Adhyaya 16

Verse 1

शौनक उवाच । कर्मणा केन भोः सूत चैनसां संक्षयो भवेत् । श्रीहरेश्च कृपा भूयात्तद्वदस्वानुकंपया

ရှောနကက ပြောသည်။ “အို စူတ၊ မည်သည့်ကျင့်စဉ်ဖြင့် အပြစ်များ ပျောက်ကင်းနိုင်သနည်း။ ထို့ပြင် သရီဟရီ၏ ကရုဏာတော် မည်သို့ တိုးပွားနိုင်သနည်း။ မေတ္တာကရုဏာဖြင့် ငါ့အား ပြောကြားပါ။”

Verse 2

सूत उवाच । शृणु शौनक वक्ष्यामि शृण्वतां पापनाशनम् । येन विष्णोः कृपा स्याद्वै वृजिनक्षयकारिणी

စူတက ပြောသည်။ “ရှောနက၊ နားထောင်ပါ။ နားထောင်သူတို့၏ အပြစ်ကို ဖျက်ဆီးပေးသော အကြောင်းကို ငါပြောမည်။ ထိုအကြောင်းကြောင့်ပင် ဗိဿဏု၏ ကရုဏာတော် အမှန်တကယ် ပေါ်ထွန်း၍ အမင်္ဂလာနှင့် မကောင်းမှုတို့ကို ပျောက်ကင်းစေသည်။”

Verse 3

पौर्णमास्यां तु यो विप्र भक्तिभावसमन्वितः । कुर्य्यान्नानाविधानेन सपर्य्यां श्रीजगद्विभोः

သို့ရာတွင် အို ဘြာဟ္မဏ၊ ဘက္တိစိတ်ဖြင့် ပြည့်စုံသူ မည်သူမဆို လပြည့်နေ့၌ သတ်မှတ်ထားသော နည်းလမ်းအမျိုးမျိုးအတိုင်း စကြဝဠာ၏ အရှင် သရီဇဂဒ္ဝိဘူကို ပူဇော်ဆည်းကပ်လျှင် မဟာကုသိုလ် ရရှိ၏။

Verse 4

कलुषं तस्य नश्येत कोटिजन्मार्जितं मुने । तस्मिन्श्रीरमणस्यास्य कृपा जाता भवेद्ध्रुवम्

အို မုနိ၊ သူ၏ ကုဋိကုဋိ မွေးဖွားမှုများမှ စုဆောင်းလာသော အညစ်အကြေးတို့ ပျက်ကွယ်သွားမည်။ ထို့ပြင် သရီ-ရမဏ (ဗိဿဏု) ၏ ကရုဏာတော်သည် သူ့အပေါ်၌ မလွဲမသွေ ပေါ်ထွန်းလာမည်။

Verse 5

द्वादश्यामन्नदानं यो भक्त्या कुर्याद्द्विजातये । तस्य नश्यंति पापानि तमांसी वारुणोदये

မည်သူမဆို ဘက္တိဖြင့် ဒွာဒသီနေ့၌ ဒွိဇ (ဘြာဟ္မဏ) ထံ အစာအဟာရကို ဒါနပြုလျှင် သူ၏ အပြစ်များ ပျောက်ကင်းသွားသည်။ နေထွက်ချိန်၌ အမှောင်ပျောက်သကဲ့သို့ပင်။

Verse 6

यो नरः श्रीहरिं कुर्यात्स्नपनं पयसा द्विज । तत्प्रीतिः श्रीहरेः सद्यो द्वादश्यां शर्करादिभिः

အို ဒွိဇာ၊ မည်သူမဆို သရီဟရီကို နို့ဖြင့် ရေချိုးပူဇော်၍ ဒွာဒသီနေ့တွင် သကြားနှင့် အလားတူ ပူဇော်ပစ္စည်းများ ဆက်ကပ်လျှင် သရီဟရီ၏ ချက်ချင်းသော ကျေးဇူးတော်ကို ရရှိ၏။

Verse 7

मंत्रं विना तु यो विप्र दद्याच्छ्रीहरये किल । पाषाणसदृशं पुष्पं दाता याति अधोगतिम्

အို ဗြာဟ္မဏ၊ မန္တရမပါဘဲ သရီဟရီထံ ပန်းကို ဆက်ကပ်သူ၏ ပန်းသည် ကျောက်တုံးကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပြီး၊ ပူဇော်သူသည် အနိမ့်သို့ ကျရောက်၏။

