Shloka 45
Sanatsujāta–Dhṛtarāṣṭra Saṃvāda: Pramāda as Mṛtyu
Chapter 42
सत्यात् प्रच्यवमानानां संकल्पश्च तथा भवेत् | ततो यज्ञ: प्रतायेत सत्यस्यैवावधारणात्
satyāt pracyavamānānāṃ saṅkalpaś ca tathā bhavet | tato yajñaḥ pratāyeta satyasyaivāvadhāraṇāt ||
သစ္စာတရားမှ လွဲချော်ကျဆုံးသွားသူတို့တွင် ထိုကဲ့သို့ ကျဆုံးသော ရည်ရွယ်ချက်များပင် ပေါ်ပေါက်လာ၏။ ထို့နောက် သစ္စာ၏ အာဏာ—ဝေဒ၌ ထင်ရှားသော သစ္စာတရား—ကို ခိုင်မာစွာ သတ်မှတ်ယုံကြည်ပြီးမှသာ သူတို့သည် ယဇ္ဉပူဇော်ပွဲများကို ချဲ့ထွင်၍ ဆောင်ရွက်ကြသည်။ သင်ခန်းစာမှာ—ရိုးရာပူဇော်ကိစ္စသည် အလိုဆန္ဒနှင့် အမှန်တရားမှ လွဲချော်မှုမဟုတ်ဘဲ မလှုပ်မယှက် သစ္စာတည်ကြည်မှုအပေါ် အခြေခံသောအခါမှသာ တရားဝင်မှုနှင့် သီလဓမ္မအင်အားကို ရရှိသည်ဟူသည်။
सनत्युजात उवाच
Educational Q&A
Intention (saṅkalpa) mirrors one’s alignment with Truth: when people deviate from satya, their resolves become distorted; and even ritual action becomes valid and fruitful only when grounded in a firm commitment to Truth and the Veda’s truthful authority.
Sanatsujāta continues instructing on dharma and inner discipline, explaining that sacrificial practice is not self-justifying: it must rest on truthful conviction. He links ethical integrity (satya) to the legitimacy and expansion of yajña.