*शिव उवाच पद्मासनः पद्मकरः पद्मगर्भसमद्युतिः सप्ताश्वः सप्तरज्जुश्च द्विभुजः स्यात्सदा रविः //
*śiva uvāca padmāsanaḥ padmakaraḥ padmagarbhasamadyutiḥ saptāśvaḥ saptarajjuśca dvibhujaḥ syātsadā raviḥ //
ရှီဝက မိန့်တော်မူသည်။ ရဝိ (နေဘုရား) ကို အမြဲတမ်း ကြာပန်းအာසနပေါ် ထိုင်စေ၍ လက်တွင် ကြာပန်းများ ကိုင်ထားသကဲ့သို့၊ ကြာဖူးအတွင်းမှ တောက်ပသည့် အလင်းကဲ့သို့ ရောင်လင်းစေကာ၊ မြင်းခုနစ်ကောင် ဆွဲသော ရထားနှင့် ကြိုးခုနစ်ချောင်း ပါရှိပြီး လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ပုံဖော်ရမည်။
This verse does not address pralaya; it gives pratima-lakṣaṇa (iconographic) specifications for depicting Ravi/Sūrya in temple art.
Indirectly, it guides righteous patronage: kings and householders commissioning temples or images should follow śāstric iconography so worship is performed with a correctly defined form (mūrti-lakṣaṇa).
It provides a precise checklist for Surya’s image—lotus seat, lotus in hand, lotus-like radiance, seven horses and seven reins, two arms—useful for temple sculpture, consecration (pratiṣṭhā), and ritual visualization.