Āraṇyaka-parva, Adhyāya 1 — The Pandavas’ Exit from Gajasāhvaya and the Citizens’ Lament (जनमेजयप्रश्नः; पाण्डवानां वनप्रस्थानम्)
वैशम्पायन उवाच एवं द्यूतजिता: पार्था: कोपिताश्च दुरात्मभि: | धार्तराष्ट्रै: सहामात्यैर्निययुर्गजसाह्लयात्,वैशम्पायनजीने कहा--राजन्! इस प्रकार मन्त्रियोंसहित दुरात्मा धृतराष्ट्रपुत्रोंद्वारा जूएमें पराजित करके क़ुद्ध किये हुए कुन्तीकुमार हस्तिनापुरसे बाहर निकले
Vaiśampāyana uvāca—evaṁ dyūtajitāḥ pārthāḥ kopitāś ca durātmabhiḥ | dhārtarāṣṭraiḥ sahāmātyair niyayur gajasāhvayāt ||
ဝိုင်ရှမ္ပာယန က ပြောသည်—ဤသို့ပင် ပೃഥာ၏ သားများ (ပာဏ္ဍဝတို့) သည် ကစားပွဲအန်စာတုံးတွင် ရှုံးနိမ့်ကာ၊ မကောင်းသော ဓೃತရာෂ္ဍရ၏ သားများက မန္တ្រីတို့နှင့်အတူ စိတ်ဆိုးအောင် လှုံ့ဆော်သဖြင့်၊ ဂဇသာဟ္ဝယ (ဟஸ္တိနာပူရ) မှ ထုတ်ဆောင်ခံရလေသည်။
वैशम्पायन उवाच
The verse highlights the ethical fallout of adharma in governance: when deceitful gambling and malicious counsel prevail, the righteous are wronged and driven into suffering, and anger and future violence are morally seeded.
After being defeated in the dice-game, the Pāṇḍavas—angered by the Kauravas’ wicked conduct and the role of their ministers—are made to leave/are led away from Hastināpura (Gajasāhvaya), marking the transition toward forest exile.