Adhyaya 13

Verse 1

शौनक उवाच । कृष्णजन्माष्टमी सूत तस्या माहात्म्यमुत्तमम् । कथयस्व महाप्राज्ञ चोद्धरस्व महार्णवात्

ရှောနကက ပြောသည်—“ဟေ စူတ၊ ကృష్ణ၏ ဇန်မာဩဋ္ဌမီ၏ အမြင့်မြတ်ဆုံး မဟိမကို ငါ့အား ပြောကြားပါ။ ဟေ မဟာပညာရှိ၊ ထိုအကြောင်းကို ရှင်းလင်းဟောပြော၍ ငါ့ကို မဟာသမုဒ္ဒရာ (သံသယနှင့် သံသာရ) မှ ကူးမြောက်စေပါ။”

Verse 2

सूत उवाच । कृष्णजन्माष्टमीं ब्रह्मन्भक्त्या करोति यो नरः । अंते विष्णुपुरं याति कुलकोटियुतो द्विज

စူတက ပြောသည်—“ဟေ ဗြာဟ္မဏ၊ ဘက္တိဖြင့် ကృష్ణ ဇန်မာဩဋ္ဌမီကို စောင့်ထိန်းကျင့်သုံးသူသည် အသက်ဆုံးခါနီးတွင် ဗိဿဏုပုရ (ဗိဿဏုဓာမ) သို့ ရောက်သည်၊ ဟေ ဒွိဇ၊ ထို့ပြင် မိမိကူလစဉ်ဆက် ကောဋိများအတွက် ကုသိုလ်အကျိုးနှင့်အတူတကွ ဖြစ်၏။”

Verse 3

अष्टमी बुधवारे च सोमे चैव द्विजोत्तम । रोहिणीऋक्षसंयुक्ता कुलकोटिविमुक्तिदा

ဟေ ဒွိဇိုတ္တမ၊ အဋ္ဌမီတိထိသည် ဗုဒ္ဓဟူးနေ့ သို့မဟုတ် တနင်္လာနေ့တွင် ကျရောက်ပြီး ရိုဟိဏီ နက္ခတ်နှင့် ပေါင်းစည်းလာသောအခါ၊ ကူလစဉ်ဆက် ကောဋိများကို လွတ်မြောက်မှု ပေးစွမ်းသော အခါတော်ဖြစ်လာသည်။

Verse 4

महापातकसंयुक्तः करोति व्रतमुत्तमम् । सर्वपापविनिर्मुक्तश्चांते याति हरेर्गृहम्

မဟာအပြစ်ကြီးများဖြင့် လေးလံနေသူတစ်ဦးပင် အမြင့်မြတ်ဆုံး ဝရတကို ဆောင်ရွက်လျှင် အပြစ်အားလုံးမှ လွတ်ကင်းကာ နောက်ဆုံးတွင် ဟရီ၏ သာမသို့ ရောက်ရှိသည်။

Verse 5

कृष्णजन्माष्टमीं ब्रह्मन्न करोति नराधमः । इह दुःखमवाप्नोति स प्रेत्य नरकं व्रजेत्

အို ဘြာဟ္မဏာ၊ ကృష్ణ၏ ဇန်မာဩဋမီ ဝရတကို မဆောင်ရွက်သော လူယုတ်မာသည် ဤလောက၌ ဒုက္ခကို ခံစားရပြီး သေပြီးနောက် နရကသို့ သွားရသည်။

Verse 6

न करोति च या नारी कृष्णजन्माष्टमीव्रतम् । वर्षे वर्षे तु सा मूढा नरकं याति दारुणम्

ကృష్ణ ဇန်မာဩဋမီ ဝရတကို မဆောင်ရွက်သော မိန်းမသည် မိုက်မဲသူဖြစ်၍ နှစ်စဉ်နှစ်တိုင်း ကြောက်မက်ဖွယ် နရကသို့ သွားရသည်။

Verse 7

जन्माष्टमीदिने यो वै नरोऽश्नाति विमूढधीः । महानरकमश्नाति सत्यं सत्यं वदाम्यहम्

ဇန်မာဩဋမီနေ့တွင် မိုက်မဲသောဉာဏ်ဖြင့် အစာစားသူသည် မဟာနရကသို့ ကျရောက်သည်။ ဤသည်မှာ အမှန်တရား၊ အမှန်တရားဟု ငါကြေညာ၏။

Verse 8

दिलीपेन पुरा पृष्टो वसिष्ठो मुनिसत्तमः । तच्छृणुष्व महाप्राज्ञ सर्वपातकनाशनम्

ရှေးကာလ၌ ဒိလီပသည် မုနိအထူးမြတ် ဝသိဋ္ဌကို မေးမြန်းခဲ့သည်။ အို မဟာပညာရှိ၊ အပြစ်အားလုံးကို ဖျက်ဆီးသော ထိုသင်ခန်းစာကို နားထောင်လော့။

Verse 9

दिलीप उवाच । भाद्रे मास्यसिताष्टम्यां यस्यां जातो जनार्द्दनः । तदहं श्रोतुमिच्छामि कथयस्व महामुने

ဒိလီပ မင်းကြီးက မိန့်တော်မူသည်– “ဘာဒြာလတွင် အမှောင်ဖက် အဋ္ဌမီတိထီ၊ ယနေ့မှာ ဇနာဒန (ဗိဿဏု) ဘုရား မွေးဖွားတော်မူသဖြင့် ထိုအကြောင်းကို ကျွန်ုပ် ကြားလိုပါသည်။ အို မဟာမုနိ၊ မိန့်ကြားပါ”။

Verse 10

कथं वा भगवान्जातः शंखचक्रगदाधरः । देवकीजठरे विष्णुः किं कर्तुं केन हेतुना

သံခ၊ စက်ရ၊ ဂဒါ ကိုင်ဆောင်တော်မူသော ဘဂဝန်သည် မည်သို့ မွေးဖွားတော်မူသနည်း။ ဗိဿဏုဘုရားသည် ဒေဝကီ၏ ဗိုက်အတွင်းသို့ အဘယ်ကြောင့် ဝင်ရောက်တော်မူသနည်း—ဘယ်ရည်ရွယ်ချက်၊ ဘယ်အကြောင်းကြောင့်နည်း။

Verse 11

वसिष्ठ उवाच । शृणु राजन्प्रवक्ष्यामि कस्माज्जातो जनार्द्दनः । पृथिव्यां त्रिदिवं त्यक्त्वा भवते कथयाम्यहम्

