अनादृत्य तु तद् वाक््यं सहदेव: पिपासित: । अपिबच्छीतलं तोय॑ं पीत्वा च निपपात ह,प्यासे सहदेव उस वचनकी अवहेलना करके वहाँका ठंडा जल पीने लगे एवं पीते ही अचेत होकर गिर पड़े
anādṛtya tu tad vākyaṃ sahadevaḥ pipāsitaḥ | apibac chītalaṃ toyaṃ pītvā ca nipapāta ha ||
သို့ရာတွင် ရေငတ်လွန်စွာခံစားနေရသော သဟဒေဝသည် ထိုသတိပေးစကားကို မလေးစားဘဲ လျစ်လျူရှု하였다။ ထိုနေရာရှိ အေးမြသောရေကို သောက်လိုက်ရာ သောက်ပြီးချင်းပင် သတိလစ်ကာ လဲကျသွားသည်—ဓမ္မတရား၏ အမိန့်ညွှန်ကြားချက်ကို မလိုက်နာဘဲ အလွန်အကျွံတက်ကြွသော စိတ်အလိုလိုက်ခြင်း၏ အန္တရာယ်ကို ထင်ရှားစေသည်။
यक्ष उवाच
Overpowering desire (here, thirst) can eclipse discernment; ignoring a rightful warning or rule leads to immediate harm. The episode underscores restraint and respect for dharmic instruction even under pressure.
In the Yakṣa’s lake episode, Sahadeva—despite a prior warning—drinks from the lake. As a consequence, he instantly falls unconscious, advancing the trial that will later require Yudhiṣṭhira’s dharmic responses.