Shloka 19
उद्योगपर्व — विदुरनीतिः (Adhyāya 37): आयुःक्षयहेतवः, नीतिसूत्राणि, बलभेदाः, पाण्डव-विग्रहदोषदर्शनम्
अपण्डितो वापि सुहृत् पण्डितो वाप्यनात्मवान् | भारत! जो मित्र न हो, मित्र होनेपर भी पण्डित न हो, पण्डित होनेपर भी जिसका मन वशमें न हो, वह अपनी गुप्त मन्त्रणा जाननेके योग्य नहीं है ।। १८ ह ।। नापरीक्ष्य महीपाल: कुर्यात् सचिवमात्मन:
apaṇḍito vāpi suhṛt paṇḍito vāpy anātmavān | bhārata! yo mitra na ho, mitra bhūtvāpi yo na paṇḍitaḥ, paṇḍito bhūtvāpi yasya mano na vaśe, sa svaguhya-mantraṇā-jñāne na yogyas tiṣṭhati || nāparīkṣya mahīpālaḥ kuryāt sacivam ātmanaḥ ||
ဝိဒုရက ဘာရတ (ဓြတရာရှ္ဋ) ကို သတိပေးသည်—ဘုရင်သည် မိမိ၏ လျှို့ဝှက်အကြံတော်ကို မည်သူမဆိုထံ မအပ်နှံသင့်။ ဉာဏ်မရှိသူကို မိတ်သဟာယဖြစ်သော်လည်း မအပ်နှံရ; မိတ်ဟုခေါ်သော်လည်း မိတ်စစ်မဟုတ်သူကို မအပ်နှံရ; ပညာမရှိသူကို နီးစပ်သော်လည်း မအပ်နှံရ; ပညာရှိသော်လည်း ကိုယ်စိတ်မထိန်းနိုင်သူကိုလည်း မအပ်နှံရ။ ထို့ကြောင့် ဘုရင်သည် စိစစ်စမ်းသပ်ပြီးမှသာ အမတ်ကို ခန့်အပ်ရမည်—အကြံတော်လုံခြုံခြင်းသည် နိုင်ငံတော်လုံခြုံခြင်းပင် ဖြစ်သည်။
विदुर उवाच
Educational Q&A
Confidential counsel should be shared only with a thoroughly tested minister who is wise, truly loyal, and self-controlled; learning without self-mastery is unsafe for state secrets.
In Vidura’s counsel to Dhṛtarāṣṭra during the Udyoga Parva, he lays down principles of royal policy: the king must scrutinize character and competence before appointing advisers and before entrusting them with secret deliberations.