ဝသိဋ္ဌ မဟာရိရှီက မိန့်တော်မူသည်– “အို မင်းကြီး၊ နားထောင်ပါ။ ဇနာဒနသည် အဘယ်ကြောင့်၊ မည်သို့ မွေးဖွားတော်မူသည်ကို ငါရှင်းပြမည်။ တြိဒိဝ (ကောင်းကင်ဘုံ) ကို စွန့်၍ မြေပြင်သို့ ဆင်းလာကာ မည်သို့ ပေါ်ထွန်းတော်မူသည်ကို ငါပြောမည်”။

Verse 12

पुरा वसुंधरा ह्यासीत्कंसादिनृपपीडिता । स्वाधिकारप्रमत्तेन कंसदूतेन ताडिता

ရှေးကာလ၌ ဝသုန္ဓရာ (မြေမိခင်) သည် ကံစ စသည့် မင်းများ၏ ဖိနှိပ်ညှဉ်းပန်းမှုကြောင့် ဒုက္ခရောက်နေ하였다။ ကိုယ်ပိုင်အာဏာကို မူးယစ်သကဲ့သို့ မာန်တက်နေသော ကံစ၏ သံတမန်က ထိုးနှက်၍ နှိပ်စက်ခဲ့သည်။

Verse 13

इति श्रीपाद्मे महापुराणे ब्रह्मखंडे हरिजन्माष्टमीव्रतमाहात्म्यं । नाम त्रयोदशोऽध्यायः

ဤသို့ဖြင့် သီရိ ပဒ္မ မဟာပုရာဏ၊ ဘြဟ္မခဏ္ဍ၌ “ဟရီ၏ ဇန်မာဋ္ဌမီ ဝရတ၏ မဟိမ” ဟူသော အမည်ရှိ တတိယဆယ်သုံး အခန်း ပြီးဆုံး၏။

Verse 14

कंसेन ताडिता नाथ इति तस्मै निवेदितुम् । बाष्पवारीणि वर्षंति विवर्णा साविमानिता

“အရှင်နာထာ၊ ကံဆာက ကျွန်မကို ရိုက်နှက်ခဲ့ပါသည်” ဟု သူ့ထံ လျှောက်တင်ရန် စကားစတင်ပြောသော်လည်း၊ အရှက်ကွဲနှိမ့်ချခံရ၍ မျက်နှာအရောင်ဖျော့ကာ မျက်ရည်စီးကြောင်းများ လွှမ်းမိုးစွာ ကျလာ၏။

Verse 15

क्रंदंतीं तां समालोक्य कोपेन स्फुरिताधरः । उमयासहितः सर्वैर्देववृंदैरनुव्रतः

သူမ ငိုကြွေးနေသည်ကို မြင်သော်၊ ဒေါသကြောင့် နှုတ်ခမ်းတုန်ယင်လာ၏။ ဥမာနှင့်အတူ၊ ဒေဝတော်အစုအဝေးအားလုံးက နောက်မှလိုက်ပါလျက်၊ သူသည် ရှေ့သို့ တိုးတက်သွား၏။

Verse 16

आजगाम महादेवो विधातृभवनं रुषा । गत्वा चोवाच ब्रह्माणं कंसध्वंसनहेतवे

ဒေါသဖြင့် ပြည့်နှက်သော မဟာဒေဝသည် ဖန်ဆင်းရှင်၏ နန်းတော်သို့ ရောက်လာ၏။ ထိုနေရာသို့ သွားပြီးနောက် ကံဆာကို ဖျက်ဆီးစေရန် ရည်ရွယ်၍ ဘြဟ္မာကို မိန့်ကြားလေ၏။

Verse 17

उपायः सृज्यतां ब्रह्मन्भवता विष्णुना सह । ऐश्वरं तद्वचः श्रुत्वा गंतुं प्राह कृतात्मभूः

“အို ဘြဟ္မဏ၊ ဗိဿနုနှင့်အတူ နည်းလမ်းတစ်ရပ်ကို ဖန်တီးပါ” ဟု မိန့်တော်မူ၏။ ထိုအာဏာတော်ပြည့်ဝသော စကားကို ကြားသော်၊ စိတ်တည်ငြိမ်သော ဖန်ဆင်းရှင် (ဘြဟ္မာ) က “ကျွန်ုပ် သွားပါမည်” ဟု ဆို၏။

Verse 18

क्षीरोदे यत्र वैकुंठः सुप्तोऽस्ति भुजगोपरि । हंसपृष्ठं समारुह्य हरेरंतिकमाययौ

နို့ပင်လယ်၌၊ ဗိုင်ကుంఐဋ္ဌ (ဗိဿနု) သည် မြွေကြီးပေါ်တွင် အိပ်စက်နေရာ၌၊ သူသည် ဟင်္သာ၏ ကျောပေါ်တက်စီးကာ ဟရီ၏ ရှေ့တော်သို့ ရောက်လာ၏။

Verse 19

तत्र गत्वा च तं धाता देववृंदैर्हरादिभिः । संयुक्तः स्तूयते वाग्भिः कोमलं वाग्विदांवरः

ထိုနေရာသို့ ရောက်သွားသောအခါ ဖန်ဆင်းရှင် ဓာတာသည် ဟရ (ရှီဝ) စသော ဒေဝတော်အစုအဝေးနှင့် ပေါင်းစည်းကာ၊ စကားပညာ၏ အထွတ်အမြတ်တို့က နူးညံ့သိမ်မွေ့၍ လှပသံယောဇဉ်ရှိသော စကားများဖြင့် ချီးမွမ်းတော်မူကြ၏။

Verse 20

नमः कमलनेत्राय हरये परमात्मने । जगतः पालयित्रे च लक्ष्मीकांत नमोऽस्तु ते

ကြာပန်းမျက်စိတော်ရှိသော ဟရီ၊ အမြင့်ဆုံး အတ္တမန်တော်အား နမောနမတ်။ လောကကို ကာကွယ်ပေးတော်မူသော အရှင်၊ လက္ရှမီ၏ ချစ်သူ လက္ရှမီကာန္တ၊ သင့်အား ငါ၏ ပူဇော်နမောရှိပါစေ။

Verse 21

इति तेभ्यः स्तुतिं श्रुत्वा प्रत्युवाच जनार्द्दनः । देवान्क्लिष्टमुखान्सर्वान्भवद्भिरागतं कथम्

သူတို့၏ စတုတိကို ကြားပြီးနောက် ဇနာရ္ဒနသည် ပြန်လည်မိန့်တော်မူသည်—“ဒုက္ခကြောင့် မျက်နှာများက တင်းမာနေသော သင်တို့ ဒေဝတော်အားလုံး ဤနေရာသို့ မည်သို့ ရောက်လာကြသနည်း?”

