Shloka 29
Sanatsujāta on Vedic Learning, Truth (Satya), and the Discipline of Dama–Tyāga–Apramāda
अपारणीयं तमस: परस्तात् तदन्तको<प्येति विनाशकाले । अणीयो रूपं क्षुरधारया सम॑ महच्च रूप॑ तद् वै पर्वतेभ्य:,ब्रह्मके उस स्वरूपका कोई पार नहीं पा सकता। वह अज्ञानरूप अन्धकारसे सर्वथा अतीत है। महाप्रलयमें सबका अन्त करनेवाला काल भी उसीमें लीन हो जाता है। वह रूप अस्तुरेकी धारके समान अत्यन्त सूक्ष्म और पर्वतोंसे भी महान् है (अर्थात् वह सूक्ष्मसे भी सूक्ष्मतर और महानसे भी महान् है)
apāraṇīyaṃ tamasaḥ parastāt tad antako 'py eti vināśa-kāle | aṇīyo rūpaṃ kṣuradhārayā samaṃ mahac ca rūpaṃ tad vai parvatebhyaḥ ||
သနတ္စုဇာတက ဗြဟ္မန် (Brahman) သည် တိုင်းတာမရအောင် အကန့်အသတ်မရှိ၍ အဝိဇ္ဇာ၏ အမှောင်အတိတ်ဘက်၌ လုံးဝတည်ရှိကြောင်း ကြေညာသည်။ မဟာပရလယကာလ၌ အရာအားလုံးကို အဆုံးသတ်စေသော “မရဏ” တောင် ထို “အရာ” ထဲသို့ ဝင်ရောက်၍ ထိုတွင်ပင် လျှောကျသိမ်းဆည်းသွားသည်။ ထိုသဘောတရားသည် ဓားမြှားအနားထက် ပိုမိုသိမ်မွေ့သော်လည်း တောင်တန်းများထက် ပိုမိုကြီးမားသည်—ကာလ၏ ကြောက်မက်ဖွယ်အာဏာနှင့် လူ့အသိဉာဏ်၏ ကန့်သတ်ချက်တို့ကို ကျော်လွန်သော အမြစ်အခြေကို ညွှန်ပြသည်။
सनत्युजात उवाच
Educational Q&A
Brahman (ultimate Reality) transcends ignorance and even the power of death/time; it is simultaneously subtler than the subtlest and greater than the greatest, so liberation lies in knowledge of That rather than fear of destruction.
In the Sanatsujātīya discourse within Udyoga Parva, Sanatsujāta instructs (in response to concerns about death and ultimate good) by describing Brahman’s transcendence: at cosmic dissolution even the destroyer (Antaka) is absorbed into Brahman.