Shloka 17
अध्याय १५ — कीचकस्य अत्याचारः, द्रौपद्याः सभाशरणगमनम्
Kīcaka’s coercion and Draupadī’s appeal in the assembly
सा शड्कमाना रुदती दैवं शरणमीयुषी । प्रातिष्ठत सुराहारी कीचकस्य निवेशनम्
sā śaṅkamānā rudatī daivaṁ śaraṇam īyuṣī | prātiṣṭhata surāhārī kīcakasya niveśanam ||
ကြောက်ရွံ့သံသယဖြင့် မျက်ရည်ကျလျက်၊ အရက်ယူရန် အိုးကို ကိုင်ဆောင်ထားသော ဒြော်ပဒီသည် ကီစက၏ နေအိမ်သို့ ထွက်ခွာသွား하였다။ မိမိ၏ သန့်ရှင်းမှုနှင့် ဂုဏ်သိက္ခာကို ကာကွယ်ရန် စိတ်အတွင်း၌ သာသနာတော်ကို ခိုလှုံကာ၊ နေရောင်ဘုရား (စူရျ) ကို ကာကွယ်ရှင်အဖြစ် စိတ်တည်စေ하였다။
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
In a moment of coercion and danger, the verse highlights an ethical ideal: safeguarding one’s dignity and virtue while seeking inner refuge in the divine. It portrays devotion and moral resolve as a sustaining force when external circumstances are threatening.
Draupadī, compelled to carry a liquor vessel, proceeds anxiously and in tears toward Kīcaka’s residence. Internally she seeks divine protection—especially invoking Sūrya—because she fears for her honor and safety.