Shloka 11
Bhīmasena–Hanūmān Saṃvāda: The Tail Test and the Divine Path
रुक्मपृष्ठं धनुर्गृह्म शरांश्वाशीविषोपमान् । मृगराडिव संक्रुद्धः प्रभिन्न इव कुज्जर:,उन्होंने हाथमें वह अपना धनुष ले लिया जिसके पृष्ठभागमें सुवर्ण जड़ा हुआ था। साथ ही विषधर सर्पोके समान भयंकर बाण भी तरकसमें रख लिये। फिर क्रोधमें भरे हुए सिंह तथा मदकी धारा बहानेवाले मतवाले गजराजकी भाँति निर्भय होकर आगे बढ़े
rukmapṛṣṭhaṃ dhanur gṛhya śarāṃś cāśīviṣopamān | mṛgarāḍ iva saṃkruddhaḥ prabhinna iva kuñjaraḥ ||
ဝိုင်ရှမ္ပာယနက ပြောသည်– ရွှေဖြင့်အလှဆင်ထားသော ကျောပြင်ရှိသည့် သူ၏ လေးကို ကိုင်ယူကာ၊ အဆိပ်မြွေများကဲ့သို့ ကြောက်မက်ဖွယ် မြားများကိုလည်း ပြင်ဆင်하였다။ ထို့နောက် မကြောက်မရွံ့ ရှေ့သို့ တိုးဝင်သွားသည်—ခြင်္သေ့ကဲ့သို့ ဒေါသထွက်လျက်၊ နဖူးဘက်မှ အရည်ယိုစီးနေသော မတ်မတ်မူးသည့် မဟာဆင်ဘုရင်ကဲ့သို့။
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the kṣatriya ideal of resolute courage and preparedness: when duty demands confrontation, one must act without fear, yet it also implicitly warns that wrath (krodha) is a powerful force that should be governed by dharma rather than impulse.
A warrior figure arms himself—grasping a gold-backed bow and preparing deadly arrows—and then advances boldly, described through vivid similes: enraged like a lion and unstoppable like a musth elephant.