ततः स्नुषां स भगवान प्रह्ृष्टो भुगुरब्रवीत् | वरं वृणीष्व सुभगे दाता हास्मि तवेप्सितम्,भगवान् भृगुने अत्यन्त प्रसन्न होकर अपनी पुत्रवधूसे कहा--“सौभाग्यवती बहू! कोई वर माँगो, मैं तुम्हारी इच्छाके अनुरूप वर प्रदान करूँगा”
tataḥ snuṣāṃ sa bhagavān prahṛṣṭo bhṛgur abravīt | varaṃ vṛṇīṣva subhage dātā hāsmi tavepsitam ||
ထို့နောက် အလွန်ပျော်ရွှင်သွားသော ဂုဏ်သရေရှိ ဘൃဂုရိရှီသည် မိမိ၏ သမီးမက် (ချွေးမ) ကို မိန့်ကြား하였다—“ကံကောင်းသူမ၊ ဆုတောင်းတစ်ပါးကို ရွေးချယ်လော့။ သင်လိုချင်သမျှကို ငါပေးမည်” ဟု။ ဤဆုတောင်းပေးအပ်ခြင်းသည် သာသနာဓမ္မ၏ အလေးချိန်ကို ထင်ဟပ်စေသည်—အာဏာရှိသော အကြီးအကဲတစ်ဦးသည် စိတ်ကျေနပ်သွားသောအခါ မိမိစကားဖြင့် ကိုယ်တိုင်ကို ချည်နှောင်ကာ ရက်ရောမှုကို ကတိပြုသဖြင့် လက်ခံသူဘက်တွင်လည်း ဓမ္မနှင့်ညီစွာ ပညာဖြင့် ရွေးချယ်ရမည့် တာဝန်ကို ထားပေးသည်။
अकृतव्रण उवाच
A boon (vara) offered by a revered elder is not merely generosity but a moral commitment; it highlights the dharmic power of truthful speech and the responsibility of the recipient to ask for what is righteous and beneficial.
Bhṛgu, pleased, addresses his daughter-in-law and invites her to choose a boon, assuring her that he will grant whatever she wishes.