Shloka 15
Sanatsujāta–Dhṛtarāṣṭra Saṃvāda: Brahmacarya and the Formless Brahman
Udyoga Parva 44
एतत् समृद्धमप्यूर्थ्य तपो भवति केवलम् | सत्त्वात् प्रच्यवमानानां संकल्पेन समाहितम्
etat samṛddham apy ūrdhvya tapaḥ bhavati kevalam | sattvāt pracyavamānānāṁ saṅkalpena samāhitam ||
သနတ်စုဇာတက မိန့်တော်မူသည်– «အာရုံခံအင်္ဂါများကို ထိန်းချုပ်ခြင်းဟူသော ဤတပဿာသည် မည်မျှပင် ပြည့်စုံ၍ ကြီးထွားလာစေကာမူ၊ sattva မှ လျော့ကျသွားသူတို့က vairāgya မရှိဘဲ ‘အထက်လောကများကို ရောက်လို’ ဟူသော ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် စုဆောင်းထိန်းသိမ်းထားလျှင်၊ ၎င်းသည် အထက်လောကသို့ တက်ရောက်စေသည့် အကြောင်းသာ ဖြစ်ပြီး မောက္ခ (mokṣa) ကို မပေးနိုင်»။
सनत्युजात उवाच
Educational Q&A
Austerity based on sense-restraint can be powerful, but if it is driven by intention for heavenly reward—especially in one who has slipped from sattvic clarity due to lack of dispassion—it produces only higher-world attainment, not liberation.
In Sanatsujāta’s instruction to Dhṛtarāṣṭra, he distinguishes between spiritually liberating discipline and merit-producing discipline: the same outward practice (tapas/indriya-nigraha) yields different results depending on inner quality (sattva) and motive (saṅkalpa).