Shloka 15
Sanatsujāta on the Imperceptible Eternal Light (यत्तच्छुक्रं महज्ज्योतिः)
अड्गुष्ठमात्र: पुरुषो$न्तरात्मा लिड्रस्य योगेन स याति नित्यम् | तमीशमीड्यमनुकल्पमाद्यं पश्यन्ति मूढा न विराजमानम् | योगिनस्तं प्रपश्यन्ति भगवन्तं सनातनम्
aṅguṣṭhamātraḥ puruṣo ’ntarātmā liṅgasya yogena sa yāti nityam | tam īśam īḍyam anukalpam ādyaṃ paśyanti mūḍhā na virājamānam | yoginas taṃ prapaśyanti bhagavantaṃ sanātanam ||
သနတ်စုဇာတက ဆိုသည်– ကိုယ်ခန္ဓာအတွင်း၌ အတွင်းအတ္တမန်ရှိ၏။ ၎င်းသည် “လက်မအရွယ်” ရှိသော ပုရုෂဖြစ်ပြီး၊ လိင်္ဂ-ရှရီရ (သိမ်မွေ့သော ကိုယ်) နှင့် ဆက်နွယ်ခြင်းကြောင့် အမြဲတမ်း မွေး–သေ ပြန်လည်လှည့်လည်ရ၏။ သို့ရာတွင် အရာအားလုံး၏ အုပ်စိုးရှင်၊ ချီးမွမ်းထိုက်သူ၊ အစအဦးအကြောင်းရင်း၊ အစွမ်းအစရှိသမျှ ပြည့်စုံသူဖြစ်သော အမြင့်မြတ်သခင်သည် မိမိ၏ တောက်ပမှုဖြင့် နေရာအနှံ့ တည်ရှိနေသော်လည်း မောဟသူတို့ မမြင်နိုင်ကြ။ သို့သော် စည်းကမ်းတကျ ယောဂကျင့်သူတို့သည် ထို ထာဝရ ဘဂဝန်ကို တကယ်တမ်း မြင်တွေ့ကြ၏။
सनत्सुजात उवाच
Educational Q&A
The verse contrasts two perceptions: the deluded fail to recognize the ever-present, radiant Supreme Lord, while yogins—through inner discipline and clarity—directly perceive Him. It also explains transmigration as the jīva’s continual ‘going’ due to association with the subtle body (liṅga-śarīra).
In the Udyoga Parva’s Sanatsujātīya discourse, Sanatsujāta instructs (as a spiritual teacher) on the nature of the self, bondage, and the means of true vision. This verse advances the teaching by describing the indwelling self’s rebirth due to subtle-body linkage and affirming that yogic insight reveals the eternal Lord whom ordinary delusion obscures.