Verse 22

ब्रह्मोवाच । शृणु देव जगन्नाथ यस्मादस्माकमागतम् । कथयामि सुरश्रेष्ठ तदहं लोकभावन

ဗြဟ္မာမိန့်တော်မူသည်—“အို ဒေဝ၊ လောကနာထ၊ နားထောင်တော်မူပါ။ ကျွန်ုပ်တို့ ရောက်လာရသည့် အကြောင်းကို ပြောပြမည်။ အို သုရတို့၏ အထွတ်အမြတ်၊ အို လောကကို ပျိုးထောင်တော်မူသောအရှင်၊ ထိုအကြောင်းကို သင့်အား ရှင်းလင်းမည်။”

Verse 23

शूलिदत्तवरोन्मत्तः कंसो राजा दुरासदः । वसुधा ताडिता तेन करघातेन पीडिता

ရှူလင် (ရှီဝ) ပေးအပ်သော အာနုဘောဝကြောင့် မူးမောအုံမက်လာ၍ အနိုင်ယူရန် ခက်ခဲသော ကံဆ ရာဇာသည် လက်ထိုးလက်ရိုက်ဖြင့် မြေကြီးကို ထိုးနှက်ခဲ့ရာ၊ ဝသုဓာသည် ထိုလက်ခတ်ဒဏ်များကြောင့် နာကျင်ပင်ပန်းခဲ့ရ၏။

Verse 24

वरं दत्वा पुराप्यग्रे मायया तु प्रवंचितः । भागिनेयं विना शंभो मरणं भविता न मे

ရှေးကာလတွင် ငါသည် ကောင်းချီးတစ်ပါးကို ပေးခဲ့သော်လည်း မာယာကြောင့် အမှန်တကယ် လှည့်ဖြားခံခဲ့ရ၏။ အို ရှမ္ဘု၊ ငါ့အစ်မ၏သား မရှိလျှင် ငါ့ထံသို့ သေခြင်း မလာနိုင်။

Verse 25

तस्माद्गच्छ स्वयं देव कंसं हंतुं दुरासदम् । देवकीजठरे जन्म लब्ध्वा गत्वा च गोकुलम्

ထို့ကြောင့် အို ဘုရားသခင်၊ ကိုယ်တိုင်သွား၍ အနိုင်ယူရန်ခက်ခဲသော ကံဆကို သတ်ပစ်ပါ။ ဒေဝကီ၏ ဝမ်းတွင်း၌ မွေးဖွားကာ ဂိုကူလသို့လည်း သွားပါ။

Verse 26

ब्रह्मणा प्रेरितो देवः प्रत्युवाच च शूलिनम् । पार्वतीं देहि देवेश अब्दं स्थित्वा गमिष्यति

ဗြဟ္မာ၏ လှုံ့ဆော်မှုကြောင့် ဒေဝသည် သုံးချွန်ကိုင်ရှင် (ရှီဝ) ထံ ပြန်လည်ဆို၏— “အို ဒေဝတို့၏ အရှင်၊ ပါဝတီကို ပေးပါ; တစ်နှစ်နေပြီးနောက် သူသည် ထွက်ခွာမည်။”

Verse 27

उमया रक्षया सार्द्धं शंखचक्रगदाधरः । उद्दिश्य मथुरां चक्रे प्रयाणं कमलासनः

အုမာကို ကာကွယ်အဖော်အဖြစ်နှင့်အတူ၊ သင်္ခ၊ စက်ရ၊ ဂဒါကိုင်ရှင် ဘုရားသည် မထုရာသို့ ထွက်ခွာတော်မူ၏။ ကမလာသန (ဗြဟ္မာ) လည်း ထိုရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် ခရီးထွက်လေ၏။

Verse 28

देवकीजठरे जन्म लेभे तत्र गदाधरः । यशोदाकुक्षिमध्यास्ते शर्वाणी मृगलोचना

ထိုနေရာ၌ ဂဒါဓရသည် ဒေဝကီ၏ ဝမ်းတွင်း၌ မွေးဖွားတော်မူ၏။ မျက်လုံးက မုဆိုးမကဲ့သို့သော ရှရဝါဏီ (ပါဝတီ) သည် ယရှိုးဒါ၏ ဝမ်းတွင်း၌ နေထိုင်လေ၏။

Verse 29

नवमासांश्च विश्रम्य कुक्षौ नवदिनांतकान् । भाद्रे मास्यसिते पक्षे चाष्टमीसंज्ञका तिथिः

ဝမ်းဗိုက်အတွင်း၌ ကိုးလကြာ နားနေပြီး၊ ကိုးရက်ပြည့်ဆုံးသည့်အထိ ဖြစ်သကဲ့သို့၊ ဘာဒြာလတွင် ကృష్ణပက္ခ (အမှောင်ဖက်) အတွင်း “အဋ္ဌမီ” ဟုခေါ်သော လတိထိ (၈ ရက်မြောက်) ရောက်လာသည်။

Verse 30

रोहिणीतारकायुक्ता रजनीघनघोषिता । तस्यां जातो जगन्नाथः कंसारिर्वसुदेवजः

ထိုည—ရိုဟိဏီကြယ်နှင့် တွဲဖက်၍ ထူထဲသောမိုးတိမ်များ၏ ဂর্জနာသံဖြင့် တုန်လှုပ်နေသည့်ညတွင်—ဇဂန္နာထ ပေါ်ထွန်းတော်မူ၏။ ကံဆကို သတ်ဖျက်သူ၊ ဝစုဒေဝ၏ သားတော်ဖြစ်သည်။

Verse 31

वैराटी नंदपत्नी च यशोदाऽजीजनत्सुताम् । पुत्रं पद्मकरं पद्मनाभं पद्मदलेक्षणम्

ထို့နောက် နန္ဒ၏ ဇနီး ဝိုင်ရာဋီ ဖြစ်သော ယရှိုးဒါသည် သားတော်တစ်ပါးကို မွေးဖွားတော်မူ၏—ပဒ္မကရ၊ ပဒ္မနာဘ၊ ကြာပန်းရွက်ကဲ့သို့ မျက်လုံးတော်ရှိသူ။

Verse 32

तदा हर्षितुमारेभे दृष्ट्वा ह्यानकदुंदुभिः । कंसासुरभयत्रस्ता प्रोवाच देवकी तदा

ထိုအခါ အာနကဒုန္ဒုဘိ (ဝစုဒေဝ) ကို မြင်သဖြင့် သူမသည် ဝမ်းမြောက်ပျော်ရွှင်လာ၏။ သို့သော် ကံဆအဆုရ၏ ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် တုန်လှုပ်နေသော ဒေဝကီသည် ထိုအချိန်၌ ပြောဆိုလေ၏။

Verse 33

वैराटीं गच्छ भो नाथ सुतं प्रत्यर्पितं किल । पुत्रं दत्वा यशोदायै सुतां तस्याः समानय

