Adhyaya 6

Verse 1

शौनक उवाच । केन पुण्येन भो सूत वैकुंठं समवाप्यते । तद्वदस्व शृण्वतो मे पोतो हि भवसागरे

ရှောနကက ပြောသည်– “အို စူတ၊ မည်သည့် ပုဏ္ဏကံကြောင့် ဝိုင်ကుంఐဋ္ဌကို ရောက်နိုင်သနည်း။ နားထောင်နေသော ကျွန်ုပ်အား ထိုအကြောင်းကို ပြောပါ; အကြောင်းမူကား ၎င်းသည် သံသရာပင်လယ်ကို ကူးရန် လှေတစ်စင်း ဖြစ်လာသည်။”

Verse 2

सूत उवाच । साधुसाधु मुनिश्रेष्ठ सर्वमंगलकारक । कथयामि समासेन शृण्वतां पापनाशनम्

စူတက ပြောသည်– “ကောင်းလှ၏ ကောင်းလှ၏၊ အို မုနိအထွတ်အမြတ်၊ သင်၏စကားသည် မင်္ဂလာအပြည့်ဖြစ်၏။ ကျွန်ုပ်သည် အကျဉ်းချုပ် ပြောမည်—နားထောင်ကြလော့၊ နားထောင်သူတို့၏ အပြစ်ကို ဖျက်ဆီးပေးသည်။”

Verse 3

विष्णवे ब्राह्मणायैव मृदावेश्मविनिर्मितम् । यो वै दद्याद्द्विजश्रेष्ठ तस्य पुण्यं निशामय

အို ဒွိဇအထွတ်အမြတ်၊ ဗိဿဏုသို့မဟုတ် ဗြာဟ္မဏတစ်ဦးအား မြေညှိဖြင့် ဆောက်လုပ်ထားသော အိမ်ကို လှူဒါန်းသူ၏ ပုဏ္ဏကို နားထောင်လော့။

Verse 4

विष्णुलोके च स विप्रः सर्वपापविवर्जितः । सौधवासी भवेन्नित्यं विष्णुलोके प्रपूज्यते

ထို့ပြင် ဗိဿဏုလောက၌ ထိုဗြာဟ္မဏသည် အပြစ်အားလုံးမှ ကင်းလွတ်၍ နတ်မဟာမန်းတော်၌ အမြဲတမ်း နေထိုင်ကာ ဗိဿဏု၏ လောကတွင် ဂုဏ်ပြုပူဇော်ခံရသည်။

Verse 5

विष्णवे सौधगेहं यो दद्याद्वै ब्राह्मणाय च । हरेर्न्निकेतनं प्राप्य स्वर्गवासी भवेद्ध्रुवम्

ဗိဿဏုသို့ ခိုင်ခံ့လှပသော အိမ်တစ်လုံးကို ဒါနပြု၍ ထိုအိမ်ကိုပင် ဘြာဟ္မဏာတစ်ဦးအားလည်း ပေးအပ်သူသည် ဟရီ၏ နိကေတန်ကို ရရှိကာ မလွဲမသွေ ကောင်းကင်ဘုံ၌ နေထိုင်သူ ဖြစ်လာသည်။

Verse 6

इति श्रीपाद्मे महापुराणे ब्रह्मखंडे ब्रह्मनारदसंवादे षष्ठोऽध्यायः

ဤသို့ဖြင့် ဂုဏ်တော်မြင့် ပဒ္မမဟာပုရာဏ၏ ဗြဟ္မခဏ္ဍ၌ ဗြဟ္မာနှင့် နာရဒတို့၏ ဆွေးနွေးဝါဒအတွင်း ဆဋ္ဌမ အခန်းသည် ပြီးဆုံး၏။

Verse 7

ब्राह्मणस्थापने पुण्यं यद्वै भवति भो मुने । संख्यां कर्तुमशक्तस्तु तद्वेधाः सर्वकारकः

