Shloka 7
त॑ देवमब्रवीद् भीता बन्धूनां राजसत्तम । व्रीडाविह्ललया वाचा शापत्रस्ता विशाम्पते
taṁ devam abravīd bhītā bandhūnāṁ rājasattama | vrīḍāvihvalayā vācā śāpatrastā viśāmpate ||
မိမိအမျိုးအနွယ်တို့အတွက် ကြောက်လန့်၍၊ အို မင်းမြတ်ကြီး၊ ထိုဘုရားသဘင်ကို သူမက လှမ်းပြော၏။ ကျိန်စာကို ကြောက်ရွံ့သဖြင့် အို ပြည်သူတို့၏ အရှင်၊ ရှက်ကြောက်မှုကြောင့် သူမ၏စကားသည် တုန်ယင်၍ မပြတ်သားခဲ့။
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights an ethical tension: fear for one’s family and fear of incurring a curse can restrain speech and action. It underscores how shame (vrīḍā) and moral dread (śāpa-bhaya) shape conduct, especially when addressing a higher power.
A woman, anxious about the fate of her relatives, speaks to a divine being. She is emotionally overwhelmed—her voice falters from shame—and she is frightened by the possibility of a curse, while the narrator addresses the listening king with honorific epithets.