“အို နာထာ၊ ဝိုင်ရာဋီ ထံသို့ သွားပါ; သားတော်ကို အမှန်တကယ် ထိုနေရာ၌ အပ်နှံထားပြီးပြီ။ ကလေးယောက်ျားကို ယရှိုးဒါထံ ပေးအပ်ပြီးနောက်၊ သူမ၏ သမီးကို ပြန်လည် ခေါ်ဆောင်လာပါ။”

Verse 34

तस्या वचः समाकर्ण्य वसुदेवोऽपि दुःखितः । अंके कुमारमादाय वैराट्यभिमुखंययौ

သူမ၏စကားကို ကြားသိပြီးနောက် ဝသုဒေဝလည်း ဝမ်းနည်းသွား၏။ ကလေးငယ်ကို ပေါင်ပေါ်တင်ကာ ဝိုင်ရာဋသို့ မျက်နှာမူ၍ ထွက်ခွာသွား၏။

Verse 35

यमुनाजलसंपूर्णा तत्पथे मध्यवर्त्मनि । आसीद्घोरा महादीर्घा गम्भीरोदकपूरभाक्

ထိုလမ်းကြောင်းအလယ်တွင် ယမုနာရေဖြင့် ပြည့်နှက်သော ကြောက်မက်ဖွယ် အလွန်ရှည်လျားသည့် အပိုင်းတစ်ခုရှိ၍ ရေက နက်ရှိုင်းကာ လျှံပြည့်နေ၏။

Verse 36

एवं दृष्ट्वा तटे स्थित्वा यमुनामवलोकयन् । वसुदेवोऽपि दुःखार्तो विललापातिचिंतया

ဤသို့မြင်ပြီး မြစ်ကမ်းပေါ်တွင် ရပ်ကာ ယမုနာကို ကြည့်နေစဉ် ဝသုဒေဝသည် ဝမ်းနည်းဒုက္ခကြောင့် ပင်ပန်း၍ အလွန်စိုးရိမ်ပူပန်ကာ ငိုကြွေးလေ၏။

Verse 37

किं करोमि क्व गच्छामि विधिनापि हि वंचितः । कथमत्र गमिष्यामि वैराटीं नंदमंदिरम्

ငါ ဘာလုပ်ရမလဲ၊ ဘယ်ကို သွားရမလဲ—ကံကြမ္မာတောင် ငါ့ကို လှည့်စားသွားပြီ။ ဤအခြေအနေတွင် ငါသည် နန္ဒ၏ မန္တိရ-အိမ်တော်ဖြစ်သော ဝိုင်ရာဋီသို့ မည်သို့ ရောက်နိုင်မည်နည်း။

Verse 38

हरिणा तत्र सानंदं मायया वंचितः पिता । क्षणमात्रं तटे स्थित्वा यमुनामवलोकयन्

ထိုနေရာတွင် အဖေသည် ပျော်ရွှင်နေသော်လည်း ဟရိ၏ မာယာကြောင့် မောဟဖြစ်သွား၏။ ခဏမျှ မြစ်ကမ်းပေါ်တွင် ရပ်ကာ ယမုနာကို ကြည့်နေ၏။

Verse 39

तेन दृष्टा पुनः सापि क्षणाज्जानुवहाभवत् । तां दृष्ट्वा हृष्ट उत्तस्थौ प्रस्थानमकरोद्यथा

သူမကို ထပ်မံမြင်သောအခါ ခဏချင်းပင် သူ၏ ဒူးပေါ်သို့ တက်လာ၍ စီးနင်းရာပမာ ဖြစ်သွား၏။ သူမကို မြင်လျှင် ဝမ်းမြောက်စွာ ထ၍ ယခင်ကဲ့သို့ ထွက်ခွာရန် ပြင်ဆင်လေ၏။

Verse 40

मायां कृत्वा जगन्नाथः पितुरंकाज्जलेऽपतत् । तं पुत्रं पतितं दृष्ट्वा हाहाकृत्वा सुदुःखितः

မాయာရုပ်ကို ဆောင်ယူ၍ လောကနာထာ (Jagannātha) သည် ဖခင်၏ ပေါင်ပေါ်မှ ရေထဲသို့ ကျသွား၏။ သားကျသွားသည်ကို မြင်သော ဖခင်သည် “ဟာယ! ဟာယ!” ဟု အော်ဟစ်ကာ အလွန်ဝမ်းနည်းသွား၏။

Verse 41

महोपायं पुनः कर्तुं विधिना तेन वंचितः । त्राहि मां जगतां नाथ सुतं रक्ष सुरोत्तम

ထိုကံကြမ္မာကြောင့် ထပ်မံလုပ်ဆောင်ရန် မဟာနည်းလမ်းမှ ကင်းဝေးသွား၍ (ကျွန်ုပ်တောင်းပန်၏): “လောကတို့၏ နာထာ၊ ကျွန်ုပ်ကို ကယ်တင်ပါ; ဒေဝတို့အနက် အမြတ်ဆုံး၊ ကျွန်ုပ်၏ သားကို ကာကွယ်ပါ” ဟု။

Verse 42

जनकक्रंदितं दृष्ट्वा कंसारिः कृपया मुहुः । जलक्रीडां समाचर्य पितुःक्रोडमगात्पुनः

ဖခင်၏ ငိုကြွေးသံကို မြင်၍ ကံစာရီ (ကృష్ణ) သည် မကြာခဏ ကရုဏာဖြင့် လှုပ်ရှားသွား၏။ ရေကစားပြီးနောက် ထပ်မံ၍ ဖခင်၏ ပေါင်ပေါ်သို့ ပြန်တက်သွား၏။

Verse 43

यथा तेन यदुश्रेष्ठो जगाम नंदमंदिरम् । सुतं दत्त्वा यशोदायै सुतां तस्याः समानयत्

ထို့နောက် ယဒုတို့အနက် အမြတ်ဆုံးသည် နန္ဒ၏ အိမ်သို့ သွား၏။ ယရှောဒါအား သားကလေးကို ပေးအပ်ပြီးနောက် သူမ၏ သမီးကလေးကို ထိုနေရာမှ ယူဆောင်လာ၏။

Verse 44

निजागारं ततः प्राप्य पत्न्यै प्रत्यर्पिता सुता । देवकी च प्रसूतेति वार्ता प्राप्ता सुरारिणा

ထို့နောက် မိမိနေအိမ်သို့ ရောက်ရှိသောအခါ သမီးငယ်ကို ဇနီးသည်ထံ ပြန်လည်အပ်နှံလိုက်သည်။ "ဒေဝကီသည် သားဖွားမြင်ပြီ" ဟူသော သတင်းစကားသည် နတ်ဘုရားတို့၏ ရန်သူထံသို့ ရောက်ရှိသွားလေသည်။

Verse 45

आनेतुं प्रस्थिता दूताः सुतं दुहितरं तदा । आगत्य कंसदूतास्ते सुतां नेतुं प्रचक्रमुः