Verse 8

क्ष्मासुराय च मूर्खाय पाषाणसदृशं तु यत् । दद्याद्दानं नरो यो वै तस्य पुण्यं न विद्यते

လူတစ်ယောက်က အဆုရကဲ့သို့ ရက်စက်သူ သို့မဟုတ် မိုက်မဲသူ—ကျောက်တုံးကဲ့သို့ မတုံ့ပြန်သူ—ထံ ပေးသော ဒါနမှ ပုဏ္ဏ (ကုသိုလ်) မပေါ်ပေါက်။

Verse 9

विद्याहीनो द्विजो मोहाद्दानं गृह्णाति मूढधीः । कालानलं यथा जीर्णं तेन स निरयं व्रजेत्

ပညာမရှိသော ဒွိဇာသည် မောဟကြောင့် မိုက်မဲသော ဉာဏ်ဖြင့် ဒါနကို လက်ခံ၏။ ကာလ၏ မီးက အဟောင်းအမြောင်းကို လောင်ကျွမ်းသကဲ့သို့ ထိုအကြောင်းကြောင့် သူသည် နရကသို့ သွားရ၏။

Verse 10

यथा दारुमयो हस्ती मृगश्चित्रमयो यथा । विद्याहीनो द्विजो विप्र त्रयस्ते नामधारकाः

သစ်သားဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော ဆင်ကဲ့သို့၊ ပန်းချီပုံသာဖြစ်သော သမင်ကဲ့သို့—အို ဗြာဟ္မဏ၊ ပညာမရှိသော ဒွိဇာလည်း ထိုသို့ပင်; သုံးပါးလုံးသည် အမည်သာရှိသူများ ဖြစ်၏။

Verse 11

यथाध्वनिस्थितं वारि पवनार्केण शुद्ध्यति । भक्त्या तु पार्षदं दृष्ट्वा तस्य नश्यति कल्मषम्

လမ်းပေါ်တွင် တည်နေသော ရေသည် လေတံခွန်နှင့် နေရောင်ခြည်ကြောင့် သန့်စင်သကဲ့သို့၊ ဘက္တိဖြင့် သခင်၏ ပါရ္သဒ (အနီးကပ်အမှုထမ်း) ကို မြင်ဒর্শနပြုလျှင် ထိုသူ၏ အပြစ်မလင်သည် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

Verse 12

यो नरश्चाश्विने मासि सघृतान्पूर्णिमा दिने । दद्याच्छ्रीहरये लाजान्क्रीडार्थं तु वराटिकाम्

အာශ්ဝိန လ၏ ပြည့်လနေ့တွင် ဂျီ (နွားနို့ဆီ) ရောထားသော လာဇ (ကင်ထားသော စပါး/သီးနှံ) ကို သရီ ဟရီထံ အလှူတော်ပေး၍၊ ကစားရန်အတွက် ဗရာဋိကာ အကြွေစေ့သေးသေးတစ်ပြားကိုလည်း ပေးလှူသူသည် ပုဏ္ဏိယကို ရရှိသည်။

Verse 13

भक्त्या याति हरेः स्थानं पुनरावृत्तिवर्जितः । न दद्याद्यो नरो मोहात्तस्मिन्न तुष्टिदो हरिः

ဘက္တိအားဖြင့် လူသည် ဟရီ၏ ဓာမသို့ ရောက်ကာ ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်းမှ ကင်းလွတ်သည်။ သို့သော် မောဟကြောင့် အလှူမပေးသူအပေါ်တွင် စိတ်ကျေနပ်မှုကို ပေးသနားသော ဟရီသည် မနှစ်သက်တော်မူ။

Verse 14

वराटिकां यावतीं यो हरये पौर्णिमादिने । तावद्दिनं हरेः स्थानं चाश्विने संवसेद्ध्रुवम्

ပြည့်လနေ့တွင် ဟရီထံ ဗရာဋိကာ အကြွေစေ့ကို တတ်နိုင်သမျှ များများ လှူဒါန်းသူသည် အာශ්ဝိန လတွင် ထိုအရေအတွက်နေ့များအတိုင်း ဟရီ၏ ဓာမ၌ မလွဲမသွေ နေထိုင်ရမည်။

Verse 15

करवीरपुरे ह्यासीत्पुरा शूद्रोऽपि निर्द्दयः । कालद्विजो द्विजश्रेष्ठ नाम्ना पापी भयंकरः

