Shloka 3
सीता-रावण-संवादः
Sītā–Rāvaṇa Dialogue in the Aśoka Grove
पाण्डवा मृगयाशीलाश्षरन्तस्तन्महद् वनम् | विजहुरिन्द्रप्रतिमाः कज्चित् कालमरिंदम,शत्रुदन जनमेजय! पाण्डवलोग बाघ-चीते आदि हिंसक पशुओंका शिकार किया करते थे। देवराज इन्द्रके समान वे उस महान् वनमें विचरते हुए कुछ कालतक विहार करते रहे
pāṇḍavā mṛgayāśīlāḥ śarantaḥ tan mahad vanam | vijahur indrapratimāḥ kañcit kālam arindama, śatrudana janamejaya ||
ဝိုင်ရှမ္ပာယနက ပြောသည်—အို ဇနမေဇယ၊ ရန်သူတို့ကို ချေမှုန်းသူ၊ အပြစ်ဒဏ်ပေးသူ—အမဲလိုက်ခြင်းကို နှစ်သက်သော ပाण्डဝတို့သည် ထိုကျယ်ပြန့်သော တောကြီးအတွင်း လှည့်လည်သွားလာကြ၏။ အင်ဒြာကဲ့သို့ အင်အားတန်ခိုးရှိသူတို့သည် တောရိုင်းထဲတွင် အမဲလိုက်ကာ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းပြုရင်း အချိန်တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း နေထိုင်လှုပ်ရှားကြ၏။
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse frames the Pāṇḍavas’ forest sojourn as a kṣatriya-mode of endurance: in exile they maintain vigor and self-reliance, living by roaming and the chase. Ethically, it reflects a pragmatic wilderness context rather than ritualized violence—strength and restraint are implied by the epithets and Indra-comparison.
Vaiśampāyana tells King Janamejaya that the Pāṇḍavas, accustomed to hunting, wandered through a vast forest and spent some time there, moving about and enjoying a period of life in the wilderness, described as Indra-like in their presence and prowess.