Adhyaya 12

Verse 1

शौनक उवाच । केन पुण्येन भो सूत चान्येन गतपातकः । नरो याति हरेः स्थानं तद्वदस्वानुकंपया

ရှောနကက ပြောသည်– “အို စူတ၊ မည်သည့် ပုဏ္ဏကံဖြင့်၊ ထို့ပြင် အခြား မည်သည့်နည်းလမ်းဖြင့်၊ အပြစ်ကင်းစင်သော လူသည် ဟရီ၏ နေရာတော်ကို ရောက်နိုင်သနည်း။ ကရုဏာဖြင့် ပြောပြပါ။”

Verse 2

सूत उवाच । ब्राह्मणस्य धनैः प्राणान्प्राणैर्वापि द्विजोत्तम । रक्षां करोति यो मर्त्यो विष्णुलोकं स गच्छति

စူတက ပြောသည်– “အို ဒွိဇတို့အနက် အမြတ်ဆုံး၊ မရဏသတ္တဝါတစ်ဦးသည် ဘြာဟ္မဏကို ငွေကြေးဖြင့်ဖြစ်စေ၊ မိမိအသက်ဖြင့်ပင်ဖြစ်စေ ကာကွယ်စောင့်ရှောက်လျှင်၊ သူသည် ဗိṣ္ဏုလောကသို့ ရောက်၏။”

Verse 3

पुरा राजा दीननाथो द्वापरे संज्ञके युगे । आसीदपुत्रो बलवान्वैष्णवः स तु याजकः

ရှေးကာလ ဒွာပရယုဂ၌ ဒီနနာထ အမည်ရှိသော မင်းတစ်ပါး ရှိ၏။ အင်အားကြီးသော်လည်း သားမရှိ၊ ဗိဿဏုဘက္တ ဝိုင်ရှ္ဏဝ ဖြစ်ပြီး ယဇ္ဉပူဇာကို ဆောင်ရွက်သော ယာဇကလည်း ဖြစ်၏။

Verse 4

एकदा गालवं राजा पप्रच्छ विनयान्वितः । केन पुण्येन जायेत पुत्रो वै करुणार्णव

တစ်ခါက မင်းသည် ယဉ်ကျေးစွာဖြင့် ဂာလဝ မုနိအား မေးလေ၏— “ဘယ်ပုဏ္ဏကံကြောင့် ကရုဏာသမုဒ္ဒရာကဲ့သို့သော သားတော် မွေးဖွားနိုင်မည်နည်း?”

Verse 5

वदस्व मुनिशार्दूल करिष्यामि तवाज्ञया । येषां नृणां नास्ति सुतो जीवनं हि निरर्थकम्

အို မုနိတို့အတွင်း ကျားတော်ကြီး၊ မိန့်ကြားပါ; အရှင်၏ အမိန့်အတိုင်း ကျွန်ုပ် ဆောင်ရွက်မည်။ သားမရှိသော လူတို့အတွက် ဘဝသည် အမှန်တကယ် အဓိပ္ပါယ်မဲ့၏။

Verse 6

गालव उवाच । राजन्शृणुष्वावहितो यत्पृष्टोऽस्मि तवाग्रतः । कथयामि समासेन पुत्रस्योद्भवकारणम्

ဂာလဝ မုနိက ဆို၏— အို မင်းကြီး၊ သတိထား၍ နားထောင်ပါ။ သင်သည် ကျွန်ုပ်ရှေ့တွင် မေးမြန်းသဖြင့် သားတော် မွေးဖွားခြင်း၏ အကြောင်းရင်းကို အကျဉ်းချုပ် ပြောမည်။

Verse 7

क्रतुं च नरमेधाख्यं कुरुष्व राजसत्तम । तदा ते संततिः स्याद्वै सर्वलक्षणसंयुता

အို မင်းတို့အတွင်း အမြတ်ဆုံး၊ နရမေဓ ဟု ခေါ်သော ကရတု (ယဇ္ဉ) ကို ဆောင်ရွက်ပါ။ ထိုအခါ အမှန်တကယ် သင်၌ မင်္ဂလာလက္ခဏာ အစုံအလင်နှင့် ပြည့်စုံသော သားစဉ်မြေးဆက် ရရှိလိမ့်မည်။

Verse 8

राजोवाच । नरमेधं महायज्ञं यज्ञानां प्रवरं द्विज । कीदृशं नरमानीय करिष्यामि गुरो वद

မင်းကြီးက မေးလေ၏— “အို ဒွိဇာ၊ နရမေဓ မဟာယဇ္ဈသည် ယဇ္ဈတို့အနက် အမြတ်ဆုံးဖြစ်၏။ ထိုယဇ္ဈကို ပြုလုပ်ရန် အလှူအဖြစ် မည်သို့သော လူကို ငါ ယူဆောင်လာရမည်နည်း။ အို ဆရာတော်၊ မိန့်ကြားပါ”။

