Adhyaya 137

Verse 1

६:72...7 #::3..7 () मा अल - इस अन्नको ब्रह्मौदन कहते हैं

လောမရှက ပြောသည်— “ထိုအခါ ယဝကရီတသည် အလွန်မကြောက်မရွံ့ဘဲ စိတ်မငြိမ်သကဲ့သို့ လှည့်လည်သွားလာနေ၏။ ထို့နောက် မာဓဝ (Mādhava) ဟူသော ဝိုင်ရှာခ (Vaiśākha) လတွင် သူသည် ရိုင်ဘျ (Raibhya) မုနိ၏ အာရှရမ်သို့ သွားရောက်ခဲ့သည်။”

Verse 2

स ददर्शाश्रमे रम्ये पुष्पितद्रुम भूषिते । विचरन्तीं स्नुषां तस्य किन्नरीमिव भारत

အို ဘာရတ၊ သူသည် ပန်းပွင့်သစ်ပင်များဖြင့် အလှဆင်ထားသော သာယာလှပသည့် အာရှရမ်ကို မြင်၏။ ထိုအာရှရမ်အတွင်း၌ ထိုမုနိ၏ သမီးမက် (ချွေးမ) သည် ကိန္နရာမိန်းကလေးတစ်ဦးကဲ့သို့ လှုပ်ရှားသွားလာနေသည်ကို သူမြင်လိုက်၏။

Verse 3

यवक्रीस्तामुवाचेदमुपातिष्ठस्व मामिति । निर्लज्जो लज्जया युक्तां कामेन हृतचेतन:

ယဝကရီတက သူမကို ဤသို့ပြော၏— “ငါ့ထံ လာ၍ ငါ့ကို စောင့်ရှောက်ဝန်ဆောင်လော့။” ကာမ၏ အာဏာအောက်တွင် စိတ်ဉာဏ်ပျောက်ကွယ်သွားသဖြင့်၊ ရှက်ကြောက်သည့် သူမကို ရှက်မဲ့စွာ ပြောဆိုလိုက်ခြင်းဖြစ်၏။

Verse 4

सा तस्य शीलमाज्ञाय तस्माच्छापाच्च बिभ्यती । तेजस्वितां च रैभ्यस्य तथेत्युक्त्वा55जगाम ह

သူမသည် သူ၏ သဘောသဘာဝကို သိနားလည်သော်လည်း သူ၏ ကျိန်စာ (śāpa) ကို ကြောက်ရွံ့နေ၏။ ထို့ပြင် ရိုင်ဘျ (Raibhya) မုနိ၏ တေဇစ် (tejas) အလင်းတန်ခိုးကိုလည်း သတိရ၏။ ထို့ကြောင့် “အဲဒီလိုပဲ” ဟု ဆိုကာ သူ့ထံသို့ သွားလေ၏။

Verse 5

तत एकान्तमुन्नीय मज्जयामास भारत । आजगाम तदा रैभ्य: स्वमाश्रममरिंदम

ထို့နောက် အို ဘာရတ၊ သူမကို တိတ်ဆိတ်ရာသို့ ခေါ်သွားကာ အပြစ်၏ ပင်လယ်ထဲသို့ မြုပ်နှံသကဲ့သို့—အဓမ္မဖြင့် မုဒိမ်းကျင့်လေ၏။ ထိုအချိန်တည်းမှာပင် ရှင်ရေဘျ (Raibhya) သည် မိမိ၏ အာရှရမ်သို့ ပြန်ရောက်လာလေ၏၊ အို ရန်သူနှိမ်နင်းသူ။

Verse 6

रुदतीं च स्नुषां दृष्टवा भार्यामार्ता परावसो: । सान्त्वयन्‌ शलक्ष्णया वाचा पर्यपृच्छद्‌ युधिष्ठिर

