Shloka 10
Adhyāya 14: Sudēṣṇā Sends Sairandhrī to Kīcaka’s House (सुदेष्णा–सैरन्ध्री–कीचक संवादः)
प्रभूतनागा श्वरथं महाजन समृद्धियुक्तं बहुपानभोजनम् । मनोहरं काञ्चनचित्रभूषणं गृहं महच्छोभयतामियं मम
vaiśampāyana uvāca | prabhūtanāgāśva-rathaṃ mahājana-samṛddhi-yuktaṃ bahu-pāna-bhojanam | manoharaṃ kāñcana-citra-bhūṣaṇaṃ gṛhaṃ mahat śobhayatām iyaṃ mama |
ဝိုင်ရှမ္ပာယန မိန့်တော်မူသည်— «ငါ့အိမ်ကြီး၌ ဆင်များ၊ မြင်းများ၊ ရထားများ များစွာရှိသည်။ အမှုထမ်းအပေါင်းအပါ များပြား၍ ဥစ္စာဓနလည်း ပေါကြွယ်၏။ အစားအသောက်နှင့် သောက်စရာလည်း မလျော့မနည်း ပြည့်စုံသည်။ မြင်ရလည်း သာယာလှပြီး ရွှေဖြင့် အလှဆင်ထားသော ပန်းချီအလှအပများက ထင်ရှားစေသည်။ ဤလှပသောမိန်းမသည် ငါ့အိမ်ကြီးသို့ လာ၍ ထိုအိမ်ကို ပိုမိုတင့်တယ်စေပါစေ»။
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how material abundance and aesthetic splendor can be used as persuasion. Ethically, it points to the risk of reducing a person—here, a woman—to an ornament for one’s status, revealing the tension between desire-driven speech and dharmic restraint.
A speaker (reported by Vaiśampāyana) boasts of his household’s riches—elephants, horses, chariots, attendants, plentiful food and drink, and golden decorations—and invites a beautiful woman to come to his large house, implying she would enhance its splendor.