အို မုနိ၊ ဘြာဟ္မဏာကို တည်ထောင်ကာ ထောက်ပံ့စောင့်ရှောက်ခြင်းမှ ဖြစ်ပေါ်လာသော ကုသိုလ်သည် အရေအတွက်မတွက်နိုင်လောက်အောင် များလှ၏; မည်သူမျှ မတွက်ချက်နိုင်—ထိုသန့်ရှင်းသော ဓမ္မနိယာမသည် ကုသိုလ်ဖလ အားလုံး၏ အကြောင်းရင်း ဖြစ်၏။

Verse 8

गण्यंते रेणवश्चैव गण्यंते वृष्टिबिंदवः । न गण्यंते विधात्रापि ब्रह्मसंस्थापने फलम्

ဖုန်မှုန့်အမှုန်များကိုလည်း ရေတွက်နိုင်သကဲ့သို့ မိုးစက်များကိုလည်း ရေတွက်နိုင်သည်; သို့သော် ဗြဟ္မာကို စံတင်တည်ထောင်ခြင်းမှ ဖြစ်သော ကုသိုလ်ဖလကိုတော့ ဖန်ဆင်းရှင်ပင် မရေတွက်နိုင်။

Verse 9

नारदेन पुरा ब्रह्मा पृष्टः संसारसंभवः । वेधास्तं कथयामास तच्छृणुष्व महामुने

ရှေးကာလ၌ နာရဒသည် ဗြဟ္မာအား သံသရာ၏ အစပြုရာကို မေးမြန်းခဲ့သည်။ ထို့နောက် ဖန်ဆင်းရှင် (ဝေဓာသ) သည် ထိုအကြောင်းကို ရှင်းလင်းပြောကြား၏—အို မဟာမုနိ၊ နားထောင်လော့။

Verse 10

पुरासीद्द्वापरे ब्रह्मन्वारनारी सुशोभना । सुकेशी हरिणीनेत्रा सुमध्या चारुहासिनी

ဒွာပရယုဂ်၌၊ အို ဘြာဟ္မဏ၊ တစ်ခါက အလွန်တင့်တယ်သော မိန်းမတစ်ဦးရှိခဲ့သည်—ဆံပင်လှ၊ မျက်လုံးက သမင်မျက်လုံးကဲ့သို့၊ ခါးသေးသွယ်၍ အပြုံးချိုမြိန်လှ၏။

Verse 11

नाम्ना सा चंचलापांगी ययौ देशांतरं कदा । सर्वपापसमायुक्ता नरके पातयंति च

သူမကို “စဉ္စလာပာင်္ဂီ” ဟု ခေါ်ကြ၏; တစ်ခါတစ်ရံ အခြားပြည်သို့ သွားခဲ့သည်။ အပြစ်အကုန်လုံးဖြင့် ပြည့်နှက်နေသဖြင့် အခြားသူများကိုပါ နရကသို့ ကျရောက်စေတတ်၏။

Verse 12

संगेन सिंधुनाकांक्षी जनान्देवालयं गता । तत्र क्षणं सोपविष्टा तांबूलभक्षणं कृतम्

အဖော်အပေါင်းတို့နှင့်အတူ စင်ဓုကို မြင်လိုသော ဆန္ဒဖြင့် လူအစုအဝေးနှင့်အတူ ဒေဝါလယ (ဘုရားကျောင်း) သို့ သွား၏။ ထိုနေရာ၌ ခဏလေး ထိုင်ပြီး တမ္ဗူလ (ကွမ်း) ကို ဝါးစား하였다။

Verse 13

शेषं चूर्णं सौधभित्तौ दत्वा निम्ने कुतूहलात् । ततो गता जारकांक्षी धनार्थं नगरं प्रति

စိတ်ကူးယဉ်သိချင်စိတ်ကြောင့် ကျန်နေသောမှုန့်ကို အဆောက်အဦးနံရံဘေးရှိ အနိမ့်အပေါက်ထဲ ထားခဲ့သည်။ ထို့နောက် ချစ်သူလျှို့ဝှက်ကို တောင့်တ၍ ငွေကြေးအတွက် မြို့ဘက်သို့ ထွက်ခွာသွား၏။

