲတေမှုကို ပေးသူမေ၊ ထိုအိမ်၌ အမြဲတမ်း တည်နေပါ—လူတို့က သဲ၊ ဆားနှင့် မီးခဲတို့ဖြင့် သွားသန့်စင်ရာအိမ်၌။

Verse 16

तेषां गेहे सदा तिष्ठ दुःखदा कलिना सह । छत्राकं श्रीफलं शिष्टं ये खादंति नराधमाः

ကလီနှင့်အတူ အမြဲတမ်း ထိုနိမ့်ကျသောလူတို့၏အိမ်၌ နေထိုင်လော့—သူတို့သည် ချတ်ရာက မှိုနှင့် သရီဖလ (အုန်းသီး) ကို၊ သီလရှိသူတို့အတွက် ချန်ထားသည့် အစာအဖြစ်ကိုပင် စားသောက်ကြသည်။

Verse 17

गेहे तेषां तव स्थानं ज्येष्ठे कलुषदायिनि । तिलपिष्टमलाबुं ये गृंजनं पोतिकादलम्

အို အကြီးဆုံးသူ၊ အညစ်အကြေးကို ဖြစ်စေသူရေ—နှမ်းပိစ်၊ ဘူးသီး၊ ကြက်သွန်နီနှင့် ပိုတိကာ အရွက်တို့ကို စားသောက်သူတို့၏အိမ်၌ သင်၏နေရာရှိ၏။

Verse 18

कलं बुकं पलांडुं ये चाश्नंति पापबुद्धयः । तेषां गृहे तव स्थानं भविष्यति न संशयः

ကလံ၊ ဘုကံ နှင့် ပလாண்டု (ကြက်သွန်ကဲ့သို့ စူးရှသောအစာ) ကို စားသောက်သော ပ罪စိတ်ရှိသူတို့၏အိမ်၌ သင်၏နေရာသည် မလွဲမသွေ ဖြစ်လိမ့်မည်—သံသယမရှိ။

Verse 19

गुरु देवातिथीनां च यज्ञदानविवर्जितम् । यत्रवेदध्वनिर्नास्ति तत्र तिष्ठ सदाऽशुभे

အို အမင်္ဂလာသူ—ဂုရု၊ ဒေဝတားနှင့် ဧည့်သည်တို့ကို မလေးစားရာ၊ ယဇ္ဉနှင့် ဒါန မရှိရာ၊ ဝေဒသံ မကြားရရာ အရပ်၌ အမြဲတမ်း နေထိုင်လော့။

Verse 20

दंपत्योः कलहो यत्र पितृदेवार्चनं न वै । दुरोदररता यत्र तत्र तिष्ठ सदाशुभे

လင်မယား အမြဲတမ်း ရန်ဖြစ်ရာ၊ ပိတೃနှင့် ဒေဝတား ပူဇော်ခြင်း မရှိရာ၊ လောင်းကစား၌ စွဲလမ်းရာ အရပ်၌—အို အမြဲအမင်္ဂလာသူ—သင် နေထိုင်လော့။

Verse 21

परदाररता यत्र परद्रव्यापहारिणः । विप्रसज्जनवृद्धानां यत्र पूजा न विद्यते । तत्र स्थाने सदा तिष्ठ पापदारिद्र्यदायिनी

သူတစ်ပါး၏ ဇနီးကို စွဲလမ်းနှစ်သက်ရာနေရာ၊ သူတစ်ပါး၏ ဥစ္စာကို ခိုးယူရာနေရာ၊ ဗြာဟ္မဏ၊ သဒ္ဓါရှင်ကောင်းသူနှင့် အိုမင်းသူတို့ကို ပူဇော်ဂုဏ်ပြုမှု မရှိရာနေရာ၌—အပြစ်နှင့် ဆင်းရဲမှုကို ပေးသူမ၊ ထိုနေရာ၌ အစဉ်တည်နေပါ။

Verse 22

इत्यादिश्य सुरा ज्येष्ठां सर्वेषां कलिवल्लभाम् । क्षीराब्धेर्मथनं चक्रुः पुनस्ते सुसमाहिताः

ဤသို့ အားလုံး၏ချစ်မြတ်နိုးရာ၊ ကလိယုဂ၏အလွန်နှစ်သက်ရာ အမြင့်မြတ်ဆုံး ဒေဝီကို ညွှန်ကြားပြီးနောက်၊ သူတို့သည် စိတ်တည်ငြိမ်စွာ ပြန်လည်၍ နို့သမုဒ္ဒရာကို မန်သန် (မွှေ) လုပ်ကြ၏။