Mahabharata 3.21.28 — Vana Parva, Adhyaya 21, Shloka 28
Dvārakā’s Distress and the Saubha Engagement (द्वारकाव्यग्रता तथा सौभयुद्धम्)
तं॑ पतन्तं महाबाहो शूलपट्टिशपाणय: । अभिष्नन्तो भृशं वीर मम चेतो हाकम्पयन्
taṁ patantaṁ mahābāho śūla-paṭṭiśa-pāṇayaḥ | abhiṣṇantō bhṛśaṁ vīra mama ceto hy akampayan ||
လက်တန်ခိုးကြီးသော သူရဲကောင်းရေ၊ သူ လဲကျသွားစဉ် ရန်သူစစ်သည်များသည် လက်ထဲတွင် လှံနှင့် စစ်ပုဆိန်များကို ကိုင်ဆောင်ကာ အကြမ်းဖက်အားဖြင့် ထပ်ခါထပ်ခါ ထိုးနှက်ကြသည်။ လဲကျနေစဉ်တောင် မညှာမတာ ထိုးနှက်သော ထိုအကြမ်းတမ်းမှုကြောင့် ငါ့နှလုံးသား တုန်လှုပ်သွား၏။
वायुदेव उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the moral shock caused by striking a warrior even as he falls—an image that questions restraint and righteousness in combat, and underscores how adharma in war disturbs even divine witnesses.
Vāyudeva describes a scene where a combatant is falling, yet enemy soldiers armed with spears and axes continue to attack him repeatedly; witnessing this, Vāyudeva’s heart trembles at the cruelty.
Ask anything about this verse
A free Google sign-in keeps your chat saved across web and the app.
Read Mahabharata in the Vedapath app
Scan the QR code to open this directly in the app, with audio, word-by-word meanings, and more.