Mahabharata 3.21.5 — Vana Parva, Adhyaya 21, Shloka 5
Dvārakā’s Distress and the Saubha Engagement (द्वारकाव्यग्रता तथा सौभयुद्धम्)
ततो मामब्रवीद् वीर दारुको विह्वलन्निव । स्थातव्यमिति तिष्ठामि शाल्वबाणप्रपीडित: । अवस्थातुं न शकनोमि अज्ुू मे व्यवसीदति
tato mām abravīd vīra dāruko vihvalann iva | sthātavyam iti tiṣṭhāmi śālvabāṇaprapīḍitaḥ | avasthātuṁ na śaknomi aṅgaṁ me vyavasīdati ||
ထို့နောက် ရဲမြတ်သော ရထားမောင်း ဒါရုကသည် စိတ်လှုပ်ရှားသလိုဖြစ်ကာ ငါ့အား ပြော၏—“အရှင်သူရဲကောင်း၊ စစ်ပွဲတွင် တည်ကြည်စွာ ရပ်တည်ရမည်ဟူသော တာဝန်ကို သတိရ၍သာ ငါသည် ဤနေရာ၌ ရပ်နေသည်။ သို့သော် သာလ္ဝ၏ မြားများကြောင့် အလွန်နာကျင်ပင်ပန်းသဖြင့် ရပ်တည်နိုင်စွမ်းတောင် မရှိတော့ပါ; ကိုယ်အင်္ဂါများ အားလျော့ကျဆင်းလာပါပြီ” ဟု။
वायुदेव उवाच
Educational Q&A
The verse highlights dharma as steadfastness: even when overwhelmed by pain and fear, one remembers one’s appointed duty (“sthātavyam”) and strives to remain firm, while honestly acknowledging human limits and exhaustion.
Dāruka, shaken and wounded, reports to the speaker that he is trying to hold his ground out of duty, but Śālva’s arrows have weakened him so severely that he can barely remain standing and feels his body failing.
Ask anything about this verse
A free Google sign-in keeps your chat saved across web and the app.
Read Mahabharata in the Vedapath app
Scan the QR code to open this directly in the app, with audio, word-by-word meanings, and more.