Shloka 2
Arjuna’s Himalayan Departure and the Commencement of Severe Tapas
Janamejaya’s Inquiry; Sages Approach Śiva
कैरातं वेषमास्थाय काठ्चनद्रुमसंनिभम् । विभ्राजमानो विपुलो गिरिमेंरुरिवापर:,वैशम्पायनजी कहते हैं--जनमेजय! उन सब तपस्वी महात्माओंके चले जानेपर सर्वपापहारी, पिनाक-पाणि, भगवान् शंकर किरातवेष धारण करके सुवर्णमय वृक्षके सदृश दिव्य कान्तिसे उद्धासित होने लगे। उनका शरीर दूसरे मेरुपर्वतके समान दीप्तिमान् और विशाल था
Vaiśampāyana uvāca—kairātaṁ veṣam āsthāya kāñcanadruma-sannibham | vibhrājamāno vipulo giri-merur ivāparaḥ ||
ဝိုင်ရှမ္ပါယန မိန့်ကြားသည်— ထိုမဟာစိတ်ကြီးသော တပဿဝီများ ထွက်ခွာသွားပြီးနောက်၊ အပြစ်ဖျက်သိမ်းသော သင်္ကရာ ဘုရား၊ ပိနာကာကိုင်ဆောင်သူသည် ကိရာတ (တောင်မုဆိုး) ၏ ဝတ်စုံကို ဆောင်၏။ ရွှေသစ်ပင်ကဲ့သို့ ဒေဝီယ အလင်းရောင်ဖြင့် တောက်ပလျက်၊ ကြီးမား၍ လောင်လက်တောက်ပကာ မေရုတောင်တစ်လုံး ထပ်မံရှိသကဲ့သို့ ဖြစ်၏။ ဤမြင်ကွင်းသည် ဘုရားသခင်သည် ဓမ္မကို ထိန်းသိမ်းရန်၊ လမ်းညွှန်ရန်၊ စမ်းသပ်ရန်အတွက် ရိုးရိုးသဘော၊ ကျေးလက်သဘော ရုပ်သဏ္ဌာန်ကိုပင် ယူဆောင်နိုင်သော်လည်း အမြဲတမ်း အမြင့်မြတ်ဆုံး အာနုဘော်ကို ထိန်းထားကြောင်း ပြသသည်။
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights that the divine can assume ordinary or unexpected forms to accomplish righteous purposes; outward appearance may conceal supreme power, and true dharma-discernment requires humility and reverence beyond externals.
After the sages leave, Śiva appears on the scene in the guise of a Kirāta (mountain hunter), yet he is described as dazzling like a golden tree and immense like another Mount Meru—signaling a concealed theophany that will shape the ensuing events.