Shloka 109
पश्यामि च महीं राजन् काननैरुपशोभिताम् । (सपर्वतवनद्वीपां निमग्नाशतसड्कुलाम् ।) यजन्ते हि तदा राजन् ब्राह्मणा बहुभिर्मखै:,राजन! वहाँकी भूमि विविध काननोंसे सुशोभित, पर्वत, वन और द्वीपोंसे उपलक्षित तथा सैकड़ों सरिताओंसे संयुक्त दिखायी देती थी। ब्राह्मणलोग नाना प्रकारके यज्ञोंद्वारा भगवान् यज्ञपुरुषकी आराधना करते थे
vaiśampāyana uvāca | paśyāmi ca mahīṁ rājan kānanair upaśobhitām | sa-parvata-vana-dvīpāṁ nimagnā-śata-saṅkulām | yajante hi tadā rājan brāhmaṇā bahubhir makhaiḥ |
ဝိုင်ရှမ္ပာယနက ပြောသည်– «အို ဘုရင်၊ ငါသည် သစ်တောအမျိုးမျိုးဖြင့် လှပတင့်တယ်သော မြေပြင်ကို မြင်၏။ တောင်တန်း၊ တောအုပ်၊ ကျွန်းများဖြင့် အမှတ်အသားပြုထားပြီး မြစ်ချောင်းရေစီး ရာနှင့်ချီ၍ ပြည့်နှက်နေ၏။ ထိုကာလ၌ အို ဘုရင်၊ ဗြာဟ္မဏတို့သည် များစွာသော ယဇ်ပူဇော်ပွဲများဖြင့် ယဇ်၏ ပုရုෂ (ယဇ్ఞပုရုಷ) ဖြစ်တော်မူသော အရှင်ကို ပူဇော်ကန်တော့နေကြ၏»။
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse links a flourishing, well-ordered land with the sustained practice of dharma—here expressed through yajña performed by brāhmaṇas. Ethical order and prosperity are portrayed as mutually reinforcing: when sacred duties are upheld, the world appears abundant, beautiful, and stable.
Vaiśampāyana describes to the king a vision/description of a region of the earth: richly forested, defined by mountains and islands, and filled with many rivers. He adds that at that time brāhmaṇas were actively conducting many sacrificial rites, indicating a period of ritual vitality and social-religious harmony.