Shloka 19
संधाय धार्तराष्ट्रेण पार्थानां विप्रिये रत: । योद्धुमाशंसते नित्यं फाल्गुनेन महात्मना,धृतराष्ट्रपुत्र दुर्योधनसे मिलकर वह कुन्ती-कुमारोंका अनिष्ट करनेमें लगा रहता और सदा महामना अर्जुनसे युद्ध करनेकी इच्छा व्यक्त किया करता था
sandhāya dhārtarāṣṭreṇa pārthānāṁ vipriye rataḥ | yoddhum āśaṁsate nityaṁ phālgunena mahātmanā ||
ဝိုင်ရှမ္ပာယန က ပြောသည်—ဓೃತရာရှ္ဋ၏ သား ဒုర్యೋಧန နှင့် သဘောတူညီချက် ချုပ်ဆိုပြီးနောက်၊ ကර්ဏ သည် ပাণ্ডဝတို့အပေါ် ရန်လိုသော အမှုများ၌ ပျော်မွေ့ကာ၊ မဟာစိတ်ရှိသော ဖာလ္ဂုန (အာర్జုန) နှင့် အမြဲတမ်း တိုက်ခိုက်လိုကြောင်း ထပ်တလဲလဲ ဖော်ပြလေ့ရှိသည်။ ဤကဗျာသည် ရန်ငြိုးကို မူဝါဒတစ်ရပ်ကဲ့သို့ ရွေးချယ်ကာ ပြိုင်ဆိုင်မှုနှင့် ထိခိုက်စေမှုကို တည်မြဲစွာ လိုလားသည့် စိတ်ဓာတ်ကို ထင်ဟပ်စေပြီး၊ ပွင့်လင်းသော စစ်ပွဲမတိုင်မီ ဓမ္မဆိုင်ရာ တင်းမာမှုကို ပိုမိုမြှင့်တင်စေသည်။
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how deliberate alliances formed for the sake of harming others harden into a constant disposition of hostility. Ethically, it points to the danger of making enmity a habit—especially when directed against the righteous—since such intent becomes a driver of wider conflict.
The speaker describes a figure who, after aligning with Duryodhana (the Dhārtarāṣṭra), remains intent on acting against the Pāṇḍavas and repeatedly voices a wish to fight Arjuna (Phālguna), signaling an escalating readiness for confrontation.