Verse 9

गालव उवाच । सुंदरांगः सुवदनः समस्तशास्त्रविद्भवेत् । सत्कुले यदि जातः स तदा यज्ञाय कल्पते

ဂါလဝက မိန့်ဆိုလေ၏— “ကိုယ်အင်္ဂါလှပ၍ မျက်နှာသန့်ရှင်းလှပကာ၊ ရှာස්တရားအားလုံးကို သိမြင်တတ်သူဖြစ်လျှင်—ထို့ပြင် သန့်ရှင်းမြတ်သော မိသားစု၌ မွေးဖွားသူဖြစ်ပါက—ယဇ္ဈအတွက် သင့်တော်၏”။

Verse 10

अंगहीनः कृष्णवर्णो मूर्खो योग्यो भवेन्नहि । इत्युक्ते गालवे विप्र स राजा मनुजेश्वरः

“အင်္ဂါချို့တဲ့သူ၊ အသားအရေမဲသူ၊ မိုက်မဲသူ—မသင့်တော်” ဟုဆို၏။ ထိုသို့ ဂါလဝ ပြောဆိုပြီးနောက်၊ အို ဗြာဟ္မဏ၊ လူတို့၏ အရှင်မင်းကြီးက (ပြန်လည်ဆိုလေ၏)။

Verse 11

प्रेषयामास दूतांश्च कथयित्वा मुनेर्वचः । द्रविणं बहु दत्वा च गालवप्रमुखान्द्विजान्

မုနိ၏ မိန့်တော်ကို ပြောကြားစေ၍ သံတမန်တို့ကို စေလွှတ်လေ၏။ ထို့ပြင် ငွေကြေးအလွန်များစွာ ပေးလှူကာ ဂါလဝကို ဦးဆောင်သော ဒွိဇာတို့ကို သင့်တော်သလို ဂုဏ်ပြုလေ၏။

Verse 12

इति श्रीपाद्मे महापुराणे सूतशौनकसंवादे ब्रह्मखंडे ब्राह्मणपालनं । नाम द्वादशोऽध्यायः

ဤသို့ဖြင့် သီရိ ပဒ္မ မဟာပုရာဏ၌၊ စူတနှင့် ရှောနကတို့၏ ဆွေးနွေးပွဲအတွင်း၊ ဗြဟ္မခဏ္ဍ၌ “ဗြာဟ္မဏ-ပါလန” ဟူသော ဒွါဒသမ အခန်းသည် ပြီးဆုံးလေ၏။

Verse 13

ग्रामे ग्रामे द्विजश्रेष्ठ पत्तनेऽपि समाहिताः । कुत्रापि न प्राप्तवंतो गता जनपदं ततः

အို ဒွိဇအမြတ်၊ သူတို့သည် ရွာတစ်ရွာစီ၊ မြို့များအတွင်းတောင် စိတ်တည်ငြိမ်စွာ ရှာဖွေကြသော်လည်း မည်သည့်နေရာတွင်မျှ မတွေ့ရသဖြင့် ထိုဒေသမှ ထွက်ခွာသွားကြ၏။

Verse 14

नाम्ना दशपुरं विप्र प्रकीर्णं गुणिभिर्द्विजैः । यत्र नारीः सुकेशीश्च मृगशावक चक्षुषः

အို ဗိပရ၊ ဒသပုရဟူသော မြို့တစ်မြို့ရှိ၍ ဂုဏ်သီလရှိသော ဒွိဇများဖြင့် ပြည့်နှက်နေ၏။ ထိုနေရာ၌ မိန်းမတို့သည် ဆံပင်လှပ၍ မျက်လုံးများသည် သမင်ကလေးကဲ့သို့ ဖြစ်၏။

Verse 15

दृष्ट्वा मुह्यंति पुरुषाश्चंद्रमुख्यश्च ता यतः । तस्मिन्पुरे मनोरम्ये कृष्णदेव इति द्विजः

သူမတို့ကို မြင်လျှင် ယောက်ျားတို့သည်—လမုခအလှတရားရှိသူတို့အနက် အထင်ကရသူများတောင်—မောဟမိသွားကြ၏။ ထိုလှပသော မြို့၌ ကృష్ణဒေဝဟူသော ဒွိဇတစ်ဦး နေထိုင်၏။

Verse 16

आसीत्पुत्रैस्त्रिभिः सार्द्धं भार्यया च सुशीलया । वैष्णवः प्रियवादी च विष्णुपूजारतः सदा

သူသည် သားသုံးယောက်နှင့် သီလကောင်းသော ဇနီးနှင့်အတူ နေထိုင်၏။ သူသည် ဝိုင်ရှ္ဏဝဖြစ်၍ စကားချိုမြိန်ကာ အမြဲတမ်း ဗိෂ္ဏုဘုရားကို ပူဇော်ရာ၌ ရတနာတည်၏။