ထိုအခါ တမန်တော်တို့သည် သားနှင့် သမီးကို ခေါ်ဆောင်ရန် ထွက်ခွာသွားကြသည်။ ရောက်ရှိသောအခါ ကံသ၏ တမန်တော်တို့သည် သမီးငယ်ကို ခေါ်ဆောင်သွားရန် ပြုလုပ်ကြလေသည်။

Verse 46

बलादेनां समाकृष्य देवकी वसुदेवयोः । कंसदूतैर्गृहीत्वा सा अर्पिता तु सुरारये

ဒေဝကီနှင့် ဝသုဒေဝတို့ထံမှ အတင်းအဓမ္မ ဆွဲယူကာ ကံသ၏ တမန်တော်တို့သည် သူမကို ဖမ်းဆီးပြီး နတ်ဘုရားတို့၏ ရန်သူထံသို့ ပို့အပ်လေသည်။

Verse 47

स धृत्वा तां महाराजः सभयोऽभूद्दुरासदः । शुद्धकांचनवर्णाभां पूर्णेंदुसदृशाननाम्

သူမကို ဖမ်းဆီးလိုက်သောအခါ မဟာရာဇာသည် ကြောက်ရွံ့လာပြီး ချဉ်းကပ်ရန် ခက်ခဲလာသည်။ သူမသည် သန့်စင်သော ရွှေရောင်ကဲ့သို့ တောက်ပနေပြီး မျက်နှာသည် လပြည့်ဝန်းနှင့် တူလေသည်။

Verse 48

कंसो हसंतीं तां दृष्ट्वा विद्युत्स्फुरितलोचनाम् । आदिदेशासुरश्रेष्ठो जहि नीत्वा शिलोपरि

သူမ ရယ်မောနေသည်ကို မြင်ပြီး မျက်လုံးများသည် လျှပ်စီးကဲ့သို့ လက်နေသဖြင့် အသူရာတို့၏ ခေါင်းဆောင် ကံသက "သူမကို ခေါ်သွားပြီး ကျောက်တုံးပေါ်တွင် သတ်လိုက်လော့" ဟု အမိန့်ပေးလေသည်။

Verse 49

आज्ञां लब्ध्वाऽसुरास्ते वै निष्पेष्टुं तां प्रवर्तिताः । विद्युच्छीघ्रतया गौरी जगाम शंकरांतिकम्

အမိန့်တော်ကို ရရှိပြီးနောက် ထိုအသူရာတို့သည် သူမကို ချေမှုန်းရန် ထွက်ခွာသွားကြ၏။ သို့သော် ဂေါရီမယ်တော်သည် လျှပ်စီးကဲ့သို့ လျင်မြန်စွာဖြင့် သျှင်္ကရာဘုရားထံသို့ သွားလေ၏။

Verse 50

गौर्युवाच । शृणु राजन्प्रवक्ष्यामि यत्रास्ते शत्रुरुत्तमः । नंदस्य निलये गुप्तस्तव हंताऽसुरोत्तम

ဂေါရီမယ်တော်က အို မင်းကြီး နားထောင်ပါလော့၊ သင်၏ အဓိကရန်သူ မည်သည့်နေရာတွင် ရှိသည်ကို ငါပြောပြမည်။ နန္ဒ၏ အိမ်တွင် ပုန်းအောင်းနေသူမှာ သင့်ကို သတ်မည့်သူ ဖြစ်သည်၊ အို အသူရာမင်း ဟု မိန့်တော်မူ၏။

Verse 51

वसिष्ठ उवाच । एवमुक्त्वा तु सा देवी जगाम निजमंदिरम् । श्रुत्वा वाक्यं ततो देव्याः कंसो राजा सुदुःखितः

ဝသိဋ္ဌက ဆို၏ - ဤသို့ ပြောဆိုပြီးနောက် ထိုမယ်တော်သည် မိမိ၏ ကျောင်းဆောင်သို့ ပြန်သွားလေ၏။ မယ်တော်၏ စကားကို ကြားရသောအခါ ကံသ မင်းကြီးသည် အလွန် ဝမ်းနည်းပူဆွေးလေ၏။

Verse 52

भगिनीं पूतनामाह गच्छ त्वं नंदमंदिरम् । छद्मना तं सुतं हत्वा गच्छ ते वांच्छितं बहु

သူသည် နှမဖြစ်သူ ပူတနာ ကို ပြောကြားသည်မှာ နန္ဒ၏ အိမ်သို့ သွားလော့၊ လှည့်ဖြားခြင်းဖြင့် ထိုကလေးကို သတ်လော့၊ သို့ပြုလျှင် သင်အလိုရှိသော အရာများစွာကို ရရှိလိမ့်မည် ဟု ဆို၏။

Verse 53

दास्यामि शत्रुं हंतुं मे व्रज शीघ्रतरं शुभे । आज्ञां प्राप्य राक्षसी सा गोकुलाभिमुखं गता

ငါ၏ ရန်သူကို သတ်ရန် နည်းလမ်းကို ငါပေးမည် - အို ကျက်သရေရှိသူ၊ အမြန်သွားလော့ ဟု ဆို၏။ အမိန့်ကို ရရှိပြီးနောက် ထိုဘီလူးမသည် ဂေါကုလ သို့ ဦးတည်ထွက်ခွာသွားလေ၏။

Verse 54

मायया सुंदरी रूपा प्रविष्टा तत्र गोकुले । पयोधरे गरं सा तु धृत्वा हंतुमुपागता

မာယာအစွမ်းဖြင့် လှပသောမိန်းမရုပ်ကို ဆောင်ယူကာ ဂိုကူလသို့ ဝင်ရောက်လာ၏။ ရင်သားတွင် အဆိပ်ကို ထား၍ သတ်ရန် ရည်ရွယ်ကာ နီးကပ်လာ၏။

Verse 55

पशुपानां गृहद्वारि प्रविष्टालक्षितेति च । गत्वांतरुत्थाप्य शिशुं स्तनं दत्वापसद्गतिम्

နွားထိန်းတို့အိမ်တံခါးဝသို့ မမြင်မိအောင် ဝင်ရောက်လာ၏။ ထို့နောက် အတွင်းသို့ဝင်ကာ ကလေးငယ်ကို မြှောက်ယူပြီး ရင်သားပေးကာ အပြစ်မကောင်းသော အဆုံးသို့ ဦးတည်သွား၏။

Verse 56

ततस्तु शकटं क्षिप्त्वा तृणावर्तादिमर्दनम् । कालीयदमनं कृत्वा गतो मधुपुरीं ततः

ထို့နောက် သကဋ (လှည်း) ကို လှန်ချကာ တೃဏာဝර්တ အစရှိသူတို့ကို ချေမှုန်းတော်မူ၏။ ကာလိယကိုလည်း နှိမ်နင်းပြီးနောက် မဓုပူရီ (မထူရာ) သို့ သွားတော်မူ၏။

