Shloka 28
Karṇa’s Counsel on Śrī
Fortune) and the Proposed Display before the Exiled Pāṇḍavas (कर्णवचनम् / श्रीप्रदर्शन-प्रस्तावः
पर्वताग्रेडप्रमेयात्मा रश्मिमानुदये यथा । स तस्य पर्वतस्याग्रे निषण्णो5द्भुतविक्रम:,अपरिमित आत्मबलसे सम्पन्न और अदभुत पराक्रमी स्कन्द पर्वतके शिखरपर उदयकालमें अंशुमाली सूर्यकी भाँति शोभा पा रहे थे। फिर वे उस पर्वतकी चोटीपर बैठ गये और अपने अनेक मुखोंद्वारा सम्पूर्ण दिशाओंकी ओर देखने लगे। भाँति-भाँतिकी वस्तुओंको देखकर वे अमेयात्मा स्कन्द पुनः: बालोचित कोलाहल करने लगे। उनकी इस गर्जनाको सुनकर बहुत-से प्राणी पृथ्वीपर गिर गये। फिर भयभीत और उद्विग्नचित्त होकर उन सबने उन्हींकी शरण ली
parvatāgre ’prameyātmā raśmimān udaye yathā | sa tasya parvatasyāgre niṣaṇṇo ’dbhuta-vikramaḥ ||
မာရကဏ္ဍေယ မိန့်ကြားသည်– တောင်ထိပ်ပေါ်တွင် မတိုင်းတာနိုင်သော သဘောသဘာဝနှင့် အံ့ဖွယ်သတ္တိရှိသော စကန္ဒသည် မိုးလင်းအချိန် နေရောင်တောက်ပသကဲ့သို့ ထွန်းလင်းနေ하였다။ ထိပ်ပေါ်တွင် ထိုင်ကာ မျက်နှာများစွာဖြင့် အရပ်ရပ်ကို ကြည့်ရှု하였다။ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အမျိုးမျိုးသော အရာများကို မြင်လျှင် မနက်မီမီ စကန္ဒသည် ကလေးဆန်သော ဆူညံသံကို ထပ်မံ ထုတ်လွှတ်하였다။ သူ၏ ဟိန်းဟောက်သံကို ကြားသဖြင့် သတ္တဝါများစွာ မြေပေါ်သို့ လဲကျကြပြီး၊ ထို့နောက် ကြောက်ရွံ့၍ စိတ်လှုပ်ရှားကာ သူ့ထံသို့ပင် ခိုလှုံရာကို ရှာဖွေ하였다။ ဤပိုဒ်သည် အလွန်အမင်း အင်အားက ကြောက်ရွံ့မှုကို ဖြစ်စေနိုင်သော်လည်း၊ ထိုအင်အားတူညီသည်ပင် လက်လျှော့အပ်နှံခြင်းဖြင့် ချဉ်းကပ်လာသူတို့အတွက် ခိုလှုံရာ ဖြစ်လာကြောင်းကို ပြသသည်။
मार्कण्डेय उवाच