Shloka 55
वेपमानश्न कौन्तेय: प्राक्रोशन्महतो रवान् | धनंजयवच: श्र॒ुत्वा हर्षोत्सिक्तमना भृूशम्,काँपते-काँपते ही कुन्तीकुमार भीमसेन बड़े जोर-जोरसे सिंहनाद करने लगे। अर्जुनकी पूर्वोक्त बातें सुनकर उनका हृदय अत्यन्त हर्ष और उत्साहसे भर गया था
vepamānaś ca kaunteyaḥ prākrośan mahato ravān | dhanañjayavacaḥ śrutvā harṣotsiktamanā bhṛśam ||
ဝိုင်ရှမ္ပါယနက ပြောသည်– တုန်လှုပ်နေသော်လည်း ကုန္တီ၏သား ဘီမစေနသည် အလွန်ကြီးမားသော အသံဖြင့် စင်္ဟနာဒကဲ့သို့ ဟိန်းဟောက်လေ၏။ ဓနဉ္ဇယ (အာర్జုန) ၏ စကားကို ကြားသော် သူ၏နှလုံးသည် ဝမ်းမြောက်မှုနှင့် စိတ်ဓာတ်တက်ကြွမှုဖြင့် အလွန်ပြည့်ဝသွား၏။
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how righteous encouragement and clear resolve can awaken courage and disciplined energy in others. Ethically, it frames martial ardour not as blind rage but as a response to a trusted ally’s words—channeling emotion into purposeful readiness.
Bhīma, overwhelmed with excitement, trembles and lets out a powerful roar. This reaction is triggered by hearing Arjuna’s prior speech, which fills Bhīma with intense joy and renewed enthusiasm as the conflict draws near.