Verse 57

गत्वा कंसो हतः क्रूरः कंसमल्लानजीजयत् । एतत्ते कथितं राजन्विष्णोर्जन्मदिनव्रतम्

ထိုနေရာသို့ သွားရောက်ပြီးနောက် ကြမ်းတမ်းသော ကံဆာကို သတ်ဖြတ်တော်မူ၍ ကံဆာ၏ လက်ဝှေ့သမားတို့လည်း ရှုံးနိမ့်ကြ၏။ ထို့ကြောင့် ဟေ ရာဇာ၊ ဗိဿဏု၏ မွေးနေ့ဝရတကို သင့်အား ငါ ပြောပြပြီးပြီ။

Verse 58

श्रुत्वा पापानि नश्यंति कुर्यात्किं वा भविष्यति । य इदं कुरुते मर्त्यो या च नारी हरेर्व्रतम्

ဤအကြောင်းကို ကြားရုံသာဖြင့်ပင် အပြစ်များ ပျောက်ကွယ်သွားသည်—ထိုသို့ဆိုလျှင် အကယ်၍ လက်တွေ့ကျင့်သုံးသူ၏ အကျိုးသည် မည်မျှကြီးမားမည်နည်း? မည်သည့် လူသားယောက်ျားမဆို၊ မည်သည့် မိန်းမမဆို၊ ဟရီ (ဗိဿဏု) ၏ ဤဝရတကို ဆောင်ရွက်သူ…

Verse 59

ऐश्वर्यमतुलं प्राप्य जन्मन्यत्र यथेप्सितम् । पूर्वविद्धा न कर्त्तव्या तृतीयाषष्ठिरेव च

နှိုင်းယှဉ်မရသော အိုင်ශ්ဝရယ (အာဏာနှင့် စည်းစိမ်) ကို ရရှိပြီး၊ ဤလောက၌ မိမိလိုသလို မွေးဖွားရလျှင် ‘ပူර්ဝဝိද්ဓာ’ ဟုခေါ်သော ဝိဓိကို မပြုရ; တတိယတိထိနှင့် ဆဋ္ဌမတိထိကိုသာ လိုက်နာရမည်။

Verse 60

अष्टम्येकादशीभूता धर्मकामार्थवांच्छुभिः । वर्जयित्वा प्रयत्नेन सप्तमीसंयुताष्टमी

ဓမ္မ၊ ကာမ၊ အර්ထ ကို လိုလားသူတို့အတွက် အဋ္ဌမီသည် ဧကာဒశီနှင့် ဆုံစည်းလာသောအခါ ကြိုးစား၍ သပ္တမီနှင့် ဆက်စပ်သော အဋ္ဌမီကို ရှောင်ကြဉ်ရမည်။

Verse 61

विना ऋक्षेऽपि कर्तव्या नवमीसंयुताष्टमी । उदये चाष्टमी किंचित्सकला नवमी यदि

နက္ခတ်ကို မတွက်ချက်ဘဲပင် နဝမီနှင့် ဆက်စပ်သော အဋ္ဌမီကို လိုက်နာရမည်။ နေထွက်ချိန်၌ အဋ္ဌမီ အနည်းငယ်ရှိနေပြီး နဝမီက ပြည့်စုံစွာ အာဏာရှိလျှင် ထိုပေါင်းစည်းသည့် အကျင့်ကို ပြုရမည်။

Verse 62

मुहूर्तरोहिणीयुक्ता संपूर्णा चाष्टमी भवेत् । अष्टमी बुधवारेण रोहिणीसहिता यदि

အဋ္ဌမီတိထိသည် ပြည့်စုံပြီး ရိုဟိဏီ နက္ခတ်နှင့် မုဟူရတစ်ခုပင် ဆုံစည်းလျှင် ‘ပြည့်စုံသော အဋ္ဌမီ’ ဟု သတ်မှတ်ရသည်။ အဋ္ဌမီသည် ဗုဒ္ဓဟူးနေ့တွင် ရိုဟိဏီနှင့်အတူ ဖြစ်လာလျှင် အထူးမြတ်သည်။

Verse 63

सोमेनैव भवेद्राजन्किंकृतैर्व्रतकोटिभिः । नवम्यामुदयात्किंचित्सोमे सापि बुधेऽपि च

အို မင်းကြီး၊ ဆိုမ (လ) တစ်ပါးတည်းဖြင့်ပင် အရာသည် ပြီးမြောက်သည်—ဝရတကို ကုဋိကုဋိ ပြုရန် ဘာလို? နဝမီ၏ ထွက်ပေါ်ချိန်မှစ၍ ရရှိသော ကုသိုလ်အနည်းငယ်ပင် ဆိုမကြောင့် ဖြစ်လာသည်; ထိုအကျိုးသည် ဗုဒ္ဓ (ဗုဒ္ဓဟူး) နေ့တွင်လည်း ရနိုင်သည်။

Verse 64

अपि वर्षशतेनापि लभ्यते वा न लभ्यते । विना ऋक्षं न कर्तव्या नवमीसंयुताष्टमी

နှစ်တစ်ရာကြာသော်လည်း ရနိုင်သကဲ့သို့ မရနိုင်လည်း ဖြစ်နိုင်သည်။ သင့်လျော်သော နက္ခတ် (ရက္ခ) မပါလျှင် နဝမီနှင့် ဆက်စပ်သော အဋ္ဌမီကို ဝရတအဖြစ် မကျင့်သင့်။

Verse 65

कार्याविद्धापि सप्तम्यां रोहिणीसंयुताष्टमी । कलाकाष्ठामुहूर्तेऽपि यदा कृष्णाष्टमीतिथिः

စပ్తမီသည် အနုဋ္ဌာန်စတင်ရန် မသင့်တော်သော်လည်း အဋ္ဌမီသည် ရိုဟိဏီ နက္ခတ်နှင့် ဆက်စပ်လာသည့်အခါ—ကလာ၊ ကာဋ္ဌာ သို့မဟုတ် မုဟူရတ တစ်ခဏမျှသာဖြစ်စေ—ထိုအချိန်ကို ကృష్ణအဋ္ဌမီ တိထီဟု သတ်မှတ်သည်။

Verse 66

नवम्यां सैव वा ग्राह्या सप्तमीसंयुता न हि । किं पुनर्बुधवारेण सोमेनापि विशेषतः

နဝမီ တိထီပေါ်တွင်သာ လက်ခံကျင့်သုံးရမည်၊ စပ్తမီနှင့် ပေါင်းစည်းနေသည့်အခါ မယူရ။ ထို့ပြင် ဗုဒ္ဓဟူးနေ့ကျရင် ပိုမိုသေချာသကဲ့သို့၊ အထူးသဖြင့် တနင်္လာ (လ၏နေ့) နှင့် တိုက်ဆိုင်လျှင် ပို၍ထူးကဲသည်။

