Shloka 3
Daitya-āśvāsana of Duryodhana; Karṇa’s assurance and the mobilization of the Kaurava host
अनन्तरं च राधेय: शकुनिश्च विशाम्पते । आहतुः पार्थिवश्रेष्ठं धृतराष्ट्र जनाधिपम्,जनमेजय! इसके बाद कर्ण और शकुनिने राजाओंमें श्रेष्ठ जननायक धृतराष्ट्रसे कहा --
anantaraṃ ca rādheyaḥ śakuniś ca viśāmpate | āhatuḥ pārthivaśreṣṭhaṃ dhṛtarāṣṭra-janādhipam, janamejaya |
ဝိုင်သမ္ပာယနက ဆို၏— ထို့နောက် ရာဓေယ ကර්ဏ နှင့် ရှကునိ တို့သည် လူတို့၏ အရှင်၊ ဘုရင်တို့အနက် အမြတ်ဆုံးဖြစ်သော ဓృతရာෂ္ဌရ မင်းကို—အို ဂျနမေဇယ—ဤသို့ မိန့်ကြားလေ၏။
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how political outcomes often begin with counsel given to a ruler; it implicitly warns that a king’s dharma depends on discerning advice and resisting manipulative persuasion.
After the preceding events, Karṇa and Śakuni approach and speak to King Dhṛtarāṣṭra; the narrator Vaiśampāyana reports this to King Janamejaya, maintaining the epic’s frame-story.