Verse 17

साग्निकः पितृभक्तश्च वैष्णवानां प्रियंकरः । प्रार्थनां चक्रुरथ ते राज्ञो दूता द्विजोत्तमम्

ထိုမင်းတော်၏ သံတမန်တို့သည်—သန့်ရှင်းသော မီးကို ထိန်းသိမ်းသူ၊ ပိတೃဘုရားများကို ကိုးကွယ်သူ၊ ဝိုင်ရှ္ဏဝတို့၏ ချစ်ခင်ခံရသူ—ထိုဒွိဇအထွတ်အမြတ်ထံ တောင်းပန်လျှောက်ထားကြ၏။

Verse 18

पुत्रं देहीति देहीति वद ब्राह्मणसत्तम । नास्ति राज्ञो द्विजश्रेष्ठ पुत्रः संतापनाशनः

အို ဗြာဟ္မဏအမြတ်၊ ‘သားတော်ပေးပါ—သားတော်ပေးပါ’ ဟု ဆိုလော့။ အို ဒွိဇအမြတ်၊ မင်းကြီး၌ စိတ်ဝမ်းနည်းကို ဖယ်ရှားပေးနိုင်သော သားမရှိသေး။

Verse 19

तदर्थं नरमेधाख्ये यज्ञेभव स दीक्षितः । नेष्यामस्तव पुत्रं वै बलिं दातुं महाक्रतौ

ထိုအကြောင်းကြောင့် ‘နရမေဓ’ ဟု ခေါ်သော ယဇ္ဉ၌ ဒိက္ခာခံ၍ သီလဝင်လော့။ မဟာကရတု၌ ဘလိအဖြစ် ပူဇော်ရန် သင်၏သားကို အမှန်တကယ် ငါတို့က ခေါ်ဆောင်သွားမည်။

Verse 20

सुवर्णानां चतुर्लक्षं ब्रह्मन्नय समाहितः । सुखेन यदि दातव्यो नो पुत्रः पुत्रलालसात्

အို ဗြာဟ္မဏ၊ စိတ်ကို တည်ငြိမ်စွာ စုစည်း၍ ရွှေ လေးသိန်းကို ယူလာလော့။ ၎င်းကို စိတ်ချမ်းသာစွာ၊ ဆန္ဒဖြင့် ပေးရမည်—သားလိုချင်လောဘကြောင့် မဟုတ်။

Verse 21

तदा बलेन नेष्यामो राजाज्ञाकारिणो वयम् । दूतानां वचनं श्रुत्वा ब्राह्मणौ शोकविह्वलौ

ထို့နောက် ငါတို့သည် အင်အားဖြင့် ခေါ်ဆောင်သွားမည်၊ ငါတို့သည် မင်းအမိန့်ကို ဆောင်ရွက်သူများဖြစ်သည်။ သံတမန်တို့၏ စကားကို ကြားသော် ဗြာဟ္မဏနှစ်ဦးသည် ဝမ်းနည်းခြင်းကြောင့် တုန်လှုပ်သွားကြ၏။

Verse 22

अभूतां विगतप्राणाविव संशयमानसौ । किं धनेन सुवर्णेन जीवनेनापि सद्मना । प्रोवाचेदं वचः सोऽपि ब्राह्मणो राजपूरुषान्

သူတို့၏စိတ်သည် သံသယဖြင့် ပြည့်နှက်၍ မဖြစ်နိုင်သကဲ့သို့ ဖြစ်ပျက်သွားသလို၊ အသက်ပင် ထွက်သွားသကဲ့သို့ ဖြစ်၏။ ထို့နောက် ထိုဗြာဟ္မဏက မင်း၏လူများအား ဆို၏—“ဓန၊ ရွှေ၊ အသက်၊ အိမ်တိုင်တိုင်—အဘယ်အကျိုးရှိနည်း?”

Verse 23

ब्राह्मण उवाच । यदि दूताः समानेतुं पुत्रं शोकतमोपहम् । आगता निश्चितं यूयं शृणुध्वं वचनं मम

ဗြာဟ္မဏက ပြောသည်— “သင်တို့သည် တမန်အဖြစ် အမှန်တကယ် လာ၍ ငါ့သားကို—ငါ၏ အနက်ရှိုင်းဆုံး ဝမ်းနည်းမှုကို ဖယ်ရှားပေးသူကို—ပြန်လည်ခေါ်ဆောင်လာမည်ဆိုလျှင်၊ ထိုဆုံးဖြတ်ချက်နှင့်ပင် သေချာလာကြသည်။ ထို့ကြောင့် ငါ့စကားကို နားထောင်ကြလော့”။

