Shloka 52
Tīrtha-yātrā: Phalaśruti and Sacred Geography from Lohitya to Prayāga
Pulastya’s Instruction
कुरुश्रेष्ठ! तीर्थयात्री पुरुष शंखिनीतीर्थमें जाकर वहाँ देवीतीर्थमें स्नान करनेसे उत्तम रूप प्राप्त करता है ।। ततो गच्छेत राजेन्द्र द्वारपालमरन्तुकम् । तच्च तीर्थ सरस्वत्यां यक्षेन्द्रस्य महात्मन:
kuruśreṣṭha! tīrthayātrī puruṣaḥ śaṅkhinītīrthaṃ gatvā tatra devītīrthe snānena uttamaṃ rūpaṃ prāpnoti || tato gacchet rājendra dvārapālam arantukam | tac ca tīrthaṃ sarasvatyāṃ yakṣendrasya mahātmanaḥ ||
ဂူလတ်စတျာက ပြောသည်– «အို ကုရုတို့အနက် အထွဋ်အမြတ်၊ တီရ္ထယာတရားကို ဆောင်ရွက်သူသည် ‘ရှင်ခိနီ’ တီရ္ထသို့ သွားကာ ဒေဝီ-တီရ္ထတွင် ရေချိုးလျှင် အလွန်မြတ်၍ တောက်ပသော ရုပ်သဏ္ဌာန်ကို ရသည်။ ထို့နောက် အို မင်းမြတ်၊ ‘ဒွာရပါလ’ (အရန္တုက ဟုလည်း ခေါ်သည်) ဟူသော သန့်ရှင်းရာသို့ ဆက်သွားသင့်သည်။ ထိုတီရ္ထသည် စရஸဝတီမြစ်ပေါ်တွင် တည်ရှိပြီး မဟာယက္ခရာဇာနှင့် ဆက်နွယ်သည်»။
घुलस्त्य उवाच
Educational Q&A
The verse emphasizes the dharmic value of tīrtha-yātrā: disciplined pilgrimage and ritual bathing at sacred fords is portrayed as a means to purification and the attainment of auspicious qualities (here, ‘excellent form’), encouraging ethical self-cultivation through sacred practice.
Ghūlastya continues instructing the king on a sequence of pilgrimage sites: first Śaṅkhinī-tīrtha and the Devī-tīrtha (where bathing yields a boon), then the next destination—Dvārapāla/Arantuka—located on the Sarasvatī and linked with a great Yakṣa-lord.