Shloka 2
Draupadī’s Grief at Seeing the Heroes in Disguise (द्रौपदी-विषादः / वेष-परिभव-वर्णनम्)
यन्मां दासीप्रवादेन प्रातिकामी तदानयत् | सभापरिषदो मध्ये तन््मां दहति भारत
yan māṃ dāsī-pravādena prātikāmī tadānayat | sabhā-pariṣado madhye tan māṃ dahati bhārata ||
ဝိုင်ရှမ္ပါယနက ပြောသည်– «အို ဘာရတ၊ အရှက်ခွဲခံရမှုက ယနေ့တိုင် အတွင်းထဲမှာ မီးလိုလောင်နေဆဲပဲ။ ‘ကျွန်မ’ ဟု ခေါ်ဆိုသည့် အကြောင်းပြချက်ဖြင့် ပရာတိကာမီက အဲဒီအခါ တော်ဝင်အစည်းအဝေးအလယ်သို့ ကျွန်မကို ဆွဲခေါ်သွားခဲ့သည်။ ထိုအရှက်တရားက နှလုံးကို မီးလောင်သကဲ့သို့ မရပ်သေး»
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
Public humiliation and the denial of a person’s dignity—especially in a royal assembly meant to uphold justice—constitute grave adharma. The verse highlights how such wrongdoing leaves lasting moral and psychological wounds, becoming a powerful ethical cause for later reckoning.
The speaker recalls an earlier outrage: Prātikāmī, acting for the Kauravas, brought/dragged the speaker into the midst of the court assembly while labeling them a ‘dāsī’ (maidservant). The verse emphasizes that the shame of that incident still ‘burns’ and remains unresolved.