Shloka 19
Matsya Purana — Rites for Consecrating and Celebrating Trees
भूतान्भव्यांश्च मनुजांस् तारयेद्द्रुमसंमितान् परमां सिद्धिमाप्नोति पुनरावृत्तिदुर्लभाम् //
bhūtānbhavyāṃśca manujāṃs tārayeddrumasaṃmitān paramāṃ siddhimāpnoti punarāvṛttidurlabhām //
သစ်ပင်အရေအတွက်နှင့်တူသလောက် အတိတ်ကလူများနှင့် အနာဂတ်ကလူများကိုပါ ကယ်တင်ကူးမြောက်စေသူသည် အမြင့်ဆုံးသော ဝိညာဉ်ရေးရာ စိဒ္ဓိကို ရရှိပြီး၊ ပြန်လည်ဝင်ရောက်လာသော သံသရာစက်ဝိုင်းတွင် ထပ်မံရယူရန် ခက်ခဲသော အောင်မြင်မှုကို ရောက်ရှိသည်။
FAQs
It frames Pralaya-era teaching as a liberation doctrine: the highest fruit is not merely survival through dissolution, but attaining a state beyond punarāvṛtti (return/rebirth) through compassionate deliverance of others.
It elevates social protection into a soteriological duty: a ruler or householder who ‘causes many to cross over’—by protection, charity, guidance, or rescue—earns supreme merit culminating in rare spiritual perfection.
No direct Vastu/temple rule appears; the operative ritual idea is “tāraṇa” (deliverance), a merit-bearing act often linked in Purāṇic ethics with dāna, protection, and guidance rather than construction.