Shloka 13
Dhṛtarāṣṭra’s Inquiry and Sañjaya’s Etymologies of Kṛṣṇa’s Names
Puruṣottama-nāma-nirvacana
वैचित्रवीर्य पुरुषा: क्रोधहर्षसमावृता: । सिता बहुविधे: पाशैर्ये न तुष्टाः स्वकैर्धनै:,विचित्रवीर्यकुमार! जो मनुष्य अपने धनसे संतुष्ट नहीं हैं और काम आदि विविध प्रकारके बन्धनोंसे बँधकर हर्ष और क्रोधके वशीभूत हो रहे हैं, वे काममोहित पुरुष अंधोंके नेतृत्वमें चलनेवाले अंधोंकी भाँति अपने कर्माद्वारा प्रेरित होकर बारंबार यमराजके वशमें आते हैं
vaicitryavīrya-puruṣāḥ krodha-harṣa-samāvṛtāḥ | sitā bahu-vidhaiḥ pāśair ye na tuṣṭāḥ svakair dhanaiḥ ||
ဗျာသက ပြော၏— «အို ဝိစိတ္တဗီရျ၏ သားတော်၊ ဒေါသနှင့် ဝမ်းမြောက်မှုတို့ဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေပြီး ကိုယ့်ဥစ္စာကို မကျေနပ်သောသူတို့သည်—လိုချင်တပ်မက်မှုနှင့် မောဟတို့ကဲ့သို့ အမျိုးမျိုးသော ချည်နှောင်မှုများဖြင့် တင်းကျပ်စွာ ချုပ်နှောင်ခံရ၍—ကိုယ့်ကံကြောင့် မောင်းနှင်ခံကာ ယမ (သေခြင်း) ၏ အာဏာအောက်သို့ ထပ်ခါထပ်ခါ ကျရောက်ကြ၏။ မျက်ကန်းက မျက်ကန်းကို ဦးဆောင်သကဲ့သို့ပင်»။
व्यास उवाच
Educational Q&A
Lack of contentment and being ruled by anger and exhilaration—while bound by desire and delusion—causes repeated downfall; one’s own karma drives one again and again toward death’s dominion (Yama).
Vyāsa addresses the Kuru heir (a ‘son of Vicitravīrya’) with a moral warning: those in the royal line who are dissatisfied and emotionally driven become trapped in worldly snares and repeatedly meet ruin, like blind followers led by blind guides.