Verse 24

स्थित्वा पृथिव्यां को भ्रष्टां राजाज्ञां कर्तुमिच्छति । पुत्रं हित्वा किंतु यूयं वृद्धं मां नयत द्विजम्

ဤမြေပြင်ပေါ်တွင် နေထိုင်ရင်း လမ်းလွဲသွားသော မင်းအမိန့်ကို အကောင်အထည်ဖော်လိုသူ မည်သူရှိမည်နည်း။ သို့သော် သင်တို့က ငါ့သားကို စွန့်၍ ငါ့ကို—အိုမင်းသော ဒွိဇကို—ခေါ်ဆောင်သွားကြသည်၊ ဟေ ဗြာဟ္မဏတို့။

Verse 25

इति तस्य वचः श्रुत्वा दूताः क्रोधसमन्विताः । बलात्कारेण तद्गेहे सुवर्णानि च तत्यजुः

သူ၏စကားကို ကြားသော် တမန်တို့သည် ဒေါသဖြင့် ပြည့်နှက်သွားကြပြီး၊ အင်အားသုံးကာ ထိုအိမ်ထဲသို့ ရွှေများကို ပစ်ချထားကြသည်။

Verse 26

यदा नेतुं मनश्चक्रुस्तत्पुत्रं किल ते क्रुधा । बद्धांजलिपुटोभूत्वा रुदन्प्रोवोच स द्विजः

သူတို့သည် ဒေါသဖြင့် ထိုသားကို ခေါ်ယူသွားရန် ဆုံးဖြတ်သောအခါ၊ ထိုဒွိဇဗြာဟ္မဏသည် လက်အုပ်ချီ၍ တောင်းပန်ကာ မျက်ရည်ကျလျက် ပြောဆို하였다။

Verse 27

पुत्राणां ज्येष्ठपुत्रं मे हित्वान्यं पुत्रमुत्तमम् । नयतेति वचो वक्तुं वक्त्रेनायाति हे जनाः

“ငါ့သားများအနက် အကြီးဆုံးသားကို စွန့်၍ အခြားသော အမြတ်ဆုံးသားကို ခေါ်ယူသွားသည်” ဟေ လူတို့၊ ထိုသို့သော စကားသည် ငါ့နှုတ်မှ ထွက်ဆိုရန် ရောက်လာသည်။

Verse 28

द्विजस्य वचनं श्रुत्वा ब्राह्मणीं रुदतीं सतीम् । प्रोचुर्दूताः कनीयांसं पुत्रं देहीति सत्तम

ဒွိဇ၏စကားကိုကြား၍ သီလရှိသော ဗြာဟ္မဏီမိန်းမ ငိုကြွေးနေသည်ကိုမြင်သော် တမန်တို့က “အကောင်းဆုံးသောပုရుష၊ သင်၏အငယ်ဆုံးသားကို ပေးပါ” ဟုဆို၏။

Verse 29

तेषामिति वचः श्रुत्वा ब्राह्मणी भूमितस्तदा । पपात वात्यया सार्द्धं रंभेव भृशदुःखिनी

ထိုစကားကိုကြားသော် ဗြာဟ္မဏီသည် ချက်ချင်း မြေပြင်သို့လဲကျ၍ အလွန်အမင်းသောဝမ်းနည်းခြင်းကြောင့် ရမ္ဘါကဲ့သို့ မုန်တိုင်းလေဝဲနှင့်အတူ လှုပ်ရှားကာကျသွား၏။

Verse 30

मुद्गरं सा समादाय मौलौ चाताडयद्बलात् । कनिष्ठं मत्सुतं दूता नापि दास्यामि सर्वथा

နាងသည် မုဒ္ဂရကိုကိုင်ယူ၍ ခေါင်းပေါ်သို့ အားကြီးစွာ ထိုးနှက်ကာ “အို တမန်၊ ငါ၏အငယ်ဆုံးသားကို မည်သို့မျှ မပေးနိုင်” ဟုဆို၏။

Verse 31

एतस्मिन्समये विप्र विप्रस्य मध्यमः सुतः । प्रोवाच विनयाविष्टः प्रणम्य पितरौ रुदन्

ထိုအခါ၊ အို ဗိပၸရ၊ ဗြာဟ္မဏ၏ အလယ်သားသည် ယဉ်ကျေးနိမ့်ချမှုဖြင့် ပြည့်ဝကာ မိဘနှစ်ပါးကို ဦးချ၍ ငိုကြွေးလျက် ပြောဆို၏။

Verse 32

माता यदि विषं दद्यात्पित्रा विक्रीयते सुतः । राजा हरति सर्वस्वं कस्तत्र पालको भवेत्

မိခင်က အဆိပ်ပေးလျှင်၊ ဖခင်က သားကို ရောင်းလျှင်၊ မင်းက ပစ္စည်းဥစ္စာအားလုံးကို သိမ်းယူလျှင်—ထိုသို့သောအခါ အမှန်တကယ် ကာကွယ်သူသည် မည်သူဖြစ်နိုင်မည်နည်း။

