अहं च तात कर्णश्न रणयज्ञं वितत्य वै | युधिष्ठिरं पशुं कृत्वा दीक्षितौ भरतर्षभ,तात! भरतश्रेष्ठ! मैंने तथा कर्णने रणयज्ञका विस्तार करके युधिष्ठिरको बलिपशु बनाकर उस यज्ञकी दीक्षा ले ली है
ahaṃ ca tāta karṇaś ca raṇayajñaṃ vitatya vai | yudhiṣṭhiraṃ paśuṃ kṛtvā dīkṣitau bharatarṣabha ||
ဒုရျောဓနက ပြောသည်– «အဖေကြီးရေ၊ ကာဏ္ဏနှင့် ကျွန်ုပ်တို့သည် စစ်ပွဲကို ယဇ္ဈနာအဖြစ် အမှန်တကယ် ခင်းကျင်းပြုလုပ်ခဲ့ပြီ။ ယုဓိဋ္ဌိရကို ယဇ္ဈနာ၏ အလှူခံ (ပူဇော်သတ္တဝါ) အဖြစ် သတ်မှတ်ကာ ထိုပွဲအတွက် ဒိက္ခာဝတ္တကို ခံယူပြီးပြီ—ဘာရတဝంశ၏ အထွတ်အမြတ်တော်!»
दुर्योधन उवाच
The verse illustrates how adharma can disguise itself in the language of dharma: Duryodhana frames impending violence as a ‘yajña’ (sacrifice), treating a righteous king as a ‘paśu’ (victim). The ethical warning is that ritual metaphors and grand vows cannot sanctify injustice or aggression.
In the Udyoga Parva’s pre-war tensions, Duryodhana speaks to an elder (addressed as ‘tāta’), boasting that he and Karṇa have already ‘initiated’ themselves for a war conceived as a sacrificial rite, with Yudhiṣṭhira imagined as the intended victim—signaling resolve and hostility as the conflict approaches.