ပါရာဝသု၏ စိတ်နာကျင်နေသော ဇနီးဖြစ်သည့် မိမိ၏ သမီးမက်ကို ငိုကြွေးနေသည်ကို မြင်သော် ရေဘျသည် နူးညံ့သိမ်မွေ့သော စကားဖြင့် သက်သာစေကာ “ယုဓိဋ္ဌိရ၊ ဤဝမ်းနည်းခြင်း၏ အကြောင်းရင်းကား အဘယ်နည်း” ဟု မေးလေ၏။ ထိုကောင်းလက္ခဏာရှိသော မိန်းမငယ်သည် ယဝကရိတ ပြောခဲ့သမျှကို မိမိ၏ ယောက္ခမရှေ့တွင် အကုန်ပြောပြပြီး၊ ကိုယ်တိုင်လည်း သေချာစွာ စဉ်းစားသုံးသပ်ကာ ယဝကရိတ၏ စကားကို မလိုက်နာဘဲ ငြင်းပယ်ခဲ့သည့် အကြောင်းအရာအားလုံးကိုလည်း ပြည့်စုံစွာ ရှင်းပြလေ၏။

Verse 7

सा तस्मै सर्वमाचष्ट यवक्रीभाषितं शुभा । प्रत्युक्ते च यवक्रीतं प्रेक्षापूर्व तथा55त्मना

ကောင်းလက္ခဏာရှိသော မိန်းမသည် ယဝကရိတ ပြောခဲ့သမျှကို သူ့အား အကုန်ပြောပြလေ၏။ ထို့ပြင် သေချာစွာ စဉ်းစားသုံးသပ်၍ ကိုယ်ကိုထိန်းချုပ်ကာ ပြန်လည်တုံ့ပြန်ပြီး ယဝကရိတ၏ အဆိုကို လက်မခံဘဲ ငြင်းပယ်ခဲ့ကြောင်းကိုလည်း ဖြစ်ပျက်သမျှ အပြည့်အစုံ ပြောကြားလေ၏။

Verse 8

शृण्वानस्यैव रैभ्यस्य यवक्रीत विचेष्टितम्‌ । दहन्निव तदा चेत: क्रोध: समभवन्महान्‌

ယဝကရိတ၏ အရှက်ကင်းသော အပြုအမူကို ရေဘျ ကြားသိသည့်အခါ အတွင်းစိတ်၌ ကြီးမားသော ဒေါသ ပေါက်ကွဲထလာ၍ သူ၏နှလုံးသည် မီးလောင်သကဲ့သို့ လောင်ကျွမ်းနေသလို ဖြစ်လေ၏။

Verse 9

स तदा मन्युना5<विष्टस्तपस्वी कोपनो भृशम्‌ | अवलुच्य जटामेकां जुहावाग्नौ सुसंस्कृते

ထိုအခါ ဒေါသ၏ လှုပ်ရှားမှုကြောင့် ဖမ်းဆီးခံရသော တပသဝင်သည်—သဘာဝအားဖြင့်ပင် အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်လွယ်သူ—မိမိ၏ မျက်နှာမူဆံပင် (ဇဋာ) မှ တစ်ချောင်းကို ဆွဲဖြုတ်ကာ၊ အခမ်းအနားစနစ်တကျ ပြင်ဆင်ထားသော မီးထဲသို့ ဟောမအဖြစ် ပူဇော်လေ၏။

Verse 10

ततः समभवन्नारी तस्या रूपेण सम्मिता । अवलुच्यापरां चापि जुहावाग्नौ जटां पुन:

ထို့နောက် ထိုရုပ်သဏ္ဌာန်တူညီအောင် ဖန်ဆင်းထားသော မိန်းမတစ်ဦး ပေါ်ထွန်းလာ၏—သူမ၏ အသွင်အပြင်သည် ထိုသူမနှင့် တိတိကျကျ တူညီလေ၏။ ထို့နောက် သူသည် မတ်တပ်ရပ်ကပ်နေသော ဆံပင်ချည် (ဇဋာ) ကို ထပ်မံ ဆုတ်ဖြုတ်ယူကာ မီးထဲသို့ ထပ်မံ ပူဇော်သွင်း၍ ကṛတျာ (kṛtyā) ဟူသော တပဿာအင်အားကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသည့် အန္တရာယ်ရှိနိုင်သော မန္တန်ပွဲကို ဆက်လက် ပြုလုပ်လေ၏။

