Shloka 105
Udyoga-parva Adhyāya 47 — Arjuna’s Deterrent Declaration
Sañjaya’s Report
सुवर्णपत्राश्न पतन्ति पश्चाद् दृष्टवा रथं श्वेतहयप्रयुक्तम् अहं होकः पार्थिवान् सर्वयोधान् शरान् वर्षन् मृत्युलोक॑ नयेयम्
savar47apatr01bn01 patanti pabc01d d563636d63v01 ratha bveta-haya-prayuktam | aha ho4563 p01rthiv01n sarva-yodh01n 5bar01n var 63an m5tyu-loka nayeyam ||
သဉ္ဇယက ပြောသည်– «အဖြူရောင် မြင်းများဖြင့် ယိုက်ထားသော ငါ့ရထားကို မြင်လျှင် ‘သုဝဏ္ဏပတ္တ’ ဟုခေါ်သော ငှက်တို့သည် နောက်ဘက်မှ ဆင်းသက်တိုက်ခိုက်လာကြ၏။ ဤနိမိတ်ကြောင့် ငါတစ်ယောက်တည်း မြားမိုးရွာသကဲ့သို့ ပစ်ခတ်ကာ မင်းများနှင့် စစ်သည်အားလုံးကို သေမင်း၏ လောကသို့ ပို့ဆောင်မည်ဟု ထင်ရ၏»။
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the war-ethos of confidence and intimidation, framed through omens: a warrior interprets a striking sign (birds swooping at the chariot) as confirmation of impending slaughter. Ethically, it reflects how martial pride can read fate as license for violence, a recurring tension in the Mahabharata between kshatriya duty and the human cost of war.
Sanjaya reports a speaker's boast: seeing the chariot drawn by white horses, Suvar47apatra birds swoop from behind, taken as an omen. The speaker concludes that he will single-handedly rain arrows and send kings and warriors to the realm of Death.