Shloka 20
Draupadī’s Grief at Seeing the Heroes in Disguise (द्रौपदी-विषादः / वेष-परिभव-वर्णनम्)
सहस्रमृषयो यस्य नित्यमासन् सभासद: । तपःश्रुतोपसम्पन्ना: सर्वकामैरुपस्थिता:
sahasramṛṣayo yasya nityam āsan sabhāsadaḥ | tapaḥśrutopasampannāḥ sarvakāmair upasthitāḥ ||
ဝိုင်ရှမ္ပါယန မိန့်ကြားသည်– အစည်းအဝေးခန်း၌ ရသေ့တစ်ထောင်သည် အမြဲတမ်း အဖွဲ့ဝင်အဖြစ် ထိုင်နေကြ၏။ သူတို့သည် တပဿာအာနုဘော်နှင့် ဝေဒသင်ကြားမှုတို့ဖြင့် ပြည့်စုံပြီး၊ လိုအပ်သမျှ အရာရာဖြင့် မင်းကို ဝန်းရံအမှုထမ်းကြ၏။ ဤကဗျာသည် သာသနာတရားကို ဦးတည်သည့် တရားမျှတသော မင်းအုပ်ချုပ်မှုကို ဖော်ပြပြီး၊ ဝိညာဉ်ရေးအာဏာနှင့် ပညာကို ဂုဏ်ပြုကာ စည်းစိမ်ကို သာယာလွန်ကဲမှုအတွက်မဟုတ်ဘဲ ဓမ္မကို ထောက်ပံ့ရန် အသုံးချကြောင်းကို ထင်ရှားစေသည်။
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse presents an ethical ideal of governance: a ruler’s prosperity is validated when it sustains and honors tapas (austerity) and śruta (sacred learning). A dharmic court is marked by the presence of learned sages and by resources used to support them, indicating that power should be guided by spiritual and intellectual authority.
Vaiśampāyana describes a ruler (implied by 'yasya', 'whose') whose assembly is continually attended by a thousand sages. These sages, rich in ascetic merit and scriptural knowledge, sit as court members and are provided for with all necessities—depicting the court’s prestige and its alignment with dharma.