Shloka 56
त॑ शब्द सहसा श्रुत्वा मृगपक्षिसमीरितम् । जलार्दपक्षा विहगा: समुत्पेतु: सहस्रश:,मृगों और पक्षियोंके उस भयसूचक शब्दको सहसा सुनकर सहस्रों पक्षी आकाशमें उड़ने लगे। उन सबकी पाँखें जलसे भीगी हुई थीं
taṁ śabdaṁ sahasā śrutvā mṛga-pakṣi-samīritam | jalārda-pakṣā vihagāḥ samutpetuḥ sahasraśaḥ ||
ဝိုင်ရှမ္ပါယန မိန့်တော်မူသည်။ တိရစ္ဆာန်နှင့် ငှက်တို့အကြားမှ ထွက်ပေါ်လာသော ကြောက်လန့်စေသည့် အော်ဟစ်သံကို ချက်ချင်းကြားသဖြင့် ငှက်ထောင်ပေါင်းများစွာသည် ရုတ်တရက် ပျံတက်သွားကြ၏။ သူတို့၏ အတောင်ပံများမှာ ရေစိုနေပြီး ကြောက်ရွံ့လျက် ကောင်းကင်သို့ တက်ပျံကြရာ—တော၏ သဘာဝအစီအစဉ်ကို လှုပ်ခတ်စေသည့် နိမိတ်တစ်ရပ်ကဲ့သို့ ဖြစ်၏။
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how a sudden disturbance ripples through the natural world: fear spreads instantly, and even creatures with wet wings abandon safety. In the Mahābhārata’s narrative style, such disruptions often function as portents—signals that unseen danger or a significant event is near—inviting attentiveness and restraint rather than complacency.
Vaiśampāyana describes an abrupt, fear-indicating sound arising among animals and birds. In response, thousands of water-wet-winged birds take off at once, filling the sky—depicting a forest scene suddenly thrown into alarm, typically foreshadowing an approaching presence or incident.