ကရဝီရ မြို့တွင် အတိတ်ကာလ၌ သနားကြင်နာမှုမရှိသော ရှူဒြတစ်ဦး နေထိုင်ခဲ့သည်။ သူသည် ကြောက်မက်ဖွယ် အပြစ်သားကြီးဖြစ်ပြီး “ကာလဒွိဇ” ဟု ခေါ်ကြသည်—အပြောင်အပျက်အားဖြင့် “ဒွိဇတို့အထဲက အကောင်းဆုံး” ဟူသော အမည်ဖြစ်၏။

Verse 16

इति श्रीपाद्मेमहापुराणे ब्रह्मखंडे सूतशौनकसंवादे षोडशोऽध्यायः

ဤသို့ဖြင့် သီရိပဒ္မ မဟာပုရာဏ၏ ဗြဟ္မခဏ္ဍ၌၊ စူတနှင့် ရှောနကတို့၏ ဆွေးနွေးပွဲအတွင်း အခန်း (၁၆) သည် ပြီးဆုံး၏။

Verse 17

आगतास्तं समानेतुं यमस्यतु निकेतनम् । बद्ध्वा निन्युश्च तं दृष्ट्वा पृष्टवान्सचिवं यमः

သူတို့သည် ယမ၏ နိကေတနသို့ ခေါ်ဆောင်ရန် လာကြ၍၊ ချည်နှောင်ကာ ခေါ်သွားကြသည်။ သူကို မြင်သောအခါ ယမသည် မိမိ၏ အမှုထမ်းကို မေးမြန်း၏။

Verse 18

यम उवाच । अस्य किं विद्यतेऽमात्य कर्मापि च शुभाशुभम् । कथयस्व समूलं तु चित्रगुप्त विचक्षण

ယမက မိန့်တော်မူသည်– “အမတ်ရေ၊ ဤသူ၏ ကုသလနှင့် အကုသလ ကမ္မတို့မှတ်တမ်းသည် မည်သို့ရှိသနည်း။ ပညာရှိ ချိတြဂုပ္တရေ၊ အမြစ်မှစ၍ အပြည့်အစုံ ပြောကြားလော့။”

Verse 19

चित्रगुप्त उवाच । असौ पापी दुराचारः स्वामिकार्यप्रणाशकः । नास्ति पुण्यं चाणुमात्रं नरके परिपच्यताम्

ချိတြဂုပ္တက ပြောသည်– “ဤသူသည် အပြစ်သား၊ အကျင့်ဆိုး၊ မိမိသခင်၏ အမှုကို ဖျက်ဆီးသူ ဖြစ်၏။ ကုသိုလ်သည် အမှုန်တစ်စက်မျှမရှိ; နရက၌ ပူလောင်စွာ ဒဏ်ခံစေကြလော့။”

Verse 20

शतमन्वन्तरं राजन्नागयोनौ च निष्ठुरः । पाषाणे जन्म चासाद्य गृहे स्थातुं निरंतरम्

အို မင်းကြီး၊ မနွန္တရ တစ်ရာတိုင်အောင် ထိုနှလုံးခဲသူသည် မြွေယောနီတို့၌ မွေးဖွားရမည်။ ထို့ပြင် ကျောက်အဖြစ် မွေးလာသော်လည်း အိမ်တစ်အိမ်၌ မပြတ်မလပ် တည်ငြိမ်ကပ်လျက် ရှိနေလိမ့်မည်။

Verse 21

सूत उवाच । तावत्कालं ततो विप्र निरये स पपात ह । ततोऽप्यश्मगृहे नागयोनौ जातः सुदुःखितः

သုတက ပြောသည်– “ထိုကာလအတောအတွင်း၊ အို ဗြာဟ္မဏ၊ သူသည် နရကသို့ ကျရောက်သွား၏။ ထို့နောက် ‘ကျောက်အိမ်’ ဟူသောနေရာ၌ မြွေယိုးနီ၌ ဒုက္ခအလွန်ခံစားကာ ပြန်လည်မွေးဖွားလာ၏။”

Verse 22

एकदा चाश्विने मासि पौर्णमासीदिने द्विज । लाजान्वराटिका नागो बिलात्प्राक्षेपयद्बहिः

တစ်ခါတစ်ရံ အာရှ္ဝိန မာသ ပုဏ္ဏမီနေ့တွင်၊ အို ဒွိဇ၊ လာဇာန်ဝရာဋိကာ ဟူသော နာဂသည် မိမိအပေါက်မှ ခုန်ထွက်ကာ အပြင်သို့ ပစ်လွှတ်သကဲ့သို့ ထွက်လာ၏။