Verse 67

किं पुर्नर्नवमीयुक्ता कुलकोट्यास्तु मुक्तिदा । पलवेधेन राजेंद्र सप्तम्या अष्टमीं त्यजेत्

ထို့ပြင် နဝမီနှင့် ပေါင်းစည်းလာလျှင် ကုလကောဋိ (မျိုးရိုးကောဋိများ) ကို မုတ်ခ္ရှ ပေးနိုင်မည် မဟုတ်လော။ ရာဇင်ဒြာ၊ ရွက်တစ်ရွက်ကွဲသကဲ့သို့ သေးငယ်သော ကွာဟချက် (ပလဝေဓ) မျှဖြင့်ပင် စပ్తမီအတွက် အဋ္ဌမီကို စွန့်လွှတ်သင့်သည်။

Verse 68

सुरायाबिंदुनास्पृष्टं गंगांभः कलशं यथा । दिलीप उवाच । केन चादौ कृतं चेदं केन वा तत्प्रकाशितम् । किं पुण्यं किं फलं देव कथयस्व महामुने

“အရက်တစ်စက်တောင် မထိတွေ့ဖူးသော ဂင်္ဂါရေဖြင့် ပြည့်နေသည့် ကလသ်ကဲ့သို့”။ ဒိလီပ မင်းကြီးက မေးလေသည်—“ဤအရာကို အစဦးတွင် မည်သူက တည်ထောင်ခဲ့သနည်း၊ မည်သူက ထင်ရှားအောင် ပြသခဲ့သနည်း။ အို ဒေဝ၊ ပုဏ္ဏ (puṇya) သည် အဘယ်နည်း၊ ဖလ (phala) သည် မည်သို့နည်း။ အို မဟာမုနိ၊ ကျေးဇူးပြု၍ မိန့်ကြားပါ။”

Verse 69

वसिष्ठ उवाच । चित्रसेनो महाराजा महापापपरो महान् । अगम्यागमनं कृत्वा स्वर्णस्तेयं द्विजस्य च

ဝသိဋ္ဌက မိန့်တော်မူသည်– “မဟာရာဇာ စိတ္တရစေနသည် အလွန်ဆိုးယုတ်၍ မဟာအပြစ်၌ နစ်မြုပ်သူ ဖြစ်၏။ မသင့်လျော်သူနှင့် ဆက်ဆံကာ ဗြာဟ္မဏ၏ ရွှေကိုလည်း ခိုးယူခဲ့သည်။”

Verse 70

सुरायां च सदा तृप्तो वृथामांसे सदा रतः । एवं पापसमायुक्तो नित्यं प्राणिवधे रतः

သူသည် အမြဲတမ်း အရက်သောက်၍ တင်းတိမ်နေပြီး အကျိုးမဲ့ အသားစားခြင်း၌ အမြဲမက်မော၏။ ထိုသို့ အပြစ်နှင့်ချိတ်ဆက်ကာ နေ့စဉ် သတ္တဝါသတ်ဖြတ်ခြင်း၌ ရတနာကဲ့သို့ စွဲလမ်းနေ၏။

Verse 71

चांडालैः पतितैः सार्द्धमालापं सर्वदाकरोत् । एतदेवं विधो राजा मृगयायां मनो दधे

သူသည် ချဏ္ဍာလများနှင့် ပျက်စီးကျဆုံးသူများနှင့် အမြဲစကားပြောဆိုနေ၏။ ထိုသို့သော အကျင့်ရှိသည့် ရာဇာသည် မုဂယာ—အမဲလိုက်ခြင်း၌ စိတ်တင်ခဲ့သည်။

Verse 72

अरण्ये द्वीपिनं ज्ञात्वा वेष्टयित्वा च सर्वतः । सावधानं भटान्सर्वान्वाक्यमेतदुवाच ह

တောအတွင်း၌ ကျားသစ်ကို သိမြင်၍ အရပ်လေးမျက်နှာမှ ဝိုင်းပတ်စေပြီး၊ စစ်သည်အားလုံးကို “သတိထားကြ” ဟု မိန့်တော်မူ၏။

Verse 73

अहमेव निहन्म्येनं योऽन्योस्मिन्प्रहरिष्यति । स वध्यो नात्र संदेहो व्याघ्रो राज्ञः पथा ययौ

“ဤကောင်ကို ငါတစ်ယောက်တည်း သတ်မည်။ အခြားသူက ထိုးနှက်လျှင် ထိုသူကို သတ်ဒဏ်ပေးရမည်—သံသယမရှိ” ဟု မိန့်တော်မူ၏။ ထို့နောက် ကျားသည် ရာဇလမ်းအတိုင်း သွားလေ၏။

Verse 74

सलज्जोऽपि ततो राजा व्याघ्रं पश्चाज्जगाम ह । अनेकक्लेशदुःखेन व्याघ्रं हंतुं समाहितः

ထို့နောက် မင်းကြီးသည် ရှက်ကြောက်နေသော်လည်း ကျားကို နောက်မှလိုက်သွား၏။ အခက်အခဲနှင့် ဒုက္ခများစွာ ခံစားကာ ကျားကို သတ်ရန် စိတ်ကို တည်ငြိမ်စွာ စုစည်းထား၏။

Verse 75

क्षुत्पिपासाकुलक्लेशः संध्यायां यमुनातटे । अष्टमीरोहिणीयुक्ता तद्दिनं जन्मवासरम्

ဆာလောင်ခြင်းနှင့် ရေငတ်ခြင်း၏ ဒုက္ခကြောင့် ပင်ပန်းကာ၊ ညနေဆည်းဆာအချိန် ယမုနာမြစ်ကမ်း၌—အဋ္ဌမီတိသီသည် ရိုဟိဏီနက္ခတ်နှင့် ဆုံညီသည့်အခါ—ထိုနေ့တည်းဟူသည် (အရှင်၏) မွေးနေ့ဖြစ်၏။

Verse 76

श्वःकन्या यमुनायां वै व्रतं चक्रुर्नराधिप । नानोपहारैर्द्रव्यैश्च धूपदीपैः सुशोभनैः

အို မင်းမြတ်ကြီး၊ «ရှဝಃကနျာ» အခါသမယတွင် သူတို့သည် ယမုနာမြစ်၌ ဝရတ (vrata) ကို ဆောင်ရွက်ကြ၍၊ အမျိုးမျိုးသော ပူဇော်သကာနှင့် ပစ္စည်းများ၊ လှပစွာ စီစဉ်ထားသော သောက်ပ (ဓూప) နှင့် မီးအိမ်များဖြင့် ပွဲတော်ကို တင့်တယ်စေ하였다။

