Shloka 4
Sāvitrī-Upākhyāna: Dyumatsena’s Restoration and the Return to Kāmyaka
Conclusion
प्रभाते लक्ष्मणं वीरमभ्यभाषत दुर्मना: । सीतां संस्मृत्य धर्मात्मा रुद्धां राक्षसवेश्मनि,धर्मात्मा श्रीरामको प्रातःकाल राक्षसके भवनमें कैद हुई अपनी पत्नी सीताका स्मरण हो आया और वे खिन्नचित्त होकर वीरवर लक्ष्मणसे इस प्रकार बोले--
prabhāte lakṣmaṇaṃ vīram abhyabhāṣata durmanāḥ | sītāṃ saṃsmṛtya dharmātmā ruddhāṃ rākṣasaveśmani ||
မိုးလင်းချိန်တွင် ဓမ္မစိတ်ရှိသော ရာမသည် စိတ်နှလုံး ဝမ်းနည်းလေးလံလျက် သူရဲကောင်း လက္ခမဏကို ခေါ်ပြော하였다။ ရက္ခသ၏ အိမ်တော်အတွင်း ချုပ်နှောင်ထားခံရသော မိမိဇနီး စီတာကို သတိရ၍ သူသည် ဒုက္ခအလယ်၌ပင် ဓမ္မကို မလွှဲမရှောင် ထိန်းသိမ်းသော စိတ်ဖြင့် ဝမ်းနည်းစွာ ပြောဆို하였다။
मार्कण्डेय उवाच
Educational Q&A
Even when overwhelmed by personal sorrow, the dharmic person does not abandon righteousness; grief is acknowledged, yet action and speech remain guided by duty, loyalty, and moral restraint.
At dawn, Rāma—remembering Sītā’s captivity in a rākṣasa dwelling—becomes sorrowful and turns to Lakṣmaṇa, addressing him as he prepares to respond to the crisis.