ते सान्त्व्य धौम्यं परिदीनसत्त्वा: सुखं भवानेत्विति राजपुत्रा: । श्येना यथैवामिषसम्प्रयुक्ता जवेन तत् सैन्यमथाभ्यधावन्,तब असाधारण पराक्रमी राजकुमार पाण्डव धौम्य मुनिको सान्त्वना देते हुए बोले --आप निश्चिन्त होकर चलिये, (हमलोग आ पहुँचे हैं।)” फिर जैसे बाज मांसकी ओर झपटते हैं, उसी प्रकार पाण्डव जयद्रथकी सेनाके पीछे बड़े वेगसे दौड़े
te sāntvya dhaumyaṁ paridīnasattvāḥ sukhaṁ bhavānetv iti rājaputrāḥ | śyenā yathaivāmiṣasamprayuktā javena tat sainyam athābhyadhāvan ||
ဝိုင်ရှမ္ပာယနက ပြောသည်— ဓောမျကို သက်သာစေပြီးနောက်၊ အတွင်းစိတ်၌ စိတ်ပင်ပန်းနေသော်လည်း မင်းသားတို့က «ဘေးကင်းစွာ ဆက်သွားပါ၊ စိတ်ချပါ» ဟု ဆိုကြ၏။ ထို့နောက် အသားကို လှမ်းဖမ်းသကဲ့သို့ ဟော့ကများလို၊ သူတို့သည် ထိုစစ်တပ်နောက်သို့ အလွန်မြန်စွာ ပြေးဝင်တိုက်လိုက်ကြပြီး ဂျယဒြထ၏တပ်ကို လိုက်လံနှိမ်နင်းကြ၏။
वैशम्पायन उवाच
Even amid grief and urgency, the righteous first steady and protect those under their care (here, reassuring Dhaumya), and then act decisively against wrongdoing—balancing compassion with firm kṣātra-duty.
After consoling Dhaumya and telling him to proceed safely, the Pāṇḍavas surge forward at great speed, likened to hawks diving on prey, as they pursue Jayadratha’s retreating forces.