Verse 14

जारेण केनचित्सार्द्धं संकेतः सहसा कृतः । संकेतं तु गता वेश्या वनं रात्रौ विमोहिता

ချစ်သူတစ်ဦးနှင့် အလျင်အမြန် တွေ့ဆုံချိန်းဆိုမှု ပြုလုပ်ခဲ့သည်။ ထိုပြည့်တန်ဆာမသည် ချိန်းဆိုရာနေရာသို့ သွားသော်လည်း ညအခါ မောဟမိ၍ လမ်းပျောက်ကာ တောထဲသို့ ဝင်သွား၏။

Verse 15

संकेतं नागतो वैश्यो व्यशंकिष्टविलोकिता । कथं कांतो नागतो मे सर्पव्याघ्रैश्च भक्षितः

သတ်မှတ်ထားသော ချိန်းဆိုရာနေရာသို့ ဝေဿယ မလာခဲ့သဖြင့်၊ သူမသည် စိုးရိမ်ပူပန်စွာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို လှည့်ကြည့်နေ၏။ “ကျွန်မ၏ ချစ်သူ ဘာကြောင့် မလာသနည်း။ မြွေများနှင့် ကျားများက စားသွားပြီလား?”

Verse 16

संकेतनं कथं हित्वा गतः किं कामविह्वलः । अन्यया ज्ञातया सार्द्धमभिलाषी भवेत्किमु

“ချိန်းဆိုရာနေရာကို စွန့်ခွာပြီး သူ ဘယ်လို ထွက်သွားနိုင်သနည်း—ကာမတဏှာကြောင့် မူးမောသွားသလား။ သို့မဟုတ် သိကျွမ်းသော အခြားမိန်းမတစ်ဦးကို စွဲလမ်းကာ သူမကိုပင် လိုလားသွားသလား?”

Verse 17

परामृष्यैतधृद्यंतः कोटपालभयाद्द्विज । नगरं नागता सा हि रुद्धे लोकपथे तमैः

ဤအကြောင်းကို နှလုံးထဲတွင် ထားကာ စဉ်းစားဆင်ခြင်လျက်၊ အို ဗြာဟ္မဏ၊ သူမသည် တံခါးစောင့်များကို ကြောက်၍ မြို့သို့ မသွားခဲ့။ အကြောင်းမူ လူသွားလမ်းကြီးသည် အမှောင်ကြောင့် ပိတ်ဆို့နေသောကြောင့် ဖြစ်၏။

Verse 18

एतस्मिन्नंतरे व्याघ्रः कामरूपी बलात्क्षुधी । प्रेषितः कालदेवेनाग्रसदागत्य तां द्विज

ထိုအချိန်အတွင်း၊ အို ဗြာဟ္မဏ၊ ကာလဒေဝ (အချိန်၏နတ်) က စေလွှတ်သော၊ စိတ်ကြိုက်ရုပ်သဏ္ဌာန် ပြောင်းလဲနိုင်ပြီး ပြင်းထန်သော ဆာလောင်မှုကြောင့် တိုက်တွန်းခံရသော ကျားတစ်ကောင်သည် အင်အားဖြင့် လာရောက်၍ သူမကို ဖမ်းဆီးသွား၏။

Verse 19

ततस्तु यमुनाभ्रातुर्दूतास्ते भीमवर्षिणः । आगता गिरिकूटांगा नेतुं तां पापकर्मणा

ထို့နောက် ယမမင်း၏ တမန်များ—ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်း၍ ကြောက်ရွံ့မှုကို မိုးရွာသကဲ့သို့ ချသွားသူများ—ရောက်လာကြ၏။ သူတို့၏ ကိုယ်အင်္ဂါများသည် တောင်ထိပ်များကဲ့သို့ ခိုင်မာကြမ်းတမ်း၍၊ ပာပကမ္မကြောင့် ထိုမိန်းမကို ခေါ်ဆောင်သွားရန် လာကြ၏။