Verse 33

इत्युक्त्वा तत्सुतो मूर्ध्ना प्रणम्य पितरौ सह । दूतैर्जगाम त्वरितै राज्ञोऽस्य दीक्षितस्य च

ဤသို့ဆိုပြီးနောက် သူတို့၏သားသည် မိဘနှစ်ပါးအား ဦးခေါင်းချ၍ ရိုသေစွာ ပဏာမပြုကာ၊ လျင်မြန်သော သံတမန်တို့နှင့်အတူ ချက်ချင်းထွက်ခွာသွားသည်—ထိုမင်းနှင့် ဒိက္ခာခံပြီးသူထံသို့။

Verse 34

अथ तौ ब्राह्मणौ पुत्रविच्छेदक्लिष्टमानसौ । रुदित्वा च रुदित्वा च अंधभावं प्रजग्मतुः

ထို့နောက် သားနှင့်ခွဲခွာရခြင်းကြောင့် စိတ်နှလုံးနာကျင်ကလိသ်ဖြစ်နေသော ဘြာဟ္မဏနှစ်ဦးသည် ထပ်ခါထပ်ခါ ငိုကြွေးကာ၊ နောက်ဆုံးတွင် မျက်စိမမြင်သော အခြေအနေသို့ ကျရောက်သွားကြသည်။

Verse 35

अथ ते पथ्यगच्छंत विश्वामित्रमुनेः किल । आश्रमं शिष्ययुक्तं च सेवितं मृगशावकैः

ထို့နောက် သူတို့သည် လမ်းခရီးအတိုင်း ဆက်လက်သွားရာ၊ ဆိုကြသကဲ့သို့ ဝိශ්ဝာမိတ္တ မုနိ၏ အာရှရမ်သို့ ရောက်ရှိကြသည်—တပည့်များနှင့်အတူရှိပြီး သမင်ငယ်ကလေးများက မကြာခဏ လာရောက်နေသောနေရာဖြစ်သည်။

Verse 36

स मुनी राजपुरुषान्दृष्ट्वा पप्रच्छ सादरम् । के यूयं हो कुत्र गता यथाका वृत्तिरुच्यताम्

မုနိသည် မင်း၏လူများကို မြင်သဖြင့် ရိုသေစွာ မေးလေသည်—“သင်တို့သည် မည်သူနည်း၊ ဘယ်သို့ သွားခဲ့ကြသနည်း၊ ဖြစ်ပျက်သမျှကို တိတိကျကျ ပြောကြလော့။”

Verse 37

राजदूता ऊचुः । शृणुष्वावहितो विप्र राज्ञः पुत्रो न जायते । तदर्थं नरमेधाख्ये यज्ञे राजा सुदीक्षितः

မင်း၏သံတမန်တို့က ဆိုကြသည်—“ဟေ ဝိပရ (ဗြာဟ္မဏ)၊ သတိထား၍ နားထောင်ပါ။ မင်း၌ သားတော် မပေါ်ထွန်းသေးပါ။ ထို့ကြောင့် ‘နရမေဓ’ ဟုခေါ်သော ယဇ္ဉအတွက် မင်းသည် စည်းကမ်းတကျ ဒိက္ခာခံပြီးဖြစ်သည်။”

Verse 38

नयामस्तत्र बल्यर्थमिमं ब्राह्मणपुत्रकम् । इति तेषां वचः श्रुत्वा स विप्रः सदयोऽभवत्

“ဤဗြာဟ္မဏ၏သားငယ်ကို ထိုနေရာသို့ ဘလီပူဇာအတွက် ခေါ်သွားမည်။” ဟူသောစကားကို ကြားသော် ထိုဝိပရသည် ကရုဏာမေတ္တာဖြင့် ပြည့်ဝလာ၏။

Verse 39

प्राणा ममापि गच्छंतु सुखी भवतु बालकः । बालकार्थे द्विजार्थे च स्वाम्यर्थे ये जना इह

ကျွန်ုပ်၏အသက်ရှုသက်တောင် ထွက်ခွာသွားပါစေ—သို့သော် ကလေးငယ်သည် ချမ်းသာပါစေ။ ဤနေရာ၌ ကလေးအတွက်၊ ဗြာဟ္မဏအတွက်၊ မိမိ၏သခင်အတွက် လုပ်ဆောင်သူတို့သည် ဂုဏ်ပြုထိုက်သူများဖြစ်၏။

Verse 40

त्यजन्ति तृणवत्प्राणांस्तेषां लोकाः सनातनाः । विमृश्येति मुनिः स्वांते स प्रोवाच द्विजर्षभः

