Shloka 226
सुप्तो5भूद् राजशार्टूल कालानलसमझ्ुति: । महाराज! तदनन्तर धुन्धु पश्चिम दिशाको घेरकर सो गया। नृपश्रेष्ठ) उसकी कान्ति प्रलयकालीन अग्निके समान जान पड़ती थी
supto ’bhūd rājaśārdūla kālānala-sama-dyutiḥ | mahārāja! tad-anantaraṃ dhundhuḥ paścima-diśaṃ gherayitvā sa gataḥ | nṛpaśreṣṭha! tasya kāntiḥ pralayakālīnāgni-samānaiva pratibhāti |
မာရကဏ္ဍေယ မဟာရိရှီက မိန့်ကြားသည်— «အို မင်းတို့အနက် ကျားတော်မင်းကြီးရေ၊ သူသည် အိပ်ပျော်သွား၍ သူ၏တောက်ပမှုသည် ကာလ၏မီးကဲ့သို့ ဖြစ်၏။ အို မဟာရာဇာရေ၊ ထို့နောက် ဓုန္ဓုသည် အနောက်ဘက်အရပ်ကို ဝန်းရံလျက် ထွက်ခွာသွား၏။ အို မင်းမြတ်ရေ၊ သူ၏ရောင်ခြည်သည် ယုဂအဆုံးကာလ၏ မဟာမီးလောင်ကျွမ်းမှုကဲ့သို့ ထင်ရှား၏။»
मार्कण्डेय उवाच
Educational Q&A
The verse underscores how overwhelming power and radiance—likened to Time’s fire and pralaya—should evoke humility and vigilance in rulers; even kings are reminded that forces greater than human authority move through the world.
Mārkaṇḍeya describes a figure falling asleep with terrifying, world-ending brilliance; afterward, Dhundhu departs after encircling the western quarter, emphasizing his immense, ominous presence.