Verse 20

वक्रपादा वक्रमुखा उन्नासा बहुदंष्ट्रिणः । चर्मरज्जूर्मुद्गरांश्च गृहीत्वा पांशुलां द्विज

အို ပုဏ္ဏား၊ သူတို့သည် ကောက်ကွေးသော ခြေထောက်များနှင့် တွန့်လိမ်နေသော မျက်နှာများ၊ မြင့်မားသော နှာခေါင်းများနှင့် အစွယ်များစွာ ရှိကြသည်။ လက်ထဲတွင် သားရေကြိုးများနှင့် တုတ်များကို ကိုင်ဆောင်လျက် ဖုန်မှုန့်များ ပေကျံနေသော အမျိုးသမီးကို ဖမ်းဆီးလိုက်ကြသည်။

Verse 21

बंधयामासुरुन्मत्ता गणिकां चर्म्मरज्जुभिः । शंखचक्रगदापद्मधारिणो वनमालिनः

ထိုရူးသွပ်နေသူများသည် ပြည့်တန်ဆာမကို သားရေကြိုးများဖြင့် တုပ်နှောင်လိုက်ကြသည်—ခရုသင်း၊ စကြာ၊ လေးလံသော တုတ်နှင့် ကြာပန်းတို့ကို ကိုင်ဆောင်ထားပြီး တောပန်းကုံးများကို ဆင်မြန်းထားသူများ ဖြစ်ကြသည်။

Verse 22

प्रेषिता देवदेवेन तद्भक्तवत्सलेन च । कृष्णजीमूतसंकाशाः स्फुरद्वदनपंकजाः

မိမိ၏ ကိုးကွယ်ဆည်းကပ်သူများကို ကြင်နာစွာ ချစ်ခင်မြတ်နိုးတော်မူသော နတ်တို့သခင် ဘုရားသခင် စေလွှတ်လိုက်သောကြောင့် သူတို့သည် မိုးတိမ်မည်းများကဲ့သို့ ပေါ်လာပြီး ကြာပန်းနှင့်တူသော မျက်နှာများသည် တောက်ပစွာ လင်းလက်နေကြသည်။

Verse 23

श्रेणीधराश्चारुनासा दिव्यकुंडलभूषिताः । ददृशुः पथि गच्छंतो विष्णोर्दूतामहात्मनः

သူတို့ လမ်းခရီး၌ သွားလာနေစဉ်တွင် ဗိဿနိုးဘုရား၏ မြင့်မြတ်သော တမန်တော်များကို တွေ့မြင်ကြရသည်—သူတို့သည် စနစ်တကျ တန်းစီလျက်၊ လှပသော နှာခေါင်းများ ရှိပြီး နတ်ဘုံသုံး နားကပ်များဖြင့် တန်ဆာဆင်ထားကြသည်။

Verse 24

विष्णुदूता ऊचुः । के यूयं विकृताकारा लक्ष्यंते कर्बुरा इव । इमां विष्णोः प्रियतमां नीत्वा क्व व्रजथोत्तमाम् । इदं वचनमाकर्ण्य तेषां ते तु द्रुतं ययुः

ဗိဿနိုးဘုရား၏ တမန်တော်များက ပြောကြားသည်မှာ "ပုံပျက်ပန်းပျက် ရုပ်ဆင်းသဏ္ဌာန်နှင့် အကွက်အပြောက်များ ရှိပုံရသော သင်တို့သည် မည်သူများနည်း။ ဗိဿနိုးဘုရား ချစ်မြတ်နိုးသော ဤအမြတ်ဆုံး အမျိုးသမီးကို ခေါ်ဆောင်ပြီး သင်တို့ ဘယ်ကို သွားကြမည်နည်း။" ဤစကားများကို ကြားသောအခါ ထိုသတ္တဝါတို့သည် လျင်မြန်စွာ ထွက်ခွာသွားကြသည်။