မြက်တစ်စကဲ့သို့ အသက်ကို စွန့်လွှတ်သူတို့အတွက် စနာတနလောကများ ရှိ၏။ ထိုသို့ နှလုံးအတွင်း ဆင်ခြင်ပြီးနောက် မုနိက မိန့်တော်မူ၏—အို ဒွိဇတို့အနက် အမြတ်ဆုံးရေ။

Verse 41

यज्ञे बलिं समादातुमिमं ब्राह्मणबालकम् । हित्वा मां नयथाथाशु ह्ययं बालक उत्तमः

ယဇ్ఞ၌ ဘလီကို ယူဆောင်ရန် ဤဗြာဟ္မဏကလေးကို ခေါ်သွားကြလော့။ ကျွန်ုပ်ကို ချန်ထား၍ သူ့ကို ချက်ချင်း ခေါ်သွားကြလော့၊ အကြောင်းမူကား ဤကလေးသည် အထူးမြတ်သောသူဖြစ်၏။

Verse 42

संसारे जन्मसंप्राप्य न लब्धं सुखमत्र च । अनेन बालकेनापि मरिष्यति कथं त्वयम्

သံသရာ၌ မွေးဖွားလာသော်လည်း ဤလောက၌ စစ်မှန်သောချမ်းသာ မရနိုင်။ ဤကလေးငယ်တောင် သေမည်—ထို့ကြောင့် သင်သည် သေခြင်းမှ မည်သို့ လွတ်မြောက်မည်နည်း။

Verse 43

आगतेऽस्मिन्गृहाद्दूताः पितरावस्य दुःखितौ । हतभाग्यौ गतो नूनं यमस्येव गृहं प्रति

တမန်တို့ ဤအိမ်သို့ ရောက်လာသောအခါ သူ၏ မိဘနှစ်ပါးသည် ဝမ်းနည်းကြေကွဲ၍—“အို၊ ငါတို့ကံမကောင်းလှ! သူသည် ယမမင်း (မရဏ) ၏ နေရာသို့ သွားပြီးပြီထင်၏” ဟု ဆိုကြ၏။

Verse 44

एवं तस्य वचः श्रुत्वा दूताः प्रोचुरथ द्विजम् । भूपालस्य विनाज्ञां वै दीननाथस्य भूसुर

ထိုစကားကို ကြားပြီးနောက် တမန်တို့က ဗြာဟ္မဏကို ပြောကြသည်—“အို ဘူသုရ၊ မြေပြင်၏ နတ်တော်တည်းဟူသော အရှင်၊ ရာဇာ ဒီနနာထ၏ အမိန့်မရှိဘဲ ဤကိစ္စ မဖြစ်နိုင်” ဟု။

Verse 45

नेतुं त्वां पलितं प्राज्ञ नेष्यामो हि कथं वयम् । एवमुक्त्वा च ते दूता जग्मू राज्ञः पुरीं तदा

“အို ပညာရှိ၊ အရှင်သည် အသက်ကြီး၍ ဉာဏ်ပညာပြည့်စုံသူ ဖြစ်သည်; ကျွန်ုပ်တို့က အရှင်ကို မည်သို့ ခေါ်ဆောင်နိုင်မည်နည်း” ဟု ဆိုပြီး ထိုတမန်တို့သည် ထိုခဏ ရာဇမြို့သို့ ထွက်ခွာသွားကြ၏။

Verse 46

स मुनिर्दूतसंघैश्च गतवान्यज्ञमंदिरम् । राजानं कथयामासुर्दूता विप्रस्य चेष्टितम्

ထိုမုနိသည် တမန်အစုအဖွဲ့နှင့်အတူ ယဇ္ဉမဏ္ဍပသို့ သွားလေ၏။ ထို့နောက် တမန်တို့က ရာဇာထံ ဗြာဟ္မဏ၏ အပြုအမူကို တင်ပြကြ၏။

Verse 47

तच्छ्रुत्वाशंकितमनाः प्रोवाचेदं वचः स तम् । मुने यद्यपि मे यज्ञे कृते पुत्रो भविष्यति

ထိုသတင်းကို ကြားသော် စိတ်၌ စိုးရိမ်ပူပန်လာပြီး မုနိအား ဤသို့ ဆို၏—“အို မုနိ၊ ငါ၏ ယဇ္ဉကို ပြီးမြောက်စေသော် ငါ့ထံ သားတော် မွေးဖွားမည်ဟု ဆိုကြသော်လည်း…”

Verse 48

बलिं विनापि भो ब्रह्मन्तदा विप्रसुतं नय

အို ဗြာဟ္မဏာ၊ ဘလိ (ပူဇော်သက္ကာ) မပါဘဲတောင် ထိုဝိပရ၏ သားကို ယူဆောင်သွားလော့။

Verse 49

मुनिरुवाच । यज्ञे त्वया कृते राजन्महापुत्रो भविष्यति । अत्र ते संशयो मा भूदमोघमपि दर्शनम्

