Shloka 31
Draupadī’s Grief at Seeing the Heroes in Disguise (द्रौपदी-विषादः / वेष-परिभव-वर्णनम्)
अतदर्ह महाप्राज्ञं जीवितार्थेडभिसंस्थितम् | दृष्टवा कस्य न दु:खं स्याद् धर्मात्मानं युधिष्ठिरम्
atadarhaṁ mahāprājñaṁ jīvitārthe 'bhisaṁsthitam | dṛṣṭvā kasya na duḥkhaṁ syād dharmātmānaṁ yudhiṣṭhiram ||
ဝိုင်ရှမ္ပါယနက ပြောသည်– «ဓမ္မစိတ်ရှိ၍ အလွန်ပညာကြီးသော ယုဓိဋ္ဌိရကို မသင့်လျော်သော အခြေအနေ၌ ထားရှိကာ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းအတွက် အခြားသူ၏အိမ်၌ ခိုလှုံနေရသည်ကို မြင်လျှင် မည်သူမဆို ဝမ်းနည်းမနေဘဲ ရှိနိုင်မည်နည်း»။
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the ethical poignancy of dharma under adversity: even the most righteous and wise can be forced by circumstance into humiliating dependence, and such a sight naturally awakens compassion and reflection on the instability of worldly status.
During the Pāṇḍavas’ incognito year in the Virāṭa realm, Yudhiṣṭhira lives in a subordinate role for mere survival. Vaiśampāyana remarks that seeing a king of such dharmic stature reduced to dependence would cause grief to anyone.