Shloka 24
नलस्य बाहुकत्वेन ऋतुपर्णनगरप्रवेशः
Nala as Bāhuka enters Ṛtuparṇa’s city
यूथभ्रष्टामिवैकां मां हरिणीं पृुथुलोचन । न मानयसि मामार्य रुदन्तीमरिकर्शन,पृथ्वीनाथ! मैं दीन, दुर्बल, कान्तिहीन और मलिन होकर आधे वस्त्रसे अपने अंगोंको ढककर अकेली अनाथ-सी विलाप कर रही हूँ। विशाल नेत्रोंवाले शत्रुसूदन आर्य! मेरी दशा अपने झुंडसे बिछुड़ी हुई हरिणीकी-सी हो रही है। मैं यहाँ अकेली रो रही हूँ। परंतु आप मेरा मान नहीं रखते हैं
Bṛhadaśva uvāca — yūthabhraṣṭām ivaikāṁ māṁ hariṇīṁ pṛthulocana | na mānayasi mām ārya rudantīm arikarṣaṇa ||
ဗြဟဒသွဝက ပြော၏— «အို မျက်လုံးကျယ်သူ၊ ငါသည် အုပ်စုမှကွဲသွားသော သမင်မတစ်ကောင်ကဲ့သို့ တစ်ယောက်တည်း ဖြစ်၏။ သို့ရာတွင် ငါ ငိုကြွေးနေသော်လည်း၊ အို အရိယသူ၊ ရန်သူနှိမ်နင်းသူ၊ သင်သည် ငါ့ကို မလေးစား မဂရုမစိုက်လေ»။
बृहृदश्च उवाच
Educational Q&A
The verse highlights a dharmic obligation: one should not disregard a person in distress. Ignoring the weeping and isolated is portrayed as a failure of honor and ethical responsibility.
A speaker (introduced as Bṛhadaśva) voices a lament, comparing the sufferer to a doe separated from her herd, and reproaches the addressed hero—described as wide-eyed and a subduer of enemies—for not showing due regard despite the crying.