Shloka 249
द्रौपदी-शैब्यसंवादः — Draupadī’s Identification and Counsel on Hospitality
इति श्रीमहाभारते वनपर्वणि घोषयात्रापर्वणि दुर्योधनप्रायोपवेशे एकोनपजञ्चाशदधिकद्वधिशततमो< ध्याय:
iti śrīmahābhārate vanaparvaṇi ghoṣayātrāparvaṇi duryodhanaprāyopaveśe ekonapañcāśadadhikadvīśatatamo 'dhyāyaḥ
ဤသို့ဖြင့် «သီရိ မဟာဘာရတ» ၏ «ဝနပရဝ» အတွင်း၊ အထူးသဖြင့် «ဂိုဿယာထရာ» (နွားတပ်ခရီး) အခန်းကဏ္ဍ၌ ဒုရ്യောဓန၏ သေသည်အထိ အစာမစားရန် ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ဆိုသည့် အခန်းသည် အဆုံးသတ်၏—ဤသည်မှာ ၂၄၉ မြောက် အခန်းဖြစ်သည်။ ဤကော်လိုဖွန်သည် မာန်မာန၊ အရှက်ကွဲမှုနှင့် နိုင်ငံရေးပြိုင်ဆိုင်မှုတို့က မင်းသားတစ်ဦးကို ကိုယ်ပျက်စီးရာ အစွန်းရောက်သို့ တွန်းပို့သည့် အလှည့်အပြောင်းကို မှတ်သားစေပြီး၊ အကြံပေးခြင်း၊ ဝင်ရောက်တားဆီးခြင်းနှင့် “အပျက်သဘောသော စိတ်ပျက်အားငယ်မှုကို လက်နက်အဖြစ် သုံးခြင်း” အပေါ် ဓမ္မတရားအရ စိစစ်ခြင်းတို့အတွက် အခြေခံကို ခင်းပေးသည်။
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The colophon highlights an ethical tension: when wounded pride and rivalry push a leader toward self-destruction, the act (prāyopaveśa) becomes morally charged—raising questions about rightful resolve versus manipulative despair, and the need for wise counsel to prevent adharma-driven extremes.
This is the chapter-ending colophon for the episode in which Duryodhana undertakes (or resolves upon) prāyopaveśa—fasting unto death—within the Ghoṣa-yātrā sequence of the Vana Parva, marking the close of the two-hundred-and-forty-ninth chapter.