Shloka 2
Avanti–Narmadā–Puṣkara Tīrtha-Kathana (धौम्यकथितं तीर्थवर्णनम्)
ब्राह्मणानुमतान् पुण्यानाश्रमान् भरतर्षभ । दिशस्तीर्थानि शैलांश्व शूणु मे वदतो5नघ
Vaiśampāyana uvāca: brāhmaṇānumatān puṇyān āśramān bharatarṣabha | diśas tīrthāni śailāṃś ca śṛṇu me vadataḥ anagha ||
ဝိုင်ရှမ္ပါယနက ပြောသည်—အို ဘာရတမျိုး၏ နွားထီးတော်တည်းဟူသောသူ၊ အို အပြစ်ကင်းသူ၊ ဗြာဟ္မဏတို့က ချီးမြှောက်အတည်ပြုသော သန့်ရှင်းမြတ်သော အာရှရမ်များနှင့် အရပ်ရပ်ရှိ တီရ္ထ (သန့်ရှင်းသော ဖြတ်ကူးရာ) များ၊ တောင်တန်းများကို ငါဖော်ပြမည်၊ နားထောင်လော့။
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
Sacred places and disciplined hermitages are presented as ethically meaningful spaces: they are validated by brāhmaṇical tradition and are associated with puṇya (merit). The verse frames pilgrimage and listening to sacred instruction as a dharmic act that guides conduct toward purity, restraint, and reverence.
Vaiśampāyana transitions into a description of holy sites—hermitages, tīrthas, and mountains across the directions—inviting the listener (addressed as bharatarṣabha, anagha) to hear an organized account of sacred geography, typically as part of a broader tīrtha-yātrā or catalog of sanctified places in the Vana Parva.