Verse 25

अथ ते क्रोधसंपन्ना विष्णोर्दूता महाबलाः । जघ्नुस्ते संदेशहरान्यमस्य जगतः प्रभोः

ထို့နောက် ဒေါသတော်ဖြင့်ပြည့်ဝသော ဗိဿဏု၏ အင်အားကြီးမားသည့် သံတမန်တို့သည် လောက၏အရှင် ယမ၏ သတင်းပို့သူတို့ကို ချေမှုန်းသတ်ဖြတ်လိုက်ကြသည်။

Verse 26

चक्रादिशस्त्रसंघैश्च सूर्यकोटिसमप्रभैः । कृतांतस्य भटाः सर्वे रुदंतस्ते पलायिताः

စက်ကရားစသည့် လက်နက်အစုအဝေးများ၏ မိုးရွာသကဲ့သို့ တိုက်ခိုက်မှုကြောင့်၊ သန်းပေါင်းများစွာသော နေမင်းကဲ့သို့ တောက်ပလင်းလက်၍ ထိခိုက်သွားသော ကෘတాంత (မရဏ) ၏ စစ်သည်အားလုံးသည် ငိုယိုကာ ထွက်ပြေးကြသည်။

Verse 27

यमं प्रोचुः सभीताश्च वृत्तांतं सकलं द्विज । यमोऽपि तत्कथां श्रुत्वा चित्रगुप्तमुवाच ह

အို ဗြာဟ္မဏ၊ ကြောက်ရွံ့နေသော သူတို့သည် ယမထံသို့ ဖြစ်ရပ်အလုံးစုံကို ပြောကြားလေ၏။ ယမလည်း ထိုကഥာကို ကြားပြီးနောက် စိတ္တရဂုပ္တကို မိန့်တော်မူ하였다။

Verse 28

धर्म उवाच । केन पुण्येन भो मंत्रिन्वेश्या मुक्तिं समागता । एतन्मे पृच्छत सर्वं कथयस्व यथार्हतः

ဓမ္မက မိန့်တော်မူသည်— “အို မန္တရီ၊ ထို မိန်းမဝေဿယာသည် မည်သည့် ကုသိုလ်ကြောင့် မောက္ခကို ရောက်သနည်း။ ငါမေးသမျှကို သင့်လျော်သကဲ့သို့ အပြည့်အစုံ ရှင်းပြလော့။”

Verse 29

चित्रगुप्त उवाच । तया पापान्यर्जितानि जन्मतः सुबहून्यपि । किंत्वाकर्णय लोकेश यदि स्यात्पुण्यमस्ति तत्

စိတ္တရဂုပ္တက ပြောသည်— “သူမသည် မွေးကတည်းက အပြစ်များစွာကို စုဆောင်းခဲ့၏။ သို့သော် အို လောကအရှင်၊ နားထောင်ပါ—ကုသိုလ်တစ်စုံတစ်ရာ ရှိလျှင် ထိုကုသိုလ်သည် ဤအရာပင် ဖြစ်သည်။”

Verse 30

गणिकैकदा धर्म्मराज सर्वालंकारभूषिता । कांचित्पुरीं जगामाशु जारकांक्षी धनार्थिनी

အို ဓမ္မရာဇာ၊ တစ်ခါက အလှဆင်အလုံးစုံဖြင့် တန်ဆာပလာပြည့်စုံသော ဂဏိကာမိန်းမတစ်ဦးသည် ချစ်သူကိုလိုလား၍ ငွေကြေးကိုရှာဖွေရန် မြို့တစ်မြို့သို့ အလျင်အမြန် သွားလေ၏။

Verse 31

तत्र देवालये तस्मिन्स्थित्वा तांबूलभक्षणं । कृत्वा तच्छेषचूर्णं तु ददौ भित्तौ तु कौतुकात्