Verse 77

गंधपुष्पं तथा द्रव्यं कुंकुमादिमनोहरम् । अन्नं बहुगुणं दृष्ट्वा भोक्तुं तन्मानसंकुलम्

အနံ့သာပန်းများနှင့် ကုင်ကူမ (kumkuma) စသည့် စိတ်ချမ်းသာစေသော ပစ္စည်းမျိုးစုံကို မြင်၍၊ အရသာကောင်းမွန်စွာ ပြင်ဆင်ထားသော အစားအစာကို တွေ့သဖြင့်၊ သူ၏စိတ်သည် စားလိုစိတ်ကြောင့် လှုပ်ရှားဝေဝါးလာ၏။

Verse 78

राजोवाच । अन्नाभावान्ममाद्याशु प्राणा यास्यंति निश्चितम् । स्त्रिय ऊचुः । जन्माष्टम्यां हरे राजन्न भोक्तव्यं त्वयानघ

မင်းကြီးက ဆိုသည်—“အစားအစာမရှိသဖြင့် ယနေ့ ငါ၏ ပရာဏ (အသက်ရှု) သည် မကြာမီ အမှန်တကယ် ထွက်ခွာသွားမည်”။ မိန်းမတို့က ဆိုသည်—“အို မင်းကြီး၊ အပြစ်ကင်းသူရေ၊ ဟရိ၏ မွေးနေ့ဖြစ်သော ဇန်မာဋ္ဌမီနေ့တွင် သင် မစားသင့်ပါ”။

Verse 79

गृध्रमांसं खरं काकं गोमांसमन्नमेव च । भुक्तवान्नात्र संदेहो यो भुंक्ते कृष्णजन्मनि

ကလိယုဂ၌ ထိုသို့သော အစာကို စားသုံးသူသည် သံသယမရှိဘဲ ဂစ်ဓာငှက်အသား၊ မြည်းအသား၊ ကျီးအသားနှင့် နွားအသားကိုပင် အစာအဖြစ် စားသကဲ့သို့ ဖြစ်၏။

Verse 80

किं किं छिद्रं न संजातं संसारे वसतां नृणाम् । येन देहेस्थिते प्राणे जयंती न कृता नृप

အို မင်းကြီး၊ သံသရာလောက၌ နေထိုင်သော လူတို့အတွက် မပေါ်ပေါက်သော ချို့ယွင်းချက် သို့မဟုတ် အားနည်းချက် မည်သို့ရှိနိုင်သနည်း။ ကိုယ်ခန္ဓာ၌ ပရာဏ (အသက်ရှူ) မပျောက်သေးစဉ် ဂျယန္တီဝရတ် မပြုသူတို့သည် မည်သို့ ပြည့်စုံနိုင်မည်နည်း။

Verse 81

तत्राकृतोपवासस्य शासनं यममंदिरम् । यद्दत्तं पितरो नित्यं न गृह्णंति यथाविधि

ထိုနေရာ၌ သတ်မှတ်ထားသော ဥပဝါသ (အစာရှောင်) မပြုသူ၏ အပြစ်ဒဏ်မှာ ယမမင်း၏ နန်းတော်သို့ ဖြစ်၏။ ထို့ပြင် နေ့စဉ် ပိတೃတို့အား ပူဇော်အပ်သော အရာတို့သည် စည်းကမ်းဗိဓိမတော်အတိုင်း မဟုတ်လျှင် ပိတೃတို့ မလက်ခံကြ။

Verse 82

पितरः पातिताः सर्वे जयंत्यां भोजने कृते । इति श्रुत्वा ततो राजा व्रतं चक्रे नराधिप

“ဂျယန္တီနေ့၌ အစာပူဇော်ကျွေးမွေးခြင်း ပြုလျှင် ပိတೃအားလုံး ကယ်တင်ခြင်းရကြသည်” ဟု ကြားသိပြီးနောက် လူတို့၏ အရှင် မင်းကြီးသည် ထိုဝရတ်ကို ခံယူပြုကျင့်하였다။

Verse 83

किंचित्पुष्पं कियद्गंधं वस्त्रं चानीय हर्षितः । एतद्व्रतं समायुक्तं तिथिभांते च पारणम् । व्रतस्यास्य प्रभावेण चित्रसेनो हरेर्गृहम्

ပန်းအနည်းငယ်၊ အနံ့သာအနည်းငယ်နှင့် အဝတ်တစ်ထည်ကို ယူဆောင်လာ၍ သူသည် ဝမ်းမြောက်하였다။ ဤဝရတ်ကို စည်းကမ်းပြည့်စုံစွာ ကျင့်သုံးရပြီး တိထီအဆုံး၌ ပါရဏ (အစာရှောင်ဖျက်) ပြုရသည်။ ဤဝရတ်၏ အာနုဘော်ကြောင့် စိတ္ရစೇနသည် ဟရိ (ဗိဿဏု) ၏ နေရာသို့ ရောက်ရှိ하였다။

Verse 84

दिव्यं विमानमारुह्य गतवान्पितृभिः सह । यत्फलं मथुरां गत्वा दृष्ट्वा कृष्णमुखांबुजम्

သူသည် ဒိဗ္ဗဝိမာန်ကို စီးနင်း၍ ပိတೃ (ဘိုးဘွား) များနှင့်အတူ ထွက်ခွာသွား၏။ မထုရာသို့ သွားကာ သရီကృష్ణ၏ ကြာပန်းသဖွယ် မျက်နှာတော်ကို ဖူးမြင်ခြင်းမှ ရသော ကုသိုလ်ဖလနှင့် တူညီသော ဖလကို ရရှိ하였다။

Verse 85

तत्फलं प्राप्यते पुंसाकृष्णजन्माष्टमीव्रतात् । यत्फलं द्वारकां गत्वा दृष्टे विश्वेश्वरे हरौ । तत्फलं प्राप्यते दीनैः कृत्वा जन्माष्टमीव्रतम्

လူတစ်ဦးသည် ကృష్ణ ဇန္မာဋ္ဌမီ ဝရတ (vrata) ကို ထိန်းသိမ်းကျင့်သုံးခြင်းဖြင့် ထိုတူညီသော ကုသိုလ်ဖလကို ရရှိသည်။ ဒွာရကာသို့ သွားကာ စကြဝဠာ၏ အရှင် ဝိශ්ဝေශ්ဝရ ဟရိကို ဖူးမြင်ခြင်းမှ ရသော ဖလနှင့် တူ၏။ ဆင်းရဲသူများပင် ဇန္မာဋ္ဌမီ ဝရတကို ပြုလုပ်လျှင် ထိုဖလကို ရယူနိုင်သည်။