Shloka 13
Adhyāya 14: Sudēṣṇā Sends Sairandhrī to Kīcaka’s House (सुदेष्णा–सैरन्ध्री–कीचक संवादः)
इस प्रकार श्रीमह्याभारत विराटपर्वके अन्तर्गत समयपालनपर्वमें जीयूतवधसम्बन्धी तेरहवाँ अध्याय पूरा हुआ
rūpam agryaṃ tathā kāntiḥ saukumāryam anuttamam | kāntyā vibhāti vaktraṃ te śaśāṅka iva nirmalam ||
«သင်၏ရုပ်ရည်သည် အထွတ်အထိပ်ဖြစ်၏—လှပ၍ တောက်ပကာ နူးညံ့သိမ်မွေ့မှုလည်း မယှဉ်နိုင်။ ထိုအလင်းရောင်ကိုယ်တိုင်ကြောင့် သင်၏မျက်နှာသည် အပြစ်ကင်းစင်၍ ကြည်လင်ကာ အမဲစက်မရှိသော လမင်းကဲ့သို့ တောက်ပလျက်ရှိ၏»။
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse models restrained, refined praise: beauty is described through clarity, purity, and gentle radiance (moon-like nirmalatā), suggesting that outward splendour is best framed in terms of inner refinement and spotless character.
In Vaiśampāyana’s narration, a speaker offers an encomium—admiring someone’s exceptional beauty and radiance—using the classical simile of the spotless moon; in the Gītā Press context this appears alongside the chapter-colophon material marking the close of the Jīyūtavadha-related section.