Mahabharata — Virata Parva, Shloka 41
Adhyāya 61: Saṃmohana-astra and the Kuru Withdrawal (संमोहनास्त्रं तथा कुरुनिवृत्तिः)
त॑ विकर्ण: शरैस्ती&णैर्गुप्रपत्रैरजिह्ागै: । विव्याध परवीरघ्नमर्जुनं धृतराष्ट्रज:
taṁ vikarṇaḥ śarais tīkṣṇair gṛdhrapatrair ajihmagaiḥ | vivyādha paravīraghnam arjunaṁ dhṛtarāṣṭrajaḥ ||
ဝိုင်သမ္ပာယနက ပြောသည်—ထို့နောက် ဓೃತရာෂ္ဌရ၏ သား ဝိကර්ဏသည် ရန်သူသူရဲကောင်းများကို သတ်ဖြတ်သူ အာర్జုနကို မြားချွန်ထက်များဖြင့် ထိုးဖောက်하였다။ ထိုမြားများသည် လင်းတအမွှေးတပ်ထား၍ ပစ်မှတ်သို့ တည့်တည့်ပျံသန်းသွားသည်။
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the kṣatriya world of measured valor: even against a famed warrior like Arjuna, opponents must act with skill and resolve. Ethically, it reflects the harsh duty-bound arena of battle where prowess and steadfastness are tested, regardless of fame or rank.
In the battle episode, Vikarṇa, a Kaurava prince, shoots Arjuna with sharp, straight-flying arrows fletched with vulture feathers, successfully striking him.