Shloka 122
युधिष्ठिरस्य अर्जुनप्रेषण-युक्तिवर्णनम् | Yudhiṣṭhira’s Rationale for Sending Arjuna and Request to Dhaumya
ततो गच्छेत राजेन्द्र स्थानं नारायणस्य च
tato gacchet rājendra sthānaṃ nārāyaṇasya ca
«ထို့နောက် အို မင်းတို့အထဲ၌ အမြတ်ဆုံးသော မင်းကြီး၊ နာရာယဏ၏ သန့်ရှင်းသော နေရာတော်သို့လည်း ဆက်လက်သွားရမည်» ဟု ဆိုသည်။ ဤဝါကျသည် အုပ်စိုးသူအား ရည်ရွယ်ချက်ရှိသော ဘုရားဖူးခရီးသို့ ခေါ်ဆောင်ကာ၊ သာမန်လှုပ်ရှားသွားလာခြင်းမှ ဓမ္မနှင့်ညီသော ခရီး—ဘုရားသခင်၏ အာသနတော်သို့ ဦးတည်သည့် ခရီး—သို့ ပြောင်းလဲစေပြီး၊ ရိုသေမှု၊ ကိုယ်တိုင်ထိန်းချုပ်မှုနှင့် အမြင့်မားသော လမ်းညွှန်မှုကို ရှာဖွေခြင်းကို အဓိပ္ပါယ်ဖော်သည်။
घुलस्त्य उवाच
Educational Q&A
The verse frames pilgrimage as a dharmic obligation and a means of moral orientation: a king (and by extension any person) should deliberately seek the divine abode of Nārāyaṇa, implying humility, reverence, and the pursuit of higher counsel rather than worldly wandering.
A speaker addresses a king directly and gives prescriptive guidance about where to go next—specifically, to the sacred place associated with Nārāyaṇa—suggesting a sequence of holy destinations or a recommended route within a broader tirtha/pilgrimage context in the Vana Parva.