Shloka 24
ततो मोहं समापन्ने तनये मम भारत । मुमोच बाणांस्त्वरित: पुनरन्यान् दुरासदान्,भारत! मेरे पुत्रके मूर्च्छित हो जानेपर भी शाल्वने उनपर और भी बहुत-से दुर्धर्ष बाण शीघ्रतापूर्वक छोड़े
tato mohaṃ samāpanne tanaye mama bhārata | mumoca bāṇāṃs tvaritaḥ punar anyān durāsadān ||
ထို့နောက် အို ဘာရတ၊ ငါ့သား မူးလဲသွားသောအခါ၌ပင် ရှာလ္ဝသည် ထိုအကူအညီမဲ့အခြေအနေကို မထောက်ထားဘဲ၊ ခံနိုင်ရည်ခက်သော မြားများကို ထပ်မံ၍ လျင်မြန်စွာ ပစ်လွှတ်하였다။ ဤအပိုဒ်သည် စစ်ပွဲ၏ ကြမ်းတမ်းသော အရှိန်ကို ထင်ဟပ်စေပြီး၊ ရန်သူ မသန်စွမ်းနေချိန်၌ပင် တိုက်ခိုက်မှု ဆက်လက်တိုးမြှင့်နိုင်သည့် အကြမ်းဖက်စိတ်နှင့် ထိန်းချုပ်မှုကြား ဓမ္မဆိုင်ရာ တင်းမာမှုကို မျက်နှာပြင်အောက်တွင် ထင်ရှားစေသည်။
वायुदेव उवाच
Educational Q&A
The verse highlights an ethical pressure-point in warfare: the capacity for relentless violence even when the opponent is incapacitated. It implicitly invites reflection on kṣatriya-dharma—whether valor should be tempered by restraint and compassion, or driven solely by victory.
Vāyudeva narrates that when his son became unconscious, Śālva did not pause; instead he quickly shot additional, formidable arrows at him, intensifying the assault despite the son’s helpless condition.