Verse 11

ततः समभवद्‌ रक्षो घोराक्षं भीमदर्शनम्‌ । अब्रूतां तौ तदा रैभ्यं कि कार्य करवावहै

ထို့နောက် မျက်လုံးကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်း၍ မြင်ရုံနှင့်တင် ထိတ်လန့်စရာကောင်းသော ရာက္ခသတစ်ကောင် ပေါ်ထွန်းလာ၏။ ထိုအခါ သူတို့နှစ်ဦးသည် ရိုင်ဘျ မုနိကို မေးလျက်—“အရှင်၏ အမိန့်အတိုင်း ကျွန်ုပ်တို့ ဘာတာဝန်ကို ဆောင်ရွက်ရမည်နည်း” ဟု ဆိုကြ၏။

Verse 12

तावब्रवीदृषि: क्रुद्धों यवक्रीर्वध्यतामिति । जग्मतुस्तौ तथेत्युक्त्वा यवक्रीतजिघांसया

ထို့နောက် ဒေါသအပြည့်ဖြင့် ရှင်မုနိက “ယဝကရီကို သတ်လိုက်” ဟု အမိန့်ပေး၏။ ထိုစကားကို ကြားသော် သူတို့နှစ်ဦးက “အမိန့်တော်အတိုင်း” ဟု ပြန်ဆိုကာ ယဝကရီကို သတ်လိုစိတ်ဖြင့် သူ့နောက်သို့ လိုက်လံထွက်ခွာကြ၏။

Verse 13

ततस्तं समुपास्थाय कृत्या सृष्टा महात्मना । कमण्डलुं जहारास्य मोहयित्वेव भारत,भारत! महामना रैभ्यकी रची हुई कृत्यारूप सुन्दरी नारीने पहले यवक्रीतके पास उपस्थित हो उसे मोहमें डालकर उसका कमण्डलु हर लिया

အို ဘာရတ! မဟာစိတ်ဓာတ်ရှိသူ ရိုင်ဘျက ဖန်ဆင်းထားသော ကṛတျာ (kṛtyā) သည် သူ့ထံသို့ ချဉ်းကပ်လာပြီး မောဟဖြစ်စေသကဲ့သို့ ယဝကရီ၏ ကမဏ္ဍလု (ရေခွက်/ရေဘူး) ကို ခိုးယူသွားလေ၏။

Verse 14

उच्छिष्ट तु यवक्रीतमपकृष्टकमण्डलुम्‌ । तत उद्यतशूल: स राक्षस: समुपाद्रवत्‌

ယဝကရီ၏ ကမဏ္ဍလု ပျောက်ဆုံးသွားသဖြင့် သူသည် ဓလေ့ထုံးတမ်းအရ မသန့်ရှင်းသော အခြေအနေ (ucchiṣṭa) သို့ ကျရောက်လေ၏။ ထိုသို့ အားနည်းနေချိန်တွင် ရာက္ခသသည် သုံးခွ (ตรีशूल) ကို မြှောက်ကာ ယဝကရီထံသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် ပြေးဝင်လာ၏။

Verse 15

तमापततन्तं सम्प्रेक्ष्य शूलहस्तं जिघांसया । यवक्री: सहसोत्थाय प्राद्रवद्‌ येन वै सर:

Seeing the rākṣasa rushing at him with a spear in hand, intent on killing, Yavakrī at once sprang up and fled along the path that led to a lake—choosing immediate self-preservation over confrontation in the face of sudden, unlawful violence.

Verse 16

जलहीन सरो दृष्टवा यवक्रीस्त्वरित: पुन: । जगाम सरितः: सर्वास्ताश्चाप्पासन्‌ विशोषिता:

Seeing the lake bereft of water, Yavakrīta hurried off once again. He went to all the rivers, but after he departed, they too were found dried up—showing how his restless, self-driven pursuit could not secure lasting relief and how nature itself seemed to withdraw from misuse and arrogance.