မုနိက မိန့်တော်မူသည်– “အို မင်းကြီး၊ သင် ယဇ္ဉကို ပြုလုပ်လျှင် သင့်ထံ၌ မဟာသားတော် မွေးဖွားလိမ့်မည်။ သံသယမထားလော့—ဤဒർശန (ဗျာဒိတ်) သည် အလဟဿ မဟုတ်။”

Verse 50

इति तस्य वचः श्रुत्वा राजात्यंतसहर्षकः । चक्रे पूर्णाहुतिं यज्ञे समस्तैर्मुनिभिः सह

ထိုစကားကို ကြားသော် မင်းကြီးသည် အလွန်ဝမ်းမြောက်၍ မုနိအပေါင်းတို့နှင့်အတူ ယဇ္ဉ၌ ပူර්ဏာဟုတိ (အဆုံးပူဇော်သက္ကာ) ကို ဆောင်ရွက်하였다။

Verse 51

अथातः स मुनिः श्रेष्ठो ब्राह्मणस्य सुतं च तम् । गृह्य दशपुरं नाम नगरं गतवांस्तदा

ထို့နောက် ထိုအထူးမြတ်သော မုနိသည် ဗြာဟ္မဏ၏ သားကို ခေါ်ဆောင်ကာ ထိုအချိန်၌ပင် ဒဿပုရ (Daśapura) ဟု အမည်ရသော မြို့သို့ သွားလေ၏။

Verse 52

भवनं तस्य गत्वा च उक्तवान्वचनं मुनिः । गृहे त्वं तिष्ठसे विप्र तिष्ठामि मृतवन्मुने

သူ၏အိမ်သို့ ရောက်သော် မုနိက ဤသို့ မိန့်သည်– “အို ဝိပရ၊ သင် အိမ်၌ပင် နေပါလော့; ငါမူ အို မုနိ၊ သေသူကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်စွာ နေမည်။”

Verse 53

राजा बलेन मे पुत्रं नीतवान्किं करोम्यहम् । पुत्रे गते च भो विप्र दंपत्योरावयोः पुनः

“ဘုရင်က အင်အားသုံးပြီး ငါ့သားကို ခေါ်ယူသွားပြီ—ငါ ဘာလုပ်နိုင်မလဲ။ ယခု သားက ထွက်ခွာသွားပြီးနောက်၊ အို ဗိပၸရ၊ ကျွန်ုပ်တို့ လင်မယားနှစ်ဦး၏ အနာဂတ်သည် မည်သို့ဖြစ်မည်နည်း?”

Verse 54

गतानि चांधभावं वै क्रंदनैर्लोचनान्यपि । अथासौ मुनिशार्दूलः पुत्रं पश्य नयेति च

မရပ်မနား ငိုကြွေးခြင်းကြောင့် သူ၏ မျက်လုံးများပင် အမှန်တကယ် မမြင်နိုင်သည့် အခြေအနေသို့ ကျရောက်သွား하였다။ ထို့နောက် မုနိတို့အတွင်း ကျားသဖွယ် ရှင်သန်ကြီးက “ကြည့်လော့—ငါ့သားရှိရာသို့ ငါ့ကို ခေါ်သွားကြ” ဟု ဆို၏။

Verse 55

उक्तवांस्तौ यदा विप्र ब्राह्मणौ जातहर्षकौ । पुत्रायाकारणं कृत्वा गतावेतौ बहिः क्षणात्

အို ဗိပၸရ၊ သူက ထိုသို့ ပြောသောအခါ ဘြာဟ္မဏနှစ်ဦးသည် ဝမ်းမြောက်ပီတိဖြင့် ပြည့်နှက်သွား၏။ သားအတွက် စီစဉ်ပြင်ဆင်ပြီး ခဏချင်းပင် အပြင်သို့ ထွက်သွားကြ၏။

Verse 56

मुनेर्वचनसिद्धित्वात्तत्क्षणं लोचनं तयोः । आलोकं तु गतं तूर्णं पुत्रस्य दर्शनादपि

မုနိ၏ စကားတော်သည် အကျိုးသက်ရောက်၍ ထိုခဏတည်းက သူတို့နှစ်ဦး၏ မျက်လုံးများတွင် မြင်နိုင်စွမ်း ပြန်လည်ရရှိလာ၏။ ထို့ပြင် သားကို ဒർശနပြုမြင်တွေ့ခြင်းကြောင့် မျက်မြင်အလင်းရောင်သည် လျင်မြန်စွာ ပြန်လာ၏။