ထိုနေရာရှိ ဒေဝါလယ၌ နေထိုင်ကာ တမ္ဘူလ (ပန်ရွက်) ကို ကိုက်စားပြီးနောက် စူးစမ်းလိုစိတ်ကြောင့် ကျန်ရစ်သော အမှုန့်အကျန်ကို နံရံပေါ်သို့ လိမ်းတင်လေ၏။

Verse 32

तेन पुण्यप्रभावेण गणिका गतपातका । वैकुंठं प्रति सा याति निर्गता तव दंडतः

ထိုပုဏ္ဏကံ၏ အာနုභာဝကြောင့် ဂဏိကာမိန်းမသည် အပြစ်မှ လွတ်ကင်းသွား၏။ သင်၏ ဒဏ်ခတ်မှုမှ လွတ်မြောက်ကာ ဝိုင်ကుంఠသို့ ခရီးဆက်လေ၏။

Verse 33

सूत उवाच । इति श्रुत्वा ततो दूता यमोऽपि वचनं द्विज । व्यापारे चान्यतश्चित्तं ददौ सा गणिकापि च

စူတက ပြောသည်—ဤသို့ ကြားသိပြီးနောက်၊ အို ဒွိဇ၊ သံတမန်တို့နှင့် ယမမင်းတော်လည်း မိမိမိမိ တာဝန်များသို့ စိတ်ကို ပြောင်းလဲတင်လေ၏။ ဂဏိကာမိန်းမလည်း မိမိအလုပ်အကိုင်သို့ စိတ်ပြန်တင်လေ၏။

Verse 34

आरूढा स्यंदने दिव्ये राजहंसयुते तथा । विष्णुलोकं ययौ सा च वेष्टिता विष्णुकिंकरैः

နတ်တော်ဆန်သော စျန္ဒနရထားပေါ်သို့ တက်ရောက်၍ ရာဇဟံသာတို့ ဆွဲယူသော ရထားဖြင့် နាងသည် ဗိဿဏုလောကသို့ သွားလေ၏။ ဗိဿဏု၏ ကင်ကရ (အမှုထမ်း) တို့က ဝန်းရံလျက်ရှိ၏။

Verse 35

श्रीविष्णोराज्ञया साथ कुलकोटियुतापि च । तस्थौ सौधगृहे विप्र नानाभोगं चकार ह

သီရိဗိဿဏု၏ အမိန့်တော်အရ၊ မိသားစုဝင် ကုဋိကုဋိနှင့်အတူရှိသော်လည်း၊ သူမသည် ခမ်းနားသော မဟာအိမ်တော်၌ တည်နေခဲ့သည်။ အို ဗြာဟ္မဏ၊ သူမသည် အမျိုးမျိုးသော ဘောဂနှင့် သာယာမှုတို့ကို ခံစား하였다။

Verse 36

भक्त्या यो वै हरेर्गेहे दद्याच्चूर्णं प्रयत्नतः । पुण्यं किं वा भवेत्तस्य न जाने द्विजपुंगव

အို ဒွိဇပုင်္ဂဝ (ဗြာဟ္မဏတို့အထဲမှ အမြတ်ဆုံး)၊ ဘက္တိဖြင့် ဟရိ၏ အိမ်တော် (ဘုရားကျောင်း) တွင် ကြိုးစား၍ အနံ့သာ/သန့်ရှင်းသော အမှုန့် (cūrṇa) ကို ပူဇော်လှူဒါန်းသူ၏ ကုသိုလ်အတိုင်းအတာကို မည်မျှဟု ငါမသိနိုင်။

Verse 37

भक्त्याध्यायं पठेद्यो वै शृणोति सादरेण च । सर्वपापविनिर्मुक्तो यात्यसौ हरिमंदिरम्

ဤဘက္တိအခန်းကို ဖတ်သူ သို့မဟုတ် လေးစားစွာ နားထောင်သူသည် အပြစ်အားလုံးမှ လွတ်မြောက်ကာ ဟရိ၏ မန္ဒိရ/ဓာမသို့ ရောက်ရှိသည်။