Shloka 46
अध्याय ३३ — कर्म, दैव, हठ, स्वभाव और पुरुषार्थ पर द्रौपदी का उपदेश
Draupadī on Action, Fate, and Human Effort
दान॑ यज्ञा: सतां पूजा वेदधारणमार्जवम् | एष धर्म: परो राजन् बलवान प्रेत्य चेह च,“महाराज! इहलोक और परलोकमें भी दान, यज्ञ, संतोंका आदर, वेदोंका स्वाध्याय और सरलता आदि ही उत्तम एवं प्रबल धर्म माने गये हैं
Vaiśampāyana uvāca | dānaṁ yajñāḥ satāṁ pūjā vedadhāraṇam ārjavam | eṣa dharmaḥ paro rājan balavān pretya ceha ca ||
ဝိုင်ရှမ္ပာယန မိန့်တော်မူသည်– «အို မင်းကြီး၊ ဒါန (လှူဒါန်းခြင်း)၊ ယဇ္ဉ (ယဇ္ဉပူဇော်ခြင်း) ပြုလုပ်ခြင်း၊ သီလဝန်သူတော်ကောင်းတို့ကို ဂုဏ်ပြုကန်တော့ခြင်း၊ ဝေဒတို့ကို ထိန်းသိမ်း၍ လေ့လာသင်ယူခြင်း၊ နှလုံးသားဖြောင့်မတ်ရိုးသားခြင်း—ဤအရာတို့သည် အမြင့်မြတ်ဆုံး ဓမ္မဟု ခံယူကြ၏။ ဤဓမ္မသည် ဤလောက၌လည်းကောင်း၊ သေပြီးနောက် လောက၌လည်းကောင်း အင်အားကြီး၏»။
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse defines ‘supreme dharma’ as a set of sustaining virtues—charity, sacrificial duty, reverence for the virtuous, commitment to Vedic learning/preservation, and honest simplicity—stating that these yield strength and benefit both in worldly life and in the afterlife.
In Vaiśampāyana’s narration to the king, a concise ethical summary is given: the narrator enumerates practices and virtues recognized as the most powerful form of dharma, emphasizing their efficacy across both realms (iha and pretya).