Verse 57

पुत्रस्य मुखपद्मं तौ लोचनैरलिसंनिभैः । पीत्वा मुनिं चिरंतं च नमस्कृत्य पुनः पुनः

အနက်ရောင် ပျားကဲ့သို့သော မျက်လုံးများဖြင့် သူတို့နှစ်ဦးသည် သား၏ ကြာပန်းမျက်နှာကို စိတ်ဝင်စားစွာ စုပ်ယူကြ၏။ ထို့နောက် အသက်ရှည် မုနိအား ထပ်ခါထပ်ခါ ဦးညွှတ်နမസ്കာရ ပြုကာ မကြာခဏ ပရဏာမ ဆက်ကပ်ကြ၏။

Verse 58

प्रोचतुर्वचनं विप्रा ब्राह्मणौ प्रियवादिनौ । अहो मुने जीवदानमावयोः सुकृतं किल

ထို့နောက် စကားချိုမြိန်သော ဗြာဟ္မဏ မုနိနှစ်ပါးက “အဟို မုနိမြတ်ရှင်၊ ကျွန်ုပ်တို့ ရရှိသော အသက်ပေးတော်မူခြင်းသည် အတိတ်က ပုဏ္ဏကံ၏ အကျိုးပင် ဖြစ်ပါသည်” ဟု ဆိုကြ၏။

Verse 59

तयोरेव वचः श्रुत्वा स मुनिः करुणार्णवः । दत्वाशिषं च तौ विप्र जगाम निजमाश्रमम्

သူတို့နှစ်ဦး၏ စကားကို ကြားသော် ကရုဏာသမုဒ္ဒရာတော် မုနိသည် (ဟေ ဗြာဟ္မဏ) သူတို့အား အာသီသ ပေးတော်မူပြီး နိဇအာရှရမ်သို့ ပြန်လည်သွားလေ၏။

Verse 60

मुनिः करगतं चैव कृत्वा विष्णोः परं पदम् । तपस्तेपे महाभागो दैवतैरपि दुर्ल्लभम्

မဟာဘဂ္ဂ မုနိတော်သည် ဗိဿဏု၏ ပရမပဒကို လက်ထဲတွင် ကိုင်ထားသကဲ့သို့ ပြုကာ တပသ္စရိယာကို ဆောင်ရွက်လေ၏—ထိုအောင်မြင်မှုသည် ဒေဝတော်တို့အတွက်တောင် ရခဲလှ၏။

Verse 61

किंचित्काले गते विप्र तस्य राज्ञोऽभवत्सुतः । सुंदरो राजयोग्यश्च इंदुःक्षीरनिधाविव । पुत्रोत्सवे सोऽपि विप्र राजा दत्वा धनानि वै

အချိန်အနည်းငယ် ကြာသော် (ဟေ ဗြာဟ္မဏ) ထိုဘုရင်၌ သားတော်တစ်ပါး မွေးဖွားလေ၏—လှပ၍ အုပ်ချုပ်ရန် သင့်တော်ကာ နို့သမုဒ္ဒရာပေါ်ရှိ လမင်းကဲ့သို့။ သားတော်မွေးပွဲ၌ ထိုဘုရင်သည်လည်း (ဟေ ဗြာဟ္မဏ) ဓနကို ဒါနအဖြစ် ပေးလှူလေ၏။

Verse 62

बुभुजे देववद्भूम्यां विशोको जातकौतुकः । विप्रान्पालयते यस्तु प्राणान्दत्वा धनान्यपि

သူသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒေဝတော်ကဲ့သို့ ပျော်ရွှင်စွာ နေထိုင်လေ၏—ဝမ်းနည်းမှုကင်း၍ ပျော်မြူးစိတ်ဖြင့် ပြည့်ဝ၏။ သို့ရာတွင် ဗြာဟ္မဏတို့ကို ကာကွယ်စောင့်ရှောက်ကာ အသက်တောင် ပေးလှူ၍ ဓနလည်း ဒါနပြုသူသည် အမှန်တကယ် ချီးမွမ်းထိုက်သူ ဖြစ်၏။

Verse 63

स याति विष्णुभवनं पुनरावृत्तिदुर्ल्लभम् । पठंति येऽत्र भक्त्या च शृण्वंति विप्रतः कथाम्

ဤနေရာ၌ ဘက္တိဖြင့် ရွတ်ဖတ်ကာ ဗြာဟ္မဏ၏ ပါးစပ်မှ ဤသန့်ရှင်းသော ကထာကို နားထောင်သူသည် ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်းသို့ ပြန်ရောက်ရန် အလွန်ခက်ခဲသော ဗိဿဏုဓာမကို ရောက်ရှိသည်။

Verse 64

आख्यानं श्लोकमेकं वा गच्छंति विष्णुमंदिरम्

အာချာနတစ်ပုဒ်သာဖြစ်စေ၊ သ္လောကတစ်ပုဒ်သာဖြစ်စေ၊ လူကို ဗိဿဏုမন্দိရ—အနက် ဗိဿဏုဓာမသို့ ပို့ဆောင်ပေးနိုင်သည်။