Verse 17

स काल्यमानो घोरेण शूलहस्तेन रक्षसा । अगन्निहोत्रं पितुर्भीत: सहसा प्रविवेश ह,तब हाथमें शूल लिये उस भयानक राक्षसके खदेड़नेपर यवक्रीत अत्यन्त भयभीत हो सहसा अपने पिताके अग्निहोत्रगृहमें घुसने लगा

Driven on by a terrifying rākṣasa holding a spear, Yavakrīta—overcome with fear—suddenly rushed into his father’s Agnihotra house. The scene underscores how panic and the pressure of imminent danger can force a person to seek the nearest refuge, even as earlier choices and lapses in restraint set the stage for such peril.

Verse 18

स वै प्रविशमानस्तु शूद्रेणान्धेन रक्षिणा । निगृहीतो बलाद्‌ द्वारि सोडवातिष्ठत पार्थिव

As he was entering, he was seized at the doorway by force by a Śūdra gate-guard who was blind. Thus restrained, he stood there at the door, O king—an incident that underscores how even a powerful or determined intruder can be checked by the appointed protector of a sacred space, and how boundaries around ritual places are to be respected.

Verse 19

निगृहीतं तु शूद्रेण यवक्रीतं स राक्षस: । ताडयामास शूलेन स भिन्नहृदयो5पतत्‌,शूद्रके द्वारा पकड़े गये यवक्रीतपर उस राक्षसने शूलसे प्रहार किया। इससे उसकी छाती फट गयी और वह प्राणशून्य होकर वहीं गिर पड़ा

When Yavakrīta had been seized by a śūdra, the rākṣasa struck him with a spear. His chest was torn open, and he fell there lifeless. The episode underscores how violence unleashed through adharma rebounds with fatal consequence, and how even an unexpected agent can become the instrument of retribution when one’s conduct has invited it.

Verse 20

यवक्रीतं स हत्वा तु राक्षसो रैभ्यमागमत्‌ | अनुज्ञातस्तु रैभ्येण तया नार्या सहावसत्‌

ယဝကရိတ္ကို သတ်ပြီးနောက် ရာක්ෂသသည် ရိုင်ဘျသို့ ပြန်လာ하였다။ ရိုင်ဘျ၏ ခွင့်ပြုချက်ဖြင့် မန္တရအင်အားဖြင့် ဖန်ဆင်းထားသော ထိုမိန်းမနှင့်အတူ ထိုနေရာတွင် နေထိုင်ကာ ရိုင်ဘျ၏ အိမ်တော်တွင် အမှုထမ်းလေ၏။

Verse 135

इस प्रकार श्रीमहाभारत वनपर्वके अन्तर्गत तीर्थयात्रापर्वमें लोमशती र्थयात्राके प्रसंगमें यवक्रीतोपाख्यानविषयक एक सौ पैंतीसवाँ अध्याय पूरा हुआ

ဤသို့ဖြင့် သီရိမဟာဘာရတ ဝနပရဝအတွင်းရှိ တီရ္ထယာတြာပရဝ၌ လောမရှ၏ ဘုရားဖူးခရီးစဉ်အကြောင်းအရာအတွင်း ယဝကရိတ္ ဥပాఖ్యာနကို ဆိုင်သော အခန်း တစ်ရာသုံးဆယ့်ငါး ပြီးဆုံးလေ၏။

Verse 136

इति श्रीमहाभारते वनपर्वणि तीर्थयात्रापर्वणि लोमशतीर्थयात्रायां यवक्रीतोपाख्याने षट्त्रिंयाधिकशततमो<्ध्याय:

ဤသည်မှာ သီရိမဟာဘာရတ၏ ဝနပရဝအတွင်းရှိ တီရ္ထယာတြာပရဝ၌ လောမရှ၏ ဘုရားဖူးခရီးစဉ်အကြောင်းအရာအတွင်း ယဝကရိတ္ ဥပాఖ్యာနကို သီးသန့်ဖော်ပြသော အခန်း တစ်ရာသုံးဆယ့်ခြောက် ပြီးဆုံးကြောင်း အဆုံးသတ်စာတမ်းဖြစ်သည်။