Verse 23

पतिता सा हरेरग्रे पापमस्य स्वयं हरिः । तूर्णं तु नाशयामास दयालुर्दुःखनाशकः

သူမသည် ဟရီ၏ရှေ့၌ လဲကျကန်တော့ရာ၊ သူမ၏ အပြစ်ကို ဟရီတော်မူတော်တိုင် ချက်ချင်း ဖျက်ဆီးတော်မူ၏—ကရုဏာရှင်၊ ဒုက္ခဖျောက်ရှင်။

Verse 24

कदाचित्प्राप्तकालस्तु पंचत्वं स जगाम ह । यमदूतास्तमानेतुं चागता बहुशो द्विज

ထို့နောက် ကံသတ်မှတ်ထားသော အချိန်ရောက်လာသော် သူသည် မရဏသို့ ဝင်ရောက်သွား၏။ အို ဗြာဟ္မဏ၊ ယမ၏ ဒူးတများသည် သူ့ကို ခေါ်ဆောင်ရန် အကြိမ်ကြိမ် လာရောက်ကြ၏။

Verse 25

बद्ध्वा नेतुं यदा चक्रुर्यमस्य सदनं प्रति । तदागता विष्णुदूताः शंखचक्रगदाधराः

သူတို့က သူ့ကို ချည်နှောင်၍ ယမ၏ နေရာသို့ ခေါ်ဆောင်မည်ဟု ပြုစဉ်၊ ထိုခဏတည်းမှာပင် ဗိෂ္ဏုဒူးတများ ရောက်လာကြ၏—ရှင်ခ (သင်္ခ), စက်ကရ (စက်ဝိုင်းလက်နက်) နှင့် ဂဒါ (တုတ်လက်နက်) ကို ကိုင်ဆောင်သူများ။

Verse 26

पाशं छित्त्वा रथे दिव्ये तमाशुगतकिल्बिषम् । तत्र चारोपयामासुः यमदूताः पलायिताः

ကြိုးပတ်ကို ဖြတ်တောက်၍ သူတို့သည် သူ့ကို အပြစ်အညစ်မှ လျင်မြန်စွာ လွတ်မြောက်စေကာ သာသနာတော်တန်ခိုးရှိသော ဒိဗ္ဗရထားပေါ်၌ ထိုင်စေ하였다; ယမ၏တမန်တို့သည် ထွက်ပြေးသွားကြ၏။

Verse 27

ततो निकेतनं विष्णोर्नागस्तैर्वेष्टितो ययौ । तत्र तस्थौ हरेरग्रे पुनरावर्त्तिवर्जितः

ထို့နောက် နာဂတို့က ဝိုင်းရံထားသဖြင့် သူသည် ဗိဿဏု၏ နိကေတန်သို့ သွားရောက်하였다။ ထိုနေရာ၌ ဟရိ၏ ရှေ့တော်၌ ရပ်တည်ကာ ပြန်လည်လာရောက်ခြင်း (ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်း) မရှိသူ ဖြစ်၏။

Verse 28

भक्त्या यो हरये दद्याल्लाजांश्च सघृतान्द्विज । वराटिकां तस्य पुण्यं न जाने किं भवेद्ध्रुवम्

ဒွိဇ ဘြာဟ္မဏာရေ၊ မည်သူမဆို ဘက္တိဖြင့် ဟရိထံ ဂျီ (ghee) နှင့် ရောထားသော လာဇာ (လှော်သီးနှံ) ကို—သေးငယ်သော ဗရာတိကာ တစ်ပြားသာဖြစ်စေ—ပူဇော်လျှင် ထိုသူ၏ ပုဏ္ဏကို ငါမတိုင်းတာနိုင်; အမှန်တကယ် အနန္တဖြစ်၏။

Verse 29

य इमं शृणुयाद्विप्र चाध्यायं पापनाशनम् । तस्य नश्यंति पापानि श्रीहरेः कृपयापि च

ဘြာဟ္မဏာရေ၊ အပြစ်ဖျက်သိမ်းသော ဤအধ্যာယကို နားထောင်သူ မည်သူမဆို သူ၏ အပြစ်များ ပျက်ကွယ်သွား၏—သီရိ ဟရိ၏ ကရုဏာတော်ကြောင့်လည်း ဖြစ်၏။