Shloka 10
हिरण्यपुरवर्णनम्
Description of Hiraṇyapura and the Nivātakavacas
उदयन नित्यशकश्चात्र चन्द्रमा रश्मिबाहुभि: | अमृतं स्पृश्य संस्पर्शात् संजीवयति देहिन:
udayan nityaśakaś cātra candramā raśmibāhubhiḥ | amṛtaṁ spṛśya saṁsparśāt saṁjīvayati dehinaḥ ||
နာရဒက ဆိုသည်—“ဤနေရာ၌ လသည် နေ့စဉ် ထွက်ပေါ်လာ၍ ရောင်ခြည်ဖြင့် ဖွဲ့ထားသော လက်တံများဖြင့် အမృతကို ထိတွေ့စေသည်။ ထိုထိတွေ့မှုကြောင့် သေမတတ်ဖြစ်နေသော သတ္တဝါတို့ကို ပြန်လည် အသက်ပေး၏။” ဤပုံရိပ်သည် ဓမ္မတရားအရ စကြဝဠာစည်းကမ်းကို ဖော်ပြသည်—ကောင်းကင်၏ လှုပ်ရှားမှုများသည် အလှဆင်ခြင်းသာမက ကိုယ်ခန္ဓာရှိသတ္တဝါတို့ကို ထောက်ပံ့ကာကွယ်ပေးသည်။
नारद उवाच
Educational Q&A
The verse presents a dharmic-cosmic ethic: the universe is structured to sustain life. The moon’s regular rising and its life-giving rays symbolize benevolent order, suggesting that rightful rhythms and duties (svadharma/ṛta) nourish and protect beings.
Nārada describes a cosmological process: the moon, rising daily, reaches the nectar (amṛta) with its rays and, through that contact, revitalizes beings who are